Enrico Benaglia (Roma, 1938) - Untitled

Enrico Benaglia (Ρώμη, 28 Μαϊου 1938)

Υπέροχη χαρακτική του Enrico Benaglia, γνωστού για τα ποιητικά του περιβάλλοντα, τα μαγικά δάση και τα фигώματα αιωρούμενα ανάμεσα σε παραμύθι και μνήμη

Χαρακτηρίζεται από μια ονειρική ατμόσφαιρα με μια ζώογόφο φιγούρα με πούλιες (που θυμίζει ένα μικρό φανταστικό άλογο), ένα μεγάλο στυλιζαρισμένο δέντρο στο ανώφυλλό του κυματίζει έναν άγριο αετό εντός μιας επιγραφής με φύλλα από χαρτί παιχνιδιού

Ακουαφόρτε καλά τυπωμένο, με τεράστια περιθώρια

Ημερομηνία: δεκαετίες ’60-’70

Υπογραμμισμένο στο κάτω δεξιά με μολύβι: Benaglia

Στο κάτω αριστερά με μολύβι: Δοκιμή εκτύπωσης

Διάσταση της πλάκας στην απόδοση: 25,8×21,0 εκ

Διάσταση ορατού φύλλου: περίπου 45,0×33,4 εκ

Διάσταση κάδρου: περίπου 63,5×54 εκ

Με κάδρο, γυαλί και passepartout καλυμμένο με ύφασμα

Σε άριστη κατάσταση (βλέπε εικόνες)

ΠΡΟΣΟΧΗ:
Δεν γίνονται αποστολές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες διότι στην Ιταλία, λόγω της επιβολής δασμών, δεν υπάρχει μεταφορέας που να επιτρέπει την αποστολή εμπορευμάτων σε ιδιώτη

Enrico Benaglia (Ρώμη, 28 Μαΐου 1938) είναι ένας ιταλός ζωγράφος.

Τα πρώτα βήματα και τη δεκαετία του ’60
Από την εφηβία ο Benaglia φοιτά στη Villa Medici, έδρα της Ακαδημίας Γαλλίας στη Ρώμη, καθώς και στις σπουδές ορισμένων πρωταγωνιστών της Τέχνης του Εικοστού Αιώνα, ειδικά της Romana Σχολή: Pericle Fazzini, Giovanni Omiccioli, Franco Gentilini και Luigi Montanarini. Περί τα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, ενθαρρυμένος από τον σεβασμό και τη φιλία ζωγράφων και κριτικών τέχνης όπως ο Vittorio Guzzi, Domenico Purificato και Giovanni Stradone, ο Benaglia εκθέτει στη γκαλερί La Vetrata της Ρώμης ένα σύνολο πινάκων που δείχνουν την πρώιμη πρωτοτυπία της αισθητικής και ποιητικής του έρευνας. Είναι ο Roberto Lombardi, διευθυντής της γκαλερί τέχνης, που πρώτος εντοπίζει τις πολιτιστικές δυνατότητες του ρωμαίου ζωγράφου.[1]

Οι Χρόνια Εβδομήντα
Εκτός από τους κύριους θεματικούς πολιτικούς σχηματισμούς των δεκαετιών του ’60 και αρχών του ’70, χάρη στην αυθεντικότητα της ζωγραφικής του, ο Benaglia έρχεται σε επαφή με έναν πολιτισμικό κόσμο ποιητών και ηθοποιών, όπως οι Luciano Luisi, Renato Civello, Claudio Rendina, Mario Lunetta, Walter Maestosi, Biagio Proietti, Nanni Fabbri, Riccardo Cucciolla, Gabriella Sobrino, Umberto Serafini, Laura Gianoli και Guido Ruggiero, που συνεισφέρουν στην ανάπτυξη και περαιτέρω διαμόρφωση του ποιητικού τους κόσμου. Παράλληλα ξεκινά μια πρώτη έντονη δραστηριότητα έκθεσης τόσο στην Ιταλία (μεταξύ άλλων Ρώμη και Villa San Giovanni) όσο και στο εξωτερικό (ανάμεσα σε Osaka, Βιέννη, Καράκας, χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας και Σουηδία). Την ίδια περίοδο ο καλλιτέχνης προσεγγίζει τη λιθογραφία και την χαρακτική, οι οποίες θα γίνουν μετέπειτα αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας. Από τα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα και μετά, εκτελεί μια σειρά σατιρικών συνεπίγραφων με κείμενα κριτικών των Carlo Giacomozzi, Marcello Venturoli, Franco Simongini, Donatella Serafini, Guido Giuffrè, Mario Pomilio, Ferruccio Ulivi, Georges de Canino, Philippe Soupault και Rossana Zampetti. Η δραστηριότητά του ως σκηνογράφου αρχίζει το 1978 με την κωμωδία του Lucio Piccolo με τίτλο “Lettere di Gozzano”, που σκηνοθετήθηκε για την RAI από τον Giacomo Colli.[2]

Οι Χρόνια ’80
Σε αυτά τα χρόνια ο καλλιτέχνης τοποθετείται στο εθνικό καλλιτεχνικό τοπίο, πειραματιζόμενος με μια πρωτότυπη και συμβολική εικονογραφία, συνδεδεμένη με τον φανταστικό και μυθολογικό κόσμο, κάτι που θα κάνει τα έργα του εύκολα αναγνωρίσιμα. Το 1985 δημοσιεύεται από τις Εκδόσεις Laterza ο πρώτος πλήρης τόμος για το έργο του, με το κείμενο του κριτικού τέχνης Alberico Sala. Την ίδια χρονιά ο Benaglia ανέπτυξε μια σειρά θεσμικών δραστηριοτήτων στο εξωτερικό, που τον φέρνουν πρώτα στη Γιουγκοσλαβία για μια περιοδεύουσα έκθεση για λογαριασμό του Υπουργείου Εξωτερικών της Ιταλίας, και ακολούθως στη Σουηδία στο Πανεπιστήμιο του Umeå, με αφορμή έναν φόρο τιμής προς την ιταλική τέχνη από τον πανεπιστήμιο. Το 1986 σχεδιάζει σκηνές και κοστούμια για τη θεατρική μεταφορά του “Diario” της Alice James σκηνοθεσία Nanni Fabbri, καθώς και για την θεατρική παράσταση “Piccioni” της Alida Maria Sessa, σκηνοθεσία Riccardo Cucciolla. Η δραστηριότητά του στις εκθέσεις συνεχίζεται αυτά τα χρόνια στο Κέντρο Γαλλικού Πολιτισμού της Ρώμης, όπου το 1982 εκθέτει ένα “Hommage à Rimbaud” (μαζί με τον George de Canino), και το 1987 το “L'Etoile filante”, ένα λιθογραφικό έργο που δημιουργήθηκε για τη έκθεση “Hommage à Grandville”.

Εκτελεί επίσης ορισμένες αφίσες: μεταξύ αυτών για τη 34η διοργάνωση του Gran premio della Liberazione το 1979 και για την έκθεση “L'abito oltre la moda” που φιλοξενήθηκε στο Palazzo Fortuny της Βενετίας το 1991.

Οι Χρόνια Νοντετίν
Το 1990, η Περιφέρεια Λάτσιο χορηγεί μια ολική αναδρομή του “Enrico Benaglia, Fabula picta, Fabula dicta” στην Galleria Rondanini της Ρώμης, με κείμενο του Mario Lunetta, “La sapienza dell'ingenuità, l'ingenuità della sapienza”; το 1991 η Rossella Siligato παρουσιάζει μια έκθεση του συγγραφέα στον χώρο