baptiste laurent - "Feu à la pinède", XL acrylic on canvas, 2019

«Feu à la pinède», XL, 89x105cm, ακρυλικό σε καμβά, 2019
Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος. Πωλείται χωρίς κάδρο, αποστέλλεται κυλιμμένο.

«Este lote contiene visualizaciones realizadas con IA. Consulta las fotografías originales para comprobar el estado real de la obra.»

Βio καλλιτέχνη/
Baptiste Laurent (1980, Ναντ) είναι οπτικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται
μαζί στη Μαδρίτη και το Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους πολιτιστικούς και καλλιτεχνικούς θεσμούς,
συμπεριλαμβανομένου του Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Anthropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσο είναι η ζωγραφική, αλλά εργάζεται και σε γλυπτική
και develop projects με έντονο λογοτεχνικό, κοινωνικό και
ανθρωπολογικό στοιχείο.
Στις πρόσφατες δημοσιεύσεις και εκθέσεις του, «Conversaciones y
puñetazos», «Mauvaises Tournures», «Bajo el Mismo Mar» και «Exit»,
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με συνεργατική δημιουργική εργασία
με άλλους οπτικούς καλλιτέχνες και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντι-ακαδημαϊκός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνκεντρώνει
ποιητικά στιλ ζωγραφικής, ταλαντευόμενος ανάμεσα σε νεο-φιγούρα αφήγηση,
γραφική ζωγραφική και εξπρεσιονιστική αφαίρεση.
Ιδρυτής του κοινοτικού στούντιο «Latolier» στο Γκραντ Μαδρίτης Usera, ηγούμαι μιας δυναμικής κοινότητας Ισπανών και διεθνών οπτικών
καλλιτεχνών

(En) Trópicos, 2019/2021

Από το παράθυρό μου, δεν μπορώ να δω ορίζοντα. Ο ήλιος δύει και δεν τον γνωρίζω. Το φεγγάρι τρέμει στο γυαλί απέναντι μου. Οι μέρες επαναλαμβάνονται. Μερικούς μήνες πριν, ζήσαμε μια ασυνήθιστη στιγμή. Ο στρωτός, οργανωμένος, απασχολημένος χρόνος γλιστράει. Ο χώρος μας συρρικνώνεται. Η έλλειψη χρόνου μας είχε καταβάλει· τώρα η περίσσεια μας εκπλήσσει.

Το καθημερινό τοπίο περιορίζεται στην γεωμετρία των παραθύρων μας. Εκεί ήταν το φως, αλλά σε μικρό χρονικό διάστημα τα ίχνη και οι σκιές του εξαφανίστηκαν. Η ζωή σε ένα διεσταλμένο χωρο-χρόνο απαιτούσε άσκηση ηρεμίας και επανεφεύρεσης. Οι θόρυβοι του δρόμου κράτησαν μεγάλο χώρο για τη σιωπή. Ένας ενδοσκοπικός χειρισμός, ένας νέος ορίζοντας, όπου προσεγγίσαμε περισσότερο τη φαντασία μας. Η απορία της αλλαγής, ένα ακατανόητο κλάμα ζητούσε: «τι τώρα; Περπατώντας σε μικρούς διαδρόμους για να διακρίνουμε βήματα σε νέες σκηνές, λίγο-λίγο.»

Ο Μποτίστ χρησιμοποιεί αυτό το δυστοπικό τοπίο για να δημιουργήσει έναν άλλο ξημέρωμα, ένα νέο ξημέρωμα. Η κατασκευή αυτών των ζωγραφιών απορρέει από την ανάγκη ανανέωσης τοπίου, από μια επιθυμία για ξεχασμένη φύση. Να της ξανασυναντήσει, να την επανακατοικήσει. Να δει τα χρώματα του prism του νερού διαπερασμένα από τον ήλιο. Εκεί βρίσκεται ότι, όπως στο ιδεώδες Leon Battista Alberti, στο De Pictura (1436), τα παράθυρα του Μποτίστ ανοίγουν σε έναν κόσμο απρόσιτο εκείνη τη στιγμή. Νέες προοπτικές που δείχνουν ένα ταξίδι, μια αναζήτηση.

Ο Baptiste βρήκε το κίνητρο αυτής της συμβίωσης με τη φύση στην ιστορία του ανθρωπολόγου Claude Lévi-Strauss.

Το 1935, ο Lévi-Strauss αναζητούσε μια γνήσια, αγνή Βραζιλία, προικισμένη με μια «άγρια» ενέργεια, μια μοναδική φύση. Στο «Tristes Trópico», μετακινούμενος από την αίσθηση ελευθερίας, επιβιβάζεται σε ένα πλοίο για ένα ταξίδι 19 ημερών. Περιγράφει με απαιτητική ομορφιά το ηλιοβασίλεμα, τις βραζιλιάνικες ακτές, την ανησυχία του συνοδοιπόρου του: τον σουρρεαλιστή André Breton. Μπαίνει στον κόλπο Guanabara στη Ρίο ντε Τζανέιρο, αλλά δεν εκπλήσσεται. Στη μουσική «Estrangeiro», ο Caetano Veloso αναπολεί το επεισόδιο.

Και πάλι στη Σάο Πάολο, όπου προσκλήθηκε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο (USP), ο Lévi-Strauss σοκαρίστηκε από τη δυναμική της πόλης. Με την εκθετική της ανάπτυξη, που, σε μέγεθος της χώρας του, δεν υπήρχε πλέον ένδειξη αυτόχθονου πληθυσμού.

Ο Lévi-Strauss, συνόδευμένος από τη σύζυγό του Dinah Dreyfus και τον μοντερνιστή ποιητή Mário de Andrade, προχώρησε βαθιά στη χώρα με εθνογραφική έρευνα των αυτόχθονων κοινοτήτων. Ο ανθρωπολόγος, που περιέγραψε με τρυφερότητα και ακρίβεια αυτά που είδε, είχε μια προσδοκία για το ταξίδι που ικανοποιήθηκε εν μέρει. Παρουσιάζει έναν ορισμένο θρήνο σε ένα απόσπασμα της ιστορίας που, με ίχνη προφητείας, λέει: «μερικούς αιώνες από τώρα, σε αυτό το ίδιο μέρος, ένας ακόμα ταξιδιώτης τρελός όπως εγώ θα θρηνήσει την εξαφάνιση αυτού που θα μπορούσα να δω και δεν είδα».

Να χρησιμοποιηθεί ο ταξιδιώτης ως ο αυτός που χαράσσει μια φανταστική γραμμή στον χρόνο, ένα μονοπάτι, μια κίνηση. Ό,τι διασχίζει και διασταυρώνεται από συναντήσεις.

Το ταξίδι κοστολογείται και με το σώμα. Υπάρχουν σώματα που ρίχνονται στη θάλασσα χωρίς να ξέρουν αν θα επιστρέψουν. Η μετανάστευση αποκαλύπτει μια λιγότερο περιπετειώδη πλευρά και περισσότερο θυσίας για το δικαίωμα στη ζωή. Ο Baptiste, στην πορεία του, συμβολίζει τον ταξιδιώτη που αγωνίζεται, σε επισφαλείς συνθήκες, να βρει έναν τόπο.

Με αυτή την έννοια, ο καλλιτέχνης στρέφει το βλέμμα του ως καταγγελία μιας απο-ανθρωπισμένης, ατομοκεντρικής Ευρώπης, που εγκαταλείπει αυτά τα άλλα σώματα να παρασύρονται. Η διαμόρφωση μιας αποικιοκρατικής κοινωνίας βασισμένης στις πολιτικές αδιαφορίας, που αποφασίζει ποιος πρέπει ή δεν πρέπει να πεθάνει.

Ακαταστασία ενός συστήματος, στροφή, αλλαγή, μεταμόρφωση, ενέργεια, απώλεια, χάος... Η ποικιλότητα της έννοιας της εντροπίας μας θυμίζει μια ανισορροπία που συναντά το παρόν μας. Όπως είπε ο Lévi-Strauss τη δεκαετία του 1930, αντί της ανθρωπολογίας θα πρέπει να ονομάζουμε εντροπολογία.

Στο (EN)TRÓPICOS, ο καλλιτέχνης, σαν ταξιδιώτης, κάνει ένα ταξίδι για να βρει ένα ζωτικό μέρος. Ίσως αυτά τα είδη δεν υπάρχουν· ίσως αυτά τα ειδυλλιακά τοπία ποτέ δεν υπήρξαν. Μέσα από το παράθυρο που ο Baptiste ανοίγει για εμάς, ο αέρας που δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε σήμερα φιλτράρεται. Μας προσφέρει μια ουτοπία· μας δίνει με τα κινήματά του ένα νέο παράδειγμα. Μια (ξανα)εφευρεθείς οικολογία.

(Κείμενο από Caio Cardial, επιμελητής)