(MONTIEL) 1985 - "ENLATADOS"

Ο José Leonardo Montiel García (Montiel) είναι ένας Κουβανός οπτικός καλλιτέχνης, ο οποίος γεννήθηκε στην Santa Clara, Villa Clara, και η πορεία του έχει αναπτυχθεί μεταξύ δημιουργίας τέχνης, διδασκαλίας και προώθησης πολιτισμού. Αυτή τη στιγμή διαμένει στην Ισπανία και αναπτύσσει την καλλιτεχνική του πρακτική.
Το έργο του χτίζεται με βάση μια ανοιχτή και πειραματική αντίληψη των οπτικών τεχνών. σχέδιο, ζωγραφική, γλυπτική, κεραμική, χαρακτική, φωτογραφία, εγκατάσταση και γραφιστικός σχεδιασμός αποτελούν μέρος μιας διεπιστημονικής πρακτικής στην οποία τα υλικά, τα αντικείμενα και οι δυνατότητές τους για μετασχηματισμό αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα.
Σε όλη τη διαδρομή του, ο Montiel κατάλαβε τη δημιουργία όχι μόνο ως ατομική παραγωγή, αλλά ως έναν τρόπο σχέσης με το περιβάλλον και δημιουργίας κοινών εμπειριών. Αυτή η αντίληψη έχει ευνοήσει μια στενή σύνδεση μεταξύ του καλλιτεχνικού του έργου, της κατάρτισης και της κοινοτικής εργασίας.
Η παιδαγωγική του εμπειρία και η δραστηριότητά του ως προωθητής πολιτισμού έχουν δώσει τόπο σε εργαστήρια, εκθέσεις-συλλογές, πλαστικές ενέργειες, εκθεσιακά έργα και παρεμβάσεις σε δημόσιους χώρους. Από αυτούς τους τομείς εργάστηκε στην καλλιτεχνική εκπαίδευση και στην创建 χώρους ικανούς να φέρουν τις οπτικές τέχνες κοντά σε διάφορες κοινότητες, κατανοώντας τον πολιτισμό ως ένα πεδίο συμμετοχής, γνώσης και μεταμόρφωσης.
Αυτή η διάσταση της διαδρομής του απέκτησε ιδιαίτερη σημασία τόσο στην Κούβα όσο και στη Βενεζουέλα, όπου ανέπτυξε έργα καλλιτεχνικού και κοινοτικού χαρακτήρα, παρεμβάσεις σε αστικό περιβάλλον, τοιχογραφίες και προτάσεις γλυπτικής, καθώς και συμμετοχή σε πρωτοβουλίες για τη δημιουργία και προώθηση νέων χώρων για τις οπτικές τέχνες.
Μεταξύ αυτών των εμπειριών είναι η δημιουργία και προώθηση, το 2013, της Γκαλερί Εικαστικών Τεχνών Armando Reverón, στο κρατίδιο Vargas, Βενεζουέλα, όπως και η πραγματοποίηση κοινοτικών έργων, αστικών τοιχογραφιών και παρεμβάσεις σε διάφορους δημόσιους χώρους.
Παράλληλα, το έργο του έχει ενταχθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κούβα, τη Βενεζουέλα και την Ισπανία. Η διαδρομή του έχει αναγνωριστεί με διάφορα βραβεία και τιμητικά διακρίσεις, μεταξύ των οποίων τρεις συνεχόμενες φορές το “Gran Premio Escaramujo Nacional en Artes Plásticas” το 2011, 2015 και 2017, το Gran Premio της υποτροφίας “Reino de este Mundo” που προκηρύχθηκε από την Asociación Hermanos Sais AHS το 2017, το Πρώτο Βραβείο του Salón de Pequeño Formato το 2018 και το Βραβείο του Πρώτου Salón de Paisaje Rural, Urbano y de Marinas Edelson Machado το 2019.
Την τελευταία περίοδο, η πρακτική του έχει συνεχίσει να εξελίσσεται στην Ισπανία. Το 2023 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση, NEGRO, στη Γκαλερί / οινοθήκη “VINAURO” στην πόλη της Γrenaδα. Το 2024 παρουσίασε το προσωπικό πρότζεκτ NEGRO στο Κέντρο Πολιτισμού “EL TUMBAO” στο Αλικάντε, και το 2025 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις AJIACO και MANIGUEROS στη Γκαλερί “VALBUENA”, El Campello, Alicante. Ομαδική έκθεση “CONVERGENTES”, Γκαλερί VEARTE, Alicante, Ισπανία, 2026.

https://www.instagram.com/tarequera/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
https://www.vanguardia.cu/cultura/16073-leonardo-montiel-guerrero
https://www.instagram.com/p/DdeD4iAjvBW/

ENLATADOS

60 × 81 cm

ENLATADOS προτείνει μια σκέψη σχετικά με τον τρόπο που η σύγχρονη κοινωνία μετασχηματίζει τη φύση για να τη συμπεριλάβει στα συστήματα παραγωγής και κατανάλωσης της. Τέσσερα ψάρια φαίνονται συμπιεσμένα μέσα σε κοντέινερ ανοιχτό, τακτοποιημένα και περιεχόμενα σε έναν χώρο που εξαλείφει οποιαδήποτε δυνατότητα κίνησης.
Το ψάρι, αρχικά συνδεδεμένο με το νερό, τη μετακίνηση και τη ζωή, εμφανίζεται εδώ αποχωρισμένο από το φυσικό του περιβάλλον. Έχει σταματήσει να κολυμπά για να μετατραπεί σε προϊόν. Το κοντέινερ ορίζει ένα σύνορο μεταξύ δύο καταστάσεων: αυτό που κάποτε ανήκε στη φύση και αυτό που ο άνθρωπος έχει επεξεργαστεί, ταξινομήσει, συσκευάσει και προγραμματίσει για κατανάλωση.
Η επανάληψη των σωμάτων ενισχύει αυτή την ιδέα. Τα ψάρια σταδιακά χάνουν την ατομική τους υπόσταση για να μετατραπούν σε πανομοιότυρες μονάδες, οργανωμένες μέσα σε μια βιομηχανική δομή. Η αφθονία τότε παύει να αντιπροσωπεύει φυσικό πλούτο και αρχίζει να αποκαλύπτει μια λογική συσσώρευσης, εκμετάλλευσης και τυποποίησης.
Οι βαθυσκότες κόκκινες εσωτερικά αποχρώσεις εισάγουν μια αίσθηση έντασης που αντίκειται στους μεταλλικούς και ψυχρούς τόνους των ψαριών. Αυτή η αντίθεση τοποθετεί την εικόνα ανάμεσα στο ελκυστικό και το ενοχλητικό: η παρουσίαση γοητεύει, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει τη βία που κρύβεται στην οποία μετατρέπεται η ζωή σε εμπόρευμα.
Το έργο μπορεί επίσης να νοηθεί ως μεταφορά της δικής μας κατάστασης. Σε μια κοινωνία που ταξινομεί, οργανώνει και καταναλώνει συνεχώς, ο άνθρωπος διατρέχει τον κίνδυνο να μείνει εξίσου «ενολατωμένος»: περιεχόμενος εντός οικονομικών και κοινωνικών δομών που καθορίζουν τόπους, συμπεριφορές και τρόπους ύπαρξης.