Paolo Fedeli - Dentro Venezia

PAOLO FEDELI γεννήθηκε στην Τοσκάνη το 1957. Παρακολούθησε το Ινστιτούτο Τέχνης της Σιενας, δηλαδή πήρε το δίπλωμα του Μαέστρου της Τέχνης. Έχει οργανώσει πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, Ουκρανία, Γαλλία, Ρωσία, Ισπανία, Ρώμη και πολλές άλλες. Είναι παρών σε διάφορες μόνιμες εκθέσεις. Τα έργα του φιγουράρουν σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Η δραστηριότητά του έχει κριθεί σε περιοδικά και εφημερίδες εθνικές και διεθνείς. Έχει συμμετάσχει στις σημαντικότερες ομαδικές εκθέσεις τέχνης εθνικές, αποκτώντας σημαντικές παραπομπές και κριτικά βραβεία. Από το 1979 μέχρι σήμερα κερδίζει σχεδόν εκατόν εβδομήντα έξι Πρώτα Βραβεία διαγωνισμών ζωγραφικής. Paolo Fedeli είναι ο αινιγματικός ύμνωτης της φύσης.

ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ:

Ο Paolo Fedeli είναι ζωγράφος απόλυτης κομψότητας. αφηγητής απίθανων και αινιγματικών γεγονότων, ερωτήσεων χωρίς απάντηση. Το περιπλανώμενο πέρασμά του ανάμεσα στην Τοσκάνη και την ανώνυμη μητρόπολη ενός δυτικού κόσμου, όπου όλα τα αρχιτεκτονικά τοπία μοιάζουν μεταξύ τους στην absurdità της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να μας εκπλήσσει. Όπως, εξάλλου, και η μεταβολή της γλώσσας του. Ωστόσο βλέπουμε μια λεπτή σύνδεση ανάμεσα στα αγροτικά σπίτια, τις διαδρομές, τους καθαρούς ουρανούς, τα νυχτερινά φώτα, τους λαμπερούς δρόμους με υγρασία, τις καφέ-γκρι ατμόσφαιρες της ρύπανσης: δεν υπάρχουν ποτέ ζωντανοί όντες, σαν να έχουνε αποφύγει στη φαντασία του καλλιτέχνη, που ήθελε να εξαιρέσει από τη ποιητική του οποιοδήποτε αναφορές στο κοινωνικό ή για καλύτερα λόγια, στον ρεαλισμό. Πιθανότατα ο Γάλλος ποιητής Paul Verlaine συμφωνούσε μαζί του, λαμβάνοντας υπόψη τις αναπόφευκτες αποστάσεις ανάμεσα σε λέξεις και χρώματα:
È necessario poi che tu non scelga le tue parole senza qualche errore:
nulla è più caro della canzone grigia in cui l'incerto si unisce al preciso.
Va più lontano possibile dall'assassina arguzia dal crudele spirito e dall'impuro riso; che fanno piangere gli occhi dell'azzurro!
Prendi l'eloquenza e torcile il collo!
Ecco quindi la chiave di lettura per Paolo Fedeli: l'autoreferenzialità e il sorprendente li ha sostituiti con la vaghezza dell'incerto. La retorica del quotidiano e il chiasso delle voci dissonanti li ha sostituiti con il silenzio sospeso dell'assenza. La raffigurazione del riconoscibile l'ha sostituita con la sublimazione della poesia visiva

Paolo Levi