Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από έναν ιδεώδη διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme, ο οποίος έκανε κόκκινο, επανάληψη και ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις εικόνες του, η σειριοποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να evoca ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Ωστόσο, σε αυτό το έργο η παράδοση επανερμηνεύεται μέσα από ένα στοιχείο χαρακτηριστικό της δικής μου έρευνας: το αμπέλι.

Αντί για καρφιά όπως τα χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, διατεταγμένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που συνήθως συνδέεται με τη συναρμολόγηση, τη δομή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τετριμμένη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας μια υπό μορφή οπτικής δονήσεις. Από οπτική προβολή το έργο φαίνεται τακτοποιημένο και ελάχιστο· όταν το παρατηρείς από την πλευρά, αποκαλύπτεται η αληθινή τρισδιάστατη και υλική του φύση.

Το έργο δεν επιθυμεί να αποτελεί απλό απόσπασμα από τον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναδημιουργία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σήμα.

Η βίδα έτσι γίνεται σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: αυτό που συνήθως χρησιμεύει για τη σύνδεση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για τη δημιουργία μιας ανήσυχης, έντονης και βαθιά υλικής επιφάνειας.

Ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα στη σειρά και την τάση, την κατασκευή και την καταστροφή, τη δισδιάστατη και την τρισδιάστατη υπόσταση, γεννάται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάνδρο Παδοβάν, γνωστού διεθνώς για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται με μια βιτρίνα από πολύ γυαλί Plexiglas.

Η διαφανής βιτρίνα απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονη ιεροποίητη κειμήλια.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο του Pop Art, Screw Art, της κεντρικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας σε οπτικό λόγο και πολιτισμική επίπτωση τα μεγάλα ονόματα όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η εικαστική αναζήτηση διαλόγεται με το όνειρο του πλούτου, τη μόδα-σύμβολο και το παγκόσμιο design, προσεγγίζοντας σύμβολα σατιν και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τις μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, σε ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επανεξέταση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της εποχής.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, του πολυτελούς ποπ αρτ, της σύγχρονης street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.