Κύπελλο - Ασημί - Gioacchino Belli 1815-22

ΚΑΛΙΚΕ ΛΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΣΤΟ ΑΡΓΕΝΤΟ
Γιοακκίνο Μέλλι
Ρώμη, 1815–περίπου 1822
Κύρια απόδοση βάση της σφράγισης, των τεχνικών χαρακτηριστικών και της στυλιστικής προσέγγισης

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΤΑΛΟΓΡΑΦΙΚΑ
Καλλιτέχνης / εργαστήριο: Gioacchino Belli, κύρια απόδοση
Τόπος εκτέλεσης: Ρώμη
Χρονολόγηση: περίπου 1815–1822
Αντικείμενο: Κάλικι liturgico
Υλικό: Ασήμι, με εσωτερική χρυσόχρωση
Τεχνική: εργασία από φύλλο, τόρνιση, σφυρηλάτηση, χαλκοκόλληση και χρυσόχρωση
Ύψος: 26,5 cm
Διάμετρος κορυφής: 8,5 cm
Διάμετρος βάσης: 13 cm
Βάρος: 422 g
Σφραγίσματα: σφραγίδα εργαστηρίου G11B και σφραγίδα παπικού επιμελητηρίου μετά το 1815, αποτυπωμένες σε πολλαπλά σημεία του έργου
Κατάσταση διατήρησης: Καλή, με φυσιολογικά σημάδια χρήσης, οξείδωση· εσωτερική χρυσόχρωση διατηρημένη

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Εξαιρετικό κάλυκας liturgico από ασήμι, σε αρμονικές και ευθείες αναλογίες, χαρακτηριστικό για τα λεπτότατα καλλιτεχνικά του στοιχεία νεοκλασικού γούστου, όπου η λιτότητα της κατασκευής συνδυάζεται με ένα διακοσμητικό ορθογραφικό IPA προεκτάσεων με καταγωγή από τον ύστερο 17ο αιώνα.

Η πόλη, σε μορφή τρανοκονοική ελαφρώς διαλυμένη, παρουσιάζει στην κάτωτμήμιά της μια συνεχής διακοσμητική ζώνη από δολωμαδέστερες λωρίδες, προβεβλημένες με ανάβλυση και με έντονη ακρίβεια με σφυρήλατα, η διακόσμηση αναπτύσσεται με κίνηση τακτική και τακτοποιημένη, αναδεικνύοντας την επιφάνεια μετάλλου και επισημαίνοντας τη μετακίνηση προς την υποφύση. Μία κυκλική διαμόρφωση, καθαρή και σαφώς χαρακτηρισμένη, συνδέει την πόλη με τη δομή κάτω από αυτήν.

Το υπόκοπα επαναλαμβάνει τη γλώσσα διακοσμητικής της πόλης και εισάγει τη μετάβαση προς το στήριγμα μέσω διαδοχής ισορροπημένων στοιχείων διακοσμημένων και κυκλικών συνδέσμων.

Το στήριγμα, συνιστώμενο από περισσότερα στοιχεία περασμένου και διακοσμημένου, κατασκευάζεται μέσω μιας αλληλουχίας κυκλικών προφίλ, συνδέσμων και καμπυλωτών μορφών που δίνουν στο σύνολο μια κατακόρυφη ισορροπημένη κίνηση. Η φυτική διακόσμηση, σε συνάρτηση με τον αυστηρό διαχωρισμό των μοντανιών, τονίζει το χαρακτήρα νεοκλασικού αυτού του αντικειμένου.

Η βάση, μεγάλη, κυκλική και βαθμωτή, φέρει μια συνεχώς διακοσμητική ζώνη με δολωμαδέστερες λωρίδες και παλμετικά σχέδια. Το κεντρικό πεδίο, λείο και ελαφρώς καμπυλωτό, δημιουργεί ισχυρή αντίθεση με τη διακοσμημένη ζώνη και δίνει στη βάση μια δομή οπτικά στιβαρή αλλά ταυτόχρονα κομψή.

Το εσωτερικό της κορυφής είναι χρυσά, σύμφωνα με τον παραδοσιακό προορισμό liturgico του αντικειμένου. Η εξωτερική επιφάνεια διατηρεί μια πατίνα χρήσης και διακριτικά ίχνη της χειροποίητης εργασίας, ιδιαίτερα ευανάγνωστα στις διακοσμημένες ζώνες, στοιχεία που συμβάλλουν στην αντίληψη της αυθεντικότητας και της φορητής ποιότητας του έργου.

ΣΦΡΑΓΑ
Το κάλυκας φέρει πολλαπλά σφραγίσματα, αποτυπωμένα στην πόλη, στο υπόκοπα και στη βάση, ένα χαρακτηριστικό ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον εντοπισμό και τον χρονολογικό προσδιορισμό του έργου.

Μεταξύ των σημάτων διακρίνεται η σφραγίδα εργαστηρίου G11B, συνοδευόμενη από τη σφραγίδα παπικού επιμελητηρίου που εισήχθη με τη μεταρρύθμιση της σφραγάνσεως του 1815.

Η παρουσία αυτής της συστήματος σφραγίδων αποτελεί σημαντικό χρονολογικό στοιχείο και επιτρέπει τον εντοπισμό του αντικειμένου στον χώρο της ρωμαϊκής ασημουργίας μετά το 1815.

Αξίζει να τονιστεί ότι η σφραγίδα G11B τεκμηριώνεται σε σχέση με το εργαστήριο Gioacchino Belli και φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε και από τον γιο Pietro Belli στην περίοδο αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα.

Αυτή η περίσταση καθιστά θεωρητικά δυνατή την ημερομηνία ενός αντίγραφου μέχρι περίπου το 1825. Ωστόσο, στην περίπτωση του παρόντος κάλυκα, το σύνολο των στυλιστικών και τεχνικών χαρακτηριστικών — η ποιότητα του φυτικού διακόσμου, η νεοκλασική προσέγγιση της δομής, ο διαχωρισμός των μοντανιών και η ισορροπημένη αναλογία διακόσμησης και αρχιτεκτονικού σχεδίου — οδηγεί στο να θεωρείται πιο πιθανή μια κατασκευή within την παραγωγή Gioacchino Belli, ειδικότερα στο διάστημα 1815–1822.

Προτεινόμενη απόδοση
Gioacchino Belli, κύρια απόδοση
Ρώμη, περίπου 1815–1822

ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ-ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Το κάλυκας ανήκει στην παραγωγή της ρωμαϊκής ασημουργίας των πρώτων δεκαετιών του 19ου αιώνα, σε μια φάση όπου επικρατεί σιγά-σιγά το νεοκλασικό γούστο, συνυφασμένο με την παραμονή διακοσμητικών στοιχείων προελεύσεως ύστερου 17ου αιώνα.

Η κατασκευή του αντικειμένου, αυστηρά δομημένη μέσω μοντανιών και γεωμετρικών προφίλ, πλουτίζεται από ένα φυτικό ρεπερτόριο που αποτελείται κυρίως από δολωματές λευκές και παλμεοειδή μοτίβα. Ο διακοσμητικός χώρος δεν υπερισχύει της αρχιτεκτονικής δομής του κάλυκα, αλλά εναρμονίζεται αρμονικά με αυτήν, σύμφωνα με ένα ιδιαίτερα σημαντικό αρχικό της νεοκλασικής κουλτούρας.

Η κατασκευή του σώματος, το πλάτος της βάσης και ο τακτικός διαχωρισμός των διαφόρων τμημάτων δίνουν στο αντικείμενο έναν χαρακτήρα ταυτόχρονα κομψό, επίσημο και λειτουργικό για τον liturgico προορισμό.

Η ποιότητα της εργασίας με σφυρηλάτηση και χαλκοκόλληση, συνδεδεμένη με την τόρνιση των δομικών στοιχείων και τη εσωτερική χρυσόχρωση της κορυφής, αναδεικνύει μια παραγωγή υψηλού επιπέδου χειροτεχνίας.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ
Το κάλυκας παρουσιάζεται σε καλή κατάσταση συντήρησης, λαμβάνοντας υπόψη την εποχή και τον προορισμό χρήσης.

Υπάρχουν φυσιολογικά ίχνη χρήσης, οξείδωση, καθώς και οι φυσικές ενδείξεις της χειροποίητης εργασίας. Ο διακοσμητικός ανάγλυφος και χαλκοκολλημένος στοιχείου είναι γενικά ευανάγνωστος και καλά διατηρημένος.

Η εσωτερική χρυσόχρωση της κορυφής διατηρείται, διατηρώντας αναγνωρίσιμο τον αρχικό λειτουργικό χαρακτήρα liturgico του αντικειμένου.