André-Léon Vivrel (1886-1976) - Marine en bretagne

André-Léon VIVREL (1886-1976)

Μarine στη Βρετάνη

Υδατογραφία σε χαρτί
Διαστάσεις του πίνακα: 26 x 33 εκ.
Υπογεγραμμένο κάτω αριστερά.
Προέλευση: Ιδιωτική συλλογή, Παρίσι

Υδατογραφία σε εξαιρετικά καλή κατάσταση.
Χαρτί με επίστρωση σε παχύν χαρτί.
Η κάσα προσφέρεται, οπότε δεν μπορεί να καλυφθεί από την ασφάλεια κατά τη μεταφορά.
Διαστάσεις με την κάσα: 54 x 64 εκ.

ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΗ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΥ

Έργο πρωτότυπο παραδομένο με τιμολόγιο και πιστοτικό γνήσιοτητας.
Ταχύτερη αποστολή, προσεγμένη και ασφαλισμένη.
Αγοράστε με απόλυτη εμπιστοσύνη!

André-Léon Vivrel γεννήθηκε το 1886 στο Παρίσι. Ήταν μόνον 15 ετών όταν αποφάσισε να γίνει ζωγράφος. Στηρίζει σε αυτή τη διαδρομή η μητέρα του, την οποία περιγράφει ως τον πρώτο δάσκαλό του, και ο πατέρας του, χονδρέμπορος οίνων και πρώτος βραβευμένος στη ζωγραφική το 1870. Μαθητής στο Λύκειο Louis-le-Grand, ο André-Léon Vivrel γράφεται στην Ακαδημία Julian το 1910. Εκεί ακολουθεί τα μαθήματα του Paul Albert Laurens, ύστερα συχνάζει στο εργαστήριο των Marcel Baschet και Henri Royer στην École des Beaux-Arts. Μισθώνει έναν χώρο στο Montmartre, στη διεύθυνση 65 rue Caulaincourt, μόλις οκτώ αριθμούς μακριά από εκείνον του Auguste Renoir. Η πρώτη συμμετοχή του στο Salon des artistes français χρονολογείται το 1913. Κινητοποιημένος το 1914, λαμβάνει τον Σταυρό του Πολέμου για ηρωική συμπεριφορά το 1917. Μετά τον πόλεμο, επιστρέφει στο στούντιο του Montmartre. Του απονέμεται τιμητική αναφορά στο Salon του 1920 και το κράτος του αγοράζει τις δύο νεκρές φύσεις που εκθέτει στο Salon des indépendants. Εκεί παρουσιάζει επίσης δύο πορτρέτα Κορβέτες που αποδίδονται σε Bretonne μετά την επιστροφή από διαμονή στην Ploumanac'h (Côtes d’Armor). Το 1922 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Salon της Société Nationale des Beaux-Arts. Μετά τη βράβευση Deldebat de Gonzalva το 1932, την επόμενη χρονιά λαμβάνει μεταλλείο αργύρου στο Salon des artistes français με «Le Temps des cerises». Το 1934, παρουσιάζει μπανάρισσες, το πρώτο έργο μίας σειράς μεγάλων γυμνών που αποστέλλονται στο Salon μέχρι το 1943. Το αποκορύφωμα της έρευνάς του σχετικά με το γυναικείο γυμνό, οι «Μπανιέρες» του 1939 τιμώνται με χρυσό μετάλλιο στο Salon des artistes français.
Αυτή η ύστατη βράβευση κορυφώνει ένα αργύρενο μετάλλιο που κατέκτησε ο Vivrel το 1937, κατά τη Διεθνή Έκθεση Τεχνών και Τεχνολογιών του Παρισιού. Η κριτική εγκωμιάζει ομοθυμαδόν το ταλέντο του και, το 1940, ο Louis Paillard δεν διστάζει να γράψει στην πρώτη σελίδα του «Petit journal» στις 6 Μαΐου 1940: «Ο André Vivrel εμφανίζεται, το διακηρύττω, ως ένας από τους κορυφαίους σε αυτή τη Σαλόν (Salon des artistes français)». Η έκθεση «Vivrel - πρόσφατες ζωγραφιές», οργανωμένη από τη Galerie de Berri τον Μάιο του 1942, απεικονίζει, σε 31 πίνακες, την ποικιλία των ειδών που ο Vivrel αγγίζει, αλλά είναι αυτό του τοπίου που τον εμπνέει με τη μεγαλύτερη ζήλια. Οι αγαπημένος τόπος του είναι το Loiret, όπου ο μεγαλύτερος αδελφός του Marcel διαθέτει δεύτερη κατοικία στη Châtillon-sur-Loire, κοντά στα Champtoceaux. Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, άφραγκος, καταφεύγει εκεί για να ζωγραφίσει ανζόγως. Την άνοιξη του 1926, ο Vivrel βρίσκεται πάλι στη Βρετάνη, από όπου φέρνει το «Port de Camaret» που εκτέθηκε στο Salon des Tuileries του 1926. Κάποια χρόνια αργότερα, το 1934, επιστρέφει στις Côtes d’Armor, όπου συνθέτει θαλάσσια τοπία, κάθε ένα από τα οποία αποτελεί μελέτη του ουρανού. Ο Vivrel περνά το καλοκαίρι του 1926 στην Κορσική. Εκεί δημιουργεί υδατογραφίες που παρουσιάζονται, από το φθινόπωρο, στη Galerie Georges Petit και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη. Κάθε φορά ο κριτικός επαινεί τα χαρακτηριστικά τους: «Η έκθεση του André Vivrel είναι ενός ευαίσθητου, λεπτού καλλιτέχνη, που παραμένει ευρύς στις αντιλήψεις του. Οι θέες του στην Κορσική, στη Βρετάνη και στο Παρίσι είναι όπως τα ευάλωτα άνθη του αρμονικά» («La Semaine à Paris», 12 Νοεμβρίου 1926, σελ. 63). Το 1928 πηγαίνει ξανά προς τον Νότο. Αναπαράγοντας το θερμό και ζωντανό φως της Προβάνς, ζωγραφίζει το «Port de Saint-Tropez» που παρουσιάστηκε, το ίδιο έτος, στο Salon des Indépendants. Το θέμα της Μεσογείου επιβάλλεται επίσης στο Salon des Tuileries, όπου ο Vivrel παρουσιάζει θέες λιμανιών και επιβατικά πλοία, μαρτυρώντας μια ακμάζουσα τουριστική βιομηχανία. Όταν ο Vivrel δεν βρίσκεται στους δρόμους της Γαλλίας, παίρνει το Παρίσι ως μοντέλο. Ζωγραφίζει τους δρόμους της Montmartre και τα μνημεία της πρωτεύουσας, όπως ο καθεδρικός ναός Notre-Dame, τον οποίο απεικονίζει σε σετ όπως ο Monet. Αγαπά να επιμένει στα χθεσινά προκυμαία του Σηκουάνα, που του προσφέρουν πολλές ασυνήθιστες οπτικές γωνίες της πόλης και τον εμπνέουν για πίνακες που θυμίζουν τα τοπία του Παρισιού του Albert Lebourg. Ζωγραφίζοντας μέχρι την τελευταία του πνοή, ο André-Léon Vivrel πεθαίνει στο Bonneville-sur-Touques, στις 7 Ιουνίου 1976.

Ορισμένες εικόνες έχουν παραχθεί από ΤΝ για να απεικονίσουν πώς μπορεί να μοιάζει το αντικείμενο στο πλαίσιο.
Παρακαλούμε ανατρέξτε στις αυθεντικές φωτογραφίες και στην περιγραφή του προϊόντος για τις ακριβείς λεπτομέρειες. #AIContextView