(MONTIEL) - "PESQUERO"

Ο Χοσέ Λεοπόλδο Μοντιέλ Γκαρσία (Μοντιέλ) είναι ένας Κουβανός οπτικός καλλιτέχνης που γεννήθηκε στη Σάντα Κλάρα, Βίλα Κλάρα, ο οποίος έχει αναπτύξει την πορεία του ανάμεσα στη δημιουργία τέχνης, τη διδασκαλία και την προώθηση του πολιτισμού. Αυτή τη στιγμή διαμένει και ασκεί την πρακτική του τέχνης στην Ισπανία.
Το έργο του χτίζεται από μια ανοιχτή και πειραματική αντίληψη των Εικαστικών Τεχνών. Σχέδιο, ζωγραφική, γλυπτική, κεραμική, χαρακτική, φωτογραφία, εγκατάσταση και σχέδιο γραφικών αποτελούν μέρος μιας διεπιστημονικής πρακτικής στην οποία τα υλικά, τα αντικείμενα και οι δυνατότητές τους για μετασχηματισμό αποκτούν ιδιαίτερη σπουδαιότητα.
Στην πορεία του, ο Μοντιέλ έχει καταλάβει τη δημιουργία όχι μόνο ως ατομική παραγωγή, αλλά ως έναν τρόπο σχέσης με το περιβάλλον και δημιουργίας κοινών εμπειριών. Αυτή η αντίληψη έχει ενισχύσει μια στενή σύνδεση ανάμεσα στο καλλιτεχνικό του έργο, τη μόρφωση και τη κοινοτική εργασία.
Η εμπειρία του στη διδασκαλία και η δράση του ως προωθητής του πολιτισμού έχουν δώσει τόπο σε εργαστήρια, εκθέσεις, καλλιτεχνικές δράσεις, προγράμματα εκθέσεων και παρεμβάσεις σε δημόσιους χώρους. Μέσα από αυτούς τους τομείς έχει εργαστεί στην εκπαίδευση των καλλιτεχνών και στη δημιουργία χώρων ικανοποιώντας την προσέγγιση των τεχνών σε διαφορετικές κοινότητες, κατανοώντας τον πολιτισμό ως έναν τίτλο συμμετοχής, γνώσης και μεταμόρφωσης.
Αυτή η διάσταση της πορείας του απέκτησε ιδιαίτερη σημασία τόσο στην Κούβα όσο και στην Βενεζουέλα, όπου ανέπτυξε καλλιτεχνικά και κοινοτικά προγράμματα, παρεμβάσεις σε αστικό περιβάλλον, τοιχογραφίες και προτάσεις γλυπτικής, καθώς και συμμετοχή σε πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στη δημιουργία και προώθηση νέων χώρων για τις εικαστικές τέχνες.
Μεταξύ αυτών των εμπειριών βρίσκεται η δημιουργία και προώθηση, το 2013, της Αrt Γκαλερί Armando Reverón στο κρατίδιο Βαγγάρ, Βενεζουέλα, καθώς και η πραγματοποίηση κοινοτικών προγραμμάτων, αστικές τοιχογραφίες και παρεμβάσεις σε διάφορους δημόσιους χώρους.
Παράλληλα, το έργο του έχει ενταχθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κούβα, τη Βενεζουέλα και την Ισπανία. Η πορεία του έχει αναγνωριστεί με διάφορα βραβεία και διακρίσεις, μεταξύ των οποίων τρεις συνεχόμενες νίκες στο «Μεγάλο Εθνικό Βραβείο Εικαστικών» το 2011, 2015 και 2017, το Μεγάλο Βραβείο Υποτροφίας «Βασίλειο αυτού του Κόσμου» που προκήρυξε η Ένωση Αδερφών Σάις AHS το 2017, το Πρώτο Βραβείο του Salón de Pequeño Formato το 2018 και το Βραβείο του Ι’ Salón de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado το 2019.
Τα τελευταία χρόνια, η καλλιτεχνική του πρακτική συνεχίζει να αναπτύσσεται στην Ισπανία. Το 2023 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση, NEGRO, στη Γκαλερί/οινολόγο “VINAURO” στην πόλη της Γρανάδα. Το 2024 παρουσίασε το προσωπικό έργο NEGRO στο Πολιτιστικό Κέντρο «EL TUMBAO» Αλικάντει, και το 2025 συμμετείχε στις ομαδικές εκθέσεις AJIACO και MANIGUEROS στη Γκαλερί “VALBUENA”, το Καμπέλλο, Αλικάντε. Ομαδική έκθεση «CONVERGENTES», Γκαλερί VEARTE, Αλικάντε, Ισπανία, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

Το έργο «PESQUERO» διαστάσεων 73 x 100 εκ., παρουσιάζει το πλοίο ως αρχιτεκτονική της μνήμης, ένα σώμα κατασκευασμένο για να μετακινείται που φαίνεται να έχει σταματήσει σε έναν αόριστο χρόνο. Η δομική του γήρανση, σημαδεμένη από υφές, φθορές και γήινους τόνους, μιλά για όσα παραμένουν μετά το ταξίδι: τα αποτυπώματα του χρόνου, της δουλειάς και της εμπειρίας.
Η αντίθεση ανάμεσα στην αδιαπέραστη στερεότητα της βάρκας και στο αινιγματικά ευρύ βάθος του φόντου δημιουργεί την αίσθηση παύσης. Το πλοίο δεν φαντάζει πλέον μόνο προορισμένο να πλεύσει· μετατρέπεται σε καταφύγιο, έδαφος και μάρτυρας. Σε αυτό ζουν μαζί η ιδέα της αποχώρησης και η πιθανότητα επιστροφής, δύο καταστάσεις βαθιά συνδεδεμένες με την ανθρώπινη εμπειρία να αφήνει έναν τόπο χωρίς να αποκοπεί πλήρως από αυτόν.
Η ύπαρξη του αστέρα στον ουρανό ενισχύει αυτή την συμβολική διάσταση. Μπορεί να είναι φεγγάρι, ήλιος ή απλώς ένα απομακρυσμένο σήμα: ένα σημείο καθοδήγησης μπροστά στην αβεβαιότητα. Εν τω μεταξύ, οι γραμμές που διαπερνούν το πλοίο συνθέτουν μια είδος χαρτογράφησης όπου κάθε φθορά φαίνεται να καταγράφει ένα ταξίδι.
Έτσι, το έργο προτείνει μια σκέψη για το ταξίδι, τη μερίδα και τη μνήμη. Δεν μιλά απλώς για τη μετακίνηση από έναν τόπο σε άλλον, αλλά για όσα μεταφέρουμε μαζί μας όταν φεύγουμε. Το πλοίο μετατρέπεται σε μεταφορά του ατόμου: μια εύθραυστη κατασκευή που περνάει από το πέρασμα του χρόνου φέρνοντας τα σημάδια της δικής του ιστορίας.
Το ταξίδι τελειώνει κάπου· η μνήμη συνεχίζει να πλέει.