Tijs Dragtsma (1992) - A Chair Beneath the Moon

Μία μόνο καρέκλα στέκεται πάνω σε ένα απέραντο σκοτεινό έδαφος με υφή, κάτω από μια σελήνη τόσο μεγάλη που φαίνεται να κρέμεται ακριβώς πάνω από το κάθισμα σαν κρατημένη αναπνοή. Η κλίμακα είναι σκόπιμη, ένα μικρό και συνηθισμένο αντικείμενο μετρημένο κατά του ενός τεράστιου και λαμπερού, και σε αυτή τη μέτρηση μια ήρεμη ιστορία μοναξιάς αρχίζει να ξετυλίγεται.

Η καρέκλα περιμένει. Δεν αγγίζει τη σελήνη, δεν χρειάζεται. Απλώς κρατά τη θέση της μέσα σε μια νύχτα που θα μπορούσε αλλιώς να την καταπιεί ολόκληρη, όρθια και μετριοπαθής κάτω από όλο αυτό το αχνό βάρος. Υπάρχει κάτι τρυφερό σε αυτή την ακινησία, με τον τρόπο που ένα άδειο κάθισμα μπορεί να φέρει και έλλειψη και παρουσία ταυτόχρονα.

Ούτε χρώμα. Ούτε εκτύπωση. Ούτε μελάνι. Η σελήνη και το έδαφος γύρω της χτίζονται μέσω ελεγχόμενων χαραγών που δουλεύονται στο ακρυλικό γυαλί, ελεγχόμενη φθορά στην επιφάνεια αντί για χρωματική επικάλυψη. Η εικόνα δεν εφαρμόζεται πάνω στην επιφάνεια, εξάγεται από την ίδια την επιφάνεια, κάθε χαραγή πιάνει το φως διαφορετικά από το επίπεδο γύρω της.

Το έργο είναι πάντα παρόν, ορατό ακόμη και σε μαλακό, περιβαλλοντικό φως. Άμεσο φως δεν καλεί τη σελήνη από το τίποτα, το οξύνει ό,τι υπάρχει ήδη, βαθύνει τη αντίθεση ανάμεσα σε αυτή την ακτινοβολούσα σφαίρα και το σκοτάδι που πιέζει γύρω της. Διαβάζεται διαφορετικά από διάφορες γωνίες, η επιφάνεια μετακινείται ανάμεσα σε ησυχία και λάμψη, χωρίς ποτέ να χάσει το σχήμα της.

Βλεπόμενη από απέναντι σε ένα δωμάτιο, διαβάζεται σαν ένα μεγαλοπρεπές gesture, μια ιδιωτική σελήνη αιωρούμενη πάνω από μια άδεια καρέκλα. Πλησιάζεις και αυτή η ομαλή λάμψη διαλύεται σε ένα λεπτό, επεξεργασμένο πεδίο ελεγχόμενων χαραγών, καθεμία μέρος ενός ενιαίου ήρεμου μορφώματος.

Κάτω από αυτή την επιφάνεια κρύβεται μια ήσυχη ιδέα, για τη μικρότητα που κρατείται με αξιοπρέπεια, για το πώς μια μετριοπαθή καρέκλα κάτω από μια αδύνατη σελήνη μπορεί να αντικαταστήσει οποιονδήποτε έχει ποτέ νιώσει ότι ωθήθηκε από κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του, και επέλεξε να παραμείνει ούτως ή άλλως.

Αυτό το έργο συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία οι εικόνες οικοδομούνται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Ακόμη και κάτω από τη μεγαλύτερη σελήνη, η καρέκλα διατηρεί το έδαφος της."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαραγές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως από κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτές, εύθραυτες και σχεδόν ασήκωτες. Τι φαινόταν στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυο γραμμών, κάθε μια μια σκόπιμη κίνηση, κάθε μία ουσιαστική για ολόκληρο.

Το φως δεν creates το image. Το οξύνεται. Το μαύρο υπόστρωμα απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινούνται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από τη μια γωνία η φιγούρα στέκεται καθαρή και οριστική. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν εστιακό προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια σκεπτική, σχεδόν λαμπερή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη της χαραγής είναι άμεση και μη αντιστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείος, ατμοσφαιρικός και ζωντανός με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το μόρφωμα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθεροποιημένο. Μέσα από τη σχέση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται στην ακινησία. Είναι μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χαραγή κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα gesture. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια συνεπής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως μια σταθερή στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συμπορεύονται.

Το έργο μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν καινούριο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα προβάλλουν μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μαγνητίζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά τη προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που φαίνονται διαφορετικά, συνειδητά και ζωντανά.