Tadeusz Kantor - Theatre Cricot 2 - 1975

Νέα δημοσίευση για τη διάσημη Πολωνική ομάδα θεάτρου πειραματικού χαρακτήρα Cricot 2. Χωρίς χρονολογία (1975). Βιβλίο με μαλακή κάσα, 36 σελίδες μη αριθμημένες. Αφηγήσεις σε ασπρόμαυρο. Κείμενο στα γαλλικά. Σε άριστη κατάσταση - ελαφρά ίχνη του χρόνου. Σε δημοπρασία χωρίς ρεζέρβα!!!! Πολωνία Polonia Polska

Το Cricot 2 ήταν μια πολωνική πειραματική θεατρική ομάδα με έδρα το Κρακοβία. Ιδρύθηκε το 1955 από τον διακεκριμένο θεατρικό σκηνοθέτη, επαγγελματία ζωγράφο, καλλιτέχνη συνάθροισης, πρωτοποριακού σκηνογράφου και θεωρητικού της τέχνης Tadeusz Kantor, των έργων του οποίου περιλαμβάνονται στις συλλογές του Εθνικού Μουσείου Κρακοβίας και Βαρσοβίας.

Οι παραγωγές αρχικά βασίζονταν στα δράματα του Witkacy, αλλά τα μεταγενέστερα έργα ήταν πρωτότυπες δημιουργίες του ίδιου Tadeusz Kantor.

Ιστορικό
Το Cricot 2 έχει παρουσιαστεί τόσο στην Πολωνία όσο και στο εξωτερικό. Η μεγαλύτερη δημοτικότητα και αναγνώριση του Cricot 2 ήρθαν χάρη στην πρωτότυπη του παραγωγή της La classe morta (Umarła klasa) το 1975; [2] ένα νέο θεατρικό μορφή που εφηύρε ο Kantor. Τον είχε αποκαλέσει «Θεάτρο του Θανάτου», μια είδος αυτοσυναίσθητης συνεδρίας, η οποία εξάπτει αισθητικές εικόνες, λόγια και ήχους παραμορφωμένους από το πέρασμα του χρόνου. Βασιζόμενος στα προσωπικά του απομνημονεύματα και στα εμπερώματα του Ολοκαυτώματος, ο Kantor επιδίωξε να αιχμαλωτίσει τη συλλογική μνήμη της πολωνοεβραϊκής τραγωδίας του μεσαίου του εικοστού αιώνα.

Ο Kantor δημιούργησε ένα οπτικό κανόνα και μια μοναδική θεατρική ατμόσφαιρα, αδύνατες να αντιγραφούν ή να διατηρηθούν μετά το θάνατό του το 1990. Λίγο μετά, η τελευταία του παραγωγή, με τίτλο Dziś są moje urodziny (Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου), ολοκληρώθηκε και δόθηκε από τους ηθοποιούς χωρίς την παρουσία του, και η ομάδα διέκοψε τη δραστηριότητα, παρότι οι συζητήσεις για τη δυνατότητα συνέχειας χωρίς τον ίδιο ήταν διχασμένες.

Ο Tadeusz Kantor (Wielopole Skrzyńskie, 6 Απριλίου 1915 – Κρακοβία, 8 Δεκεμβρίου 1990) υπήρξε Πολωνός ζωγράφος, σκηνικός καλλιτέχνης και θεατρικός σκηνοθέτης, ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του θεάτρου του 20ου αιώνα.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1915 στο Wielopole, μικρή πόλη της Πολωνίας, γιος αξιωματικού, δημοσιογράφου και Πολωνού πατριώτη Marian Leon Kantor - "Mirski", και της Helena Berger, βάζει την πρώτη σκηνοθεσία του το 1937 (Ο θάνατος των Titangiles του Maurice Maeterlinck), ενώ ακόμη φοιτά στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας.

Το 1942 ίδρυσε κρυφά στην Κρακοβία το «Θέατρο Ανεξάρτητο», όπου συνάγει νέους ζωγράφους και καλλιτέχνες. Το 1955 ίδρυσε την ομάδα «Cricot 2»: τόπος ελεύθερης συνάντησης καλλιτεχνών και θεατρόφιλων, όπως η ομάδα «Cricot» - που προήλθε από το ανάγραμμα της μεταγραφής των λέξεων To cyrk 'είναι ένα τσίρκο'- προς τιμήν του Kantor.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στα επόμενα χρόνια ο Kantor επεξεργάζεται τη θεωρία του θεάτρου του, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της οποίας είναι ο επισφαλής χαρακτήρας της ύπαρξης, που πειραματίζεται με συγκεκριμένο τρόπο κατά την πολεμική περίοδο. Χάρη στην αδιάκοπη και παθιασμένη θεατρική έρευνα του εκφράζεται σε διάφορα ποιητικά μανιφέστα μέχρι το 1975, όταν διαμορφώνεται το κεντρικό μανιφέστο του έργου του, το «Θεάτρο του Θανάτου», καθώς και η δημιουργία της παράστασης που φέρνει παγκόσμια φήμη και που μέχρι σήμερα θεωρείται ως ένα κρίσιμο βήμα στην έρευνα του θεάτρου του 20ού αιώνα: «La classe morta».

Η τελευταία παράσταση του Cricot 2 σε σκηνοθεσία Kantor ανεβαίνει στις 10 Ιανουαρίου 1991 στη Τουλούζη, ενός μήνα από τον θάνατό του (που συνέβη αιφνίδια στις 8 Δεκεμβρίου 1990). Ο τίτλος της είναι Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου και ακολουθεί διάφορες στιγμές και σημαντικούς χαρακτήρες της ζωής του συγγραφέα όπως ο Vsevolod Mejerchol’d, ο καλλιτέχνης της αβανγκάρντ ρωσικής παράδοσης προδομένος από την επανάσταση, η ζωγράφος σκηνογραφός Πολωνή Maria Jarema και ο ζωγράφος Jonasz Stern, θαυματουργικά διασωθείς από τη γενοκτονία των Εβραίων. Το έργο εξερευνά και ξαναγραφει τη συναισθηματική και καλλιτεχνική ζωή του Tadeusz Kantor, παρουσιάζοντας, με μια καρέκλα που παραμένει ανεπανόρθωτα κενή, την ασυνδύαστη απουσία του.

Kantor στη Φλωρεντία
Το 2002 η Φλωρεντία αφιερώνει σε έναν κύκλο εκθέσεων τον Kantor, είκοσι χρόνια από το θάνατό του. Ο εβδομαδιαίος Τύπος Specchio della Stampa ασχολείται με τα προγραμματισμένα γεγονότα με μια υπηρεσία για τον διεθνή δάσκαλο που παρουσιάζεται ως εξής: «Αντιδραστικός, μιλιταριστής/ μηδενιστής, ανατρεπτικός. Στο θέατρο όπως και στη ζωγραφική, ο Πολωνός καλλιτέχνης είναι ο πρώτος που κάνει να καταρρεύσουν οι καταπιεστικές κορνίζες της τελειωμένης τέχνης. Για να εξάρει αντίθετα την απόδοση της δημιουργικής πράξης».[1] Στη Φλωρεντία ο Kantor άνοιξε το Cricot 2 το 1972, χάρη στο οποίο «ήθελε να διπλασιάσει τον χώρο που τότε ήταν αρκετά σφιχτός για το θέατρο του στην Κρακοβία.[2] Η Φλωρεντία ως τόπος πειραμάτων θεάτρου του Πολωνού καλλιτέχνη εγγράφεται αντίθετα στην πόλη που ονομάζεται «φετιχισμός τουριστισμού» στην κριτική του Specchio della Stampa που παραθέτει ο Carlo Sisi, τότε διευθυντής της Γκαλεριάς Σύγχρονης Τέχνης της Pitti που φιλοξενούσε τις εκθέσεις του Kantor: «κοινότητα αφιερωμένη στην κατανάλωση και προσδεδεμένη στον Ρενεσάνς του Αναγεννησιακού χρόνου».[1]