Camillo Gannelli - PUNCTUM AUREUM

Ένα τέλειο παράδειγμα σιωπής.
Από την πρώτη ματιά φαίνεται ότι σχεδόν δεν υπάρχει τίποτα. Ένας καμβάς σε χρώμα μπεζ, στο κέντρο ένα μικρό χαλί από διπλωμένους όγκους. Και είναι ακριβώς αυτή η απόκεντρη θέση, αυτή η διαστασιακή ταπείνωση, η πρώτη ισχυρή καλλιτεχνική του χειρονομία: αρνείται να φωνάξει για να την προσέξουν.
Δεν είναι ζωγραφική, είναι επιτοίχια γλυπτική. 35 μικρές ξύλινες μονάδες τοποθετημένες σε εναλλασσόμενη σκακιέρα, σαν ένα πλέγμα. Κάθε μονάδα δημιουργεί δύο όψεις: μια φωτεινή, μια σκιασμένη.
Το έργο δεν υπάρχει χωρίς το κοντινό φως που πέφτει πάνω του. Είναι το φως που το χαράζει, που κάνει να ζωντανέψει αυτή την επιφάνεια η οποία αλλιώς είναι μονόχρωμη. Είναι ένα κινητικό έργο χωρίς κίνηση: μετακινείσαι ένα βήμα και οι σκιές αλλάζουν, ο ρυθμός σπάει και επανενώνεται. Θυμίζει τον μινιμαλισμό του Φοντάνα και του Καστελλάνι, αλλά με μια πιο σύγχρονη απαλότητα, πιο ουαμπι-σάμπι.
Και υπάρχει το μοναδικό ξένο στοιχείο, στο κάτω δεξί μέρος: ένα μονά στοιχείο επενδυμένο με φύλλο χρυσού, τσαλακωμένο, ατελές. Δεν είναι διακοσμητική λεπτομέρεια. Είναι ένα εσκεμμένα λάθος, ένα εννοιολογικό κιντσούγκι. Μετά από 34 μονάδες αυστηρής μπεζ, με τονικό στοχασμό, το χρυσό έφτασε σαν παρέκκλιση, σαν να είχε υποχωρήσει η ύλη και να άφησε να φανεί κάτι πολύτιμο από κάτω.
Είναι ένα έργο για τη τάξη και τη βιολογικά αναγκαία ρήξη της. Μιλά για αρχιτεκτονική, για πόλεις που βλέπονται από ψηλά, για αρχαία υφάσματα. Αλλά κυρίως μιλά για αξία: μας διδάσκει ότι σε έναν κόσμο πλήρως ουδέτερο, αρκεί ένα γραμμάριο αληθινής φώτεινας — εκείνο το αδιαφανές, όχι γυαλιστερό — για να δώσει νόημα σε όλα τα υπόλοιπα.
Δεν διακοσμεί. Κατοικεί. Είναι φτιαγμένο για αυτούς τους εσωτερικούς χώρους που δεν χρειάζονται να γεμίσουν, αλλά να αναπνεύσουν. Μία από αυτές τις δουλειές που όσο περισσότερο την κοιτάς, τόσο λιγότερο κουράζεσαι, γιατί δεν σου δίνει ποτέ την ίδια σκιά δύο φορές.