(MONTIEL) - "CIRCO"

Ο José Leonardo Montiel García (Montiel) είναι Κουβανός οπτικός καλλιτέχνης που γεννήθηκε στο Santa Clara, Villa Clara, και έχει χτίσει την πορεία του ανάμεσα στη δημιουργική τέχνη, τη διδασκαλία και την προώθηση του πολιτισμού. Προς το παρόν ζει και ασκεί την τέχνη του στην Ισπανία.
Η δουλειά του δομείται από μια ανοικτή και πειραματική αντίληψη των εικαστικών τεχνών. Σχέδιο, ζωγραφική, γλυπτική, κεραμική, χαρακτική, φωτογραφία, εγκατάσταση και γραφιστικός σχεδιασμός αποτελούν μέρος μιας πολυθεματικής πρακτικής στην οποία τα υλικά, τα αντικείμενα και οι δυνατότητές τους για μεταβολή αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.
Στην πορεία του, ο Montiel έχει καταλάβει ότι η δημιουργία δεν είναι μόνο ατομική παραγωγή, αλλά ένας τρόπος σχέσης με το περιβάλλον και δημιουργίας κοινών εμπειριών. Αυτή η αντίληψη έχει ευνοήσει μια στενή σύνδεση μεταξύ του καλλιτεχνικού του έργου, της εκπαίδευσης και της κοινοτικής εργασίας.
Η εμπειρία διδασκαλίας και η δραστηριότητά του ως προωθητής του πολιτισμού οδήγησαν σε εργαστήρια, εκθέσεις, ομαδικές δράσεις, προγράμματα εκθέσεων και παρεμβάσεις σε δημόσιους χώρους. Από αυτά τα πεδία εργάστηκε στην εκπαίδευση καλλιτεχνών και στην δημιουργία χώρων ικανών να φέρουν τις εικαστικές τέχνες κοντά σε διάφορες κοινότητες, στοχάζοντας τον πολιτισμό ως ένα έδαφος συμμετοχής, γνώσης και μεταμόρφωσης.
Αυτή η διάσταση της πορείας του απέκτησε ιδιαίτερη σημασία τόσο στην Κούβα όσο και στη Βενεζουέλα, όπου ανέπτυξε έργα καλλιτεχνικού και κοινοτικού χαρακτήρα, παρεμβάσεις σε αστικό περιβάλλον, τοιχογραφίες και προτάσεις γλυπτικής, καθώς και συμμετοχή σε πρωτοβουλίες που στοχεύουν στη δημιουργία και προώθηση νέων χώρων για τις εικαστικές τέχνες.
Μεταξύ αυτών των εμπειριών βρίσκεται η δημιουργία και προώθηση, το 2013, της Γκαλερί Τέχνης Armando Reverón, στο πολιτειακό Vargas, Βενεζουέλα, όπως και η πραγματοποίηση κοινοτικών έργων, αστικών τοιχογραφιών και παρεμβάσεων σε διαφορετικούς δημόσιους χώρους.
Παράλληλα, το έργο του έχει ενταχθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κούβα, τη Βενεζουέλα και την Ισπανία. Η πορεία του έχει αναγνωριστεί με διάφορα βραβεία και διακρίσεις, μεταξύ αυτών τρεις συνεχόμενες φορές το «Gran Premio Escaramujo Nacional en Artes Plásticas» το 2011, 2015 και το 2017, το Μεγάλο Βραβείο της Υποτροφίας «Reino de este Mundo» που προκηρύχθηκε από την Association Hermanos Sais AHS το 2017, το Πρώτο Βραβείο της Έκθεσης Μικρού Μορφώματος το 2018 και το Βραβείο του Α' Εκθετηρίου Τοπίου Χώρας, Πόλης και Ακτών Edelson Machado το 2019.
Τους τελευταίους χρόνους, η καλλιτεχνική του πρακτική συνεχίζει να αναπτύσσεται στην Ισπανία. Το 2023 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση, NEGRO, στη Γκαλερί / οινοπωλείο “VINAURO” στην πόλη της Granada. Το 2024 παρουσίασε το ατομικό πρότζεκτ NEGRO στο Πολιτιστικό Κέντρο “EL TUMBAO” στην Αλικάντη, και το 2025 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις AJIACO και MANIGUEROS στην Γκαλερία “VALBUENA”, El Campello, Alicante. Ομαδική έκθεση “CONVERGENTES”, Galerie VEARTE, Alicante, Ισπανία, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

CIRCO
60 × 80 cm
2026.
CIRCO κατασκευάζει ένα αδύνατο πλάσμα: δύο κεφάλια που συναντώνται και μοιράζονται ένα σώμα και φαίνονται να παλεύουν διαρκώς. Η εικόνα ξεκινά από το ψάρι ως αναγνωρίσιμο στοιχείο, αλλά το μετατρέπει σε έναν υβριδικό οργανισμό, υπερβολικό και σχεδόν σκηνικό, όπου το φυσικό λαμβάνει μια παράλογη και ανησυχητική διάσταση.
Τα ανοιχτά στόματα, τα δόντια, τα μεγάλα μάτια και η ένταση ανάμεσα στα δύο κεφάλια μετατρέπουν τη συνάντηση σε μεταφορά του ανταγωνισμού, της αντιπαράθεσης και της ακατάσχετης πείνας. Κανένα από τα δύο δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς να τραβήξει το άλλο· κανένα δεν μπορεί να επικρατήσει χωρίς να επηρεάσει το σώμα που τα συσπειρώνει. Αυτή η αντίθεση μετατρέπει το έργο σε απεικόνιση ορισμένων ανθρώπινων και κοινωνικών συμπεριφορών: μαχόμαστε, ανταγωνιζόμαστε και συγκρουόμαστε ακόμα κι όταν αποτελούμε μέρος της ίδιας δομής.
Ο τίτλος CIRCO μετατοπίζει την εικόνα προς τον χώρο του θεάματος. Η αντιπαράθεση παύει να είναι αποκλειστικά σύγκρουση και γίνεται και αναπαράσταση: να βλέπεις και να σε βλέπουν, να εκτίθεσαι, να υπερβάλλεις, να κατέχεις μια θέση μέσα σε μια σκηνή. Με αυτή τη ανάγνωση, το γοτθικό και το θεατρικό λειτουργούν ως πόροι για να μιλήσουν για μια πραγματικότητα όπου η αντιπαράθεση μπορεί να μετατραπεί σε ψυχαγωγία.
Οι οξείδωση, οι γήινοι τόνοι αντίκειμενικοποιούν το υπόβαθρο του γαλάζιου φόντου και ενισχύουν την εμφάνιση ενός πλάσματος που προέρχεται από το οργανικό και το κατασκευασμένο. Το ψάρι παύει να ανήκει πλήρως στη φύση και μετατρέπεται σε είδος τεχνουργήματος, ένα σώμα αλλοιωμένο από τις εντάσεις του περιβάλλοντός του.