Μεγάλος αμμωνίτης Cleoniceras με ιριδίζουσα μαργαριτόλιθο Μεγαλοπρεπής Απολιθωμένος Σπείρα - Ύψος: 287 mm - Πλάτος: 236 mm- 4192 g - (1)

Μία Μεγάλη, Λειοτριμμένη fossils από τις Ακτές του Κρητιδικού στη Μαδαγασκάρη — Παρουσιάζουμε ένα δείγμα απολιθωμένης αμμομίβελλας μεγάλων διαστάσεων, που ανήκει στο γένος Cleoniceras, προερχόμενο από τους φημισμένους ταφούς του Κατώτερου Κρητιδικού στη Μαδαγασκάρη. Αυτό το μεγαλοπρεπές εύρημα, ηλικίας περίπου 110 εκατομμυρίων ετών, έχει σοφά κοπεί και γυαλιστεί σε μια όψη, για να αποκαλύψει την πολύπλοκη εσωτερική ανατομία και την εξαιρετική διατήρηση, μετατρέποντάς το σε αντικείμενο με μεγάλο επιστημονικό και αισθητικό ενδιαφέρον. Η άμεση παρατήρηση αποκαλύπτει μια σπειροειδή διαμόρφωση σε αρμονικές διαστάσεις, της επιφανείας της οποίας το λείος φλοιός λειτουργεί ως παράθυρο προς το γεωλογικό παρελθόν. Η γυαλάδα τονίζει τις εσωτερικές θαλάμης του fragmocone, πλέον πλήρως μεταλλιωμένες και γεμάτες πυριτικό ασβέστιο με αποχρώσεις από κρέμα, μελάκι και γήινο καφέ. Μεταξύ μίας θαλάμης και της άλλης φαίνονται τέλεια τα διαχωριστικά σε τοιχώματα και, κυρίως, οι περίτεχνες και λεπτές γραμμές συνόλωσης τύπου αμμοντιτικής, με τα δασώδη τους σχέδια που αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη σφραγίδα αυτών των αρχαίων κεφαλοπόδων. Το πιο διακριτικό και πολύτιμο χαρακτηριστικό αυτού του δείκτη είναι η εξαιρετική διατήρηση ευρείας έκτασης του αρχικού μαργαριτώδους στρώματος του κελύφους. Αυτή η απολιθωμένη αργονίτης, που επιβιώνει για αιώνες, δεν έχασε την ικανότητά της να αλληλεπιδρά με το φως: ευθυγραμμίζοντας το αντικείμενο, μπορεί κανείς να θαυμάσει μαγευτικά φαινόμενα ιριδίζουσας αντίθεσης, με σπινθήρες οπαλώσεις που μεταβαίνουν από το πράσινο στο ροζ και στο μωβ. Αυτό το λεπτομέρεια δεν είναι μόνο αισθητικά εντυπωσιακό, αλλά μαρτυρεί και μια διαδικασία ολιγόχρονης φιλικής προς τη φθορισμού φανατικής ποιότητας, που συνέβη υπό ιδιαίτερα ευνοϊκές περιβαλλοντικές συνθήκες. Οι αμμονίτες του γένους Cleoniceras κατοικούσαν τους ωκεανούς κατά τη διάρκεια του Άλμπιον, ενός πλάνου του Κατώτερου Κρητιδικού. Ήσαν θαλάσσια αρπακτικά όντα, συγγενικά με τα σύγχρονα καλαμάρια και ναυτίλους, που έχτιζαν ένα σπειροειδές κέλυφος χωρισμένο σε θαλάμες για τον έλεγχο της πλέμβας. Η εξαφάνισή τους, περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια πριν, μαζί με εκείνη των δεινοσαύρων, άφησε μια απολιθωμένη κληρονομιά ανεκτίμητης αξίας για την παλαιοντολογία. Οι θέσεις της περιοχής Mahajanga στη Μαδαγασκάρη φημίζονται παγκοσμίως για την ποιότητα και την αφθονία αυτών των ευρημάτων. Αυτό το δείγμα συνιστά ένα τέλειο συνδυασμό επιστημονικού ευρήματος και φυσικού έργου τέχνης. Ο εντυπωσιακός αντίθεση ανάμεσα στην τελειότητα της λείας επιφάνειας της κύριας όψης και στον περιμετρικό εξωτερικό ήχο, που διατηρήθηκε φυσικά, τραχιά και ακατέργαστη, δημιουργεί έναν οπτικό διάλογο μεγάλης γοητείας. Το τελευταίο επιτρέπει την εκτίμηση της αρχικής υφής και του πάχους του κέλυφους. Για την επιβλητικότητα και την ομορφιά του, αυτό το απολίθωμα αποτελεί ιδανικό στοιχείο για εμπλουτισμό μιας συλλογής φυσικής ιστορίας, ενός επίπλου Wunderkammer ή για να γίνει το κεντρικό σημείο ενός πιο εξελιγμένου διακόσμου, φέρνοντας μαζί του την ηχώ ενός βυθισμένου και απομακρυσμένου κόσμου.