Διακοσμητικό στολίδι - Ιταλία - Tavola Sovraporta

Αυτό το υπέροχο πίνακα σε ξύλο, που ιστορικά χρησιμοποιήθηκε ως δομικό στοιχείο, διακόσμητικό στοιχείο οροφής ή πάνελ πάνω από την πόρτα, απεικονίζει δύο προτομές περιβεβλημένες από πλούσια διακόσμηση με σπειροειδή γοητεία και φυτικά μοτίβα. Το έργο θυμίζει έντονα τη μακρά παράδοση των ξύλινων πινακίδων οροφής της ιταλικής Αναγέννησης ή την επακόλουθη μπαρόκ εξέλιξη. Παρουσιάζει εμφανή και γοητευτικά ίχνη του χρόνου. Διακρίνονται βαθιές φλέβες του ξύλου ορατές στην επιφάνεια, διαμήκεις ρωγμές εξαιτίας της φυσικής κίνησης της ξυλείας και μικρές ελλείψεις στην επίστρωση της ζωγραφιάς που αφήνουν να διαφανούν το υπόστρωμα από κάτω. Οι κάθετες πλευρικές άκρες φέρουν ίχνη σκουρόχρωμου χρώματος, πιθανώς υπολείμματα της αρχικής δομικής κορνίζας στην οποία ήταν εντοιχισμένο το ταμπλό. Μέσα σε δύο ρεζέρβες ή «πανοπτικά» οπτικά, παριστάνονται δύο πρόσωπα σε ημίπροτο που κοιτάζουν το ένα το άλλο. Αριστερά βρίσκεται μια ανδρική φιγούρα με σγουρά και κοντά μαλλιά, διακοσμημένη με μικρά κίτρινα λουλούδια, το βλέμμα στραμμένο προς τα δεξιά και ένα πέπλο που αγκαλιάζει τους ώμους. Δεξιά φαίνεται μια γυναικεία φιγούρα, με μαλλιά μαζεμένα, μια κορδέλα στο μέτωπο και ένα κολιέ από μαργαριτάρια ή κόκκους σε απόχρωση όχρα/χρυσού γύρω από το ντεκολτέ. Στο κέντρο του ταμπλό, που χωρίζει τα δύο πρόσωπα, δεσπόζει ένα μεγάλο στιλιζαρισμένο λουλούδι με έξι πέταλα κίτρινου όκρου χρώματος, με σκούρο κέντρο. Από αυτό το κέντρο εκπορεύεται μια πολύπλοκη δομή από φυλλώδεις σπειροειδείς γοργών και αμπέλω σε αποχρώσεις του πράσινου και του μπλε, που περιβάλλουν τους χαρακτήρες και επαναλαμβάνονται συμμετρικά κατά τα άνω και κάτω περιθώρια. Μικροί κίτρινοι οβάλ-άνθησεις ολοκληρώνουν τις γωνίες και τα κενά, δημιουργώντας έναν συνεχή διακοσμητικό ρυθμό (εμπνευσμένο από τα γοτθικά μοτίβα). Τα ζωγραφικά χαρακτηριστικά των προσώπων — οριοθετημένα από σκουρόχρωμες και αποφασιστικές γραμμές περιγράμματος, μεγάλα γεωμετρικά μάτια, σοβαρές εκφράσεις — σε συνάρτηση με την επιλογή των φυτομορφικών σπειρών, παραπέμπουν έντονα στη γεύση της ιταλικής Αναγέννησης και της ύστερης ιταλικής Αναγέννησης (16ος-17ος αιώνας). Ωστόσο, η επαναπροσέγγιση των προσώπων και η στρωμάτωση του χρώματος θα μπορούσαν να μαρτυρούν και μια μεταγενέστερη κατασκευή με χειροποίητο/λαϊκό χαρακτήρα του XVIII ή XIX αιώνα που επαναλαμβάνει τα κλασικά πρότυπα.