Tijs Dragtsma (1992) - A Diamond Field of Silence

Μια Διαμαντένια Πεδιάδα Σιωπής ξεκινά με μια κίνηση, ένα πρόσωπο γυρισμένο σε προφίλ, μια φιγούρα με μάσκα που βρίσκεται ανάμεσα στην απόκρυψη και την παρούσα οντότητα. Ο Αργάλέκης στρέφει το βλέμμα μακριά από εμάς, και με αυτήν την αποστροφή όλη η ένταση του έργου τοποθετείται στη θέση της.

Ούτε χρώμα. Ούτε τύπωμα. Ούτε μελάνι. Η εικόνα χαρακώνεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτιζόμενη μέσω ελεγχόμενης ζημιάς στην επιφάνεια αντί για χρωστική, ώστε αυτό που λάμπει εδώ να είναι όχι το χρώμα αλλά η ίδια η αφαίρεση.

Δίπλα στον ώμο, το διαμαντώδες μοτίβο του κοστουμιού του Αργάλέκη μετατρέπεται σε πεδίο λεπτών γρατζουνιών, που πιάνει και κρατά το φως μέχρι να διαβαστεί σχεδόν σαν υφαντό ύφασμα. Το πρόσωπο διατηρείται πιο ήσυχο, κρατημένο πίσω σε ένα σκοτεινό σιλουέτο κάτω από τη μάσκα, σαν ο θέτης να έχει συμφωνήσει να φαίνεται μόνο μερικώς.

Αυτός ο ισορροπημένος συνδυασμός φέρει το συμβολισμό του Αργάλέκη εαυτού, μια φιγούρα που η ταυτότητά της πάντα ζει πίσω από ένα ζωγραφισμένο πρόσωπο, επιδεικνύοντας βεβαιότητα ενώ κρύβει όσα βρίσκονται κάτω από αυτό. Εδώ το κοστούμι μιλά πιο δυνατά από τα χαρακτηριστικά, και ο θεατής μένει να μελετά το μοτίβο όπου διαφορετικά θα ακουγόταν μια έκφραση.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, με ή χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν την δημιουργεί. Την οξύνει, βαθαίνοντας τη αντίθεση στα διαμάντια και αφήνοντας το προφίλ να καθίσει πιο βαθιά στη σκιά, έτσι ώστε το έργο να διαβάζεται διαφορετικά ανάλογα με το από που στέκεσαι, χωρίς ποτέ να χάσει τον εαυτό του.

Αυτό το έργο συνεχίζει τη σειρά Τέχνη με Γδάρισμα από τον Τις Ντραχτσμά, στην οποία η εικονογράφηση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς επιφανείας αντί για χρωστική ή εκτύπωση, και στην οποία μια φιγούρα όπως ο Αργάλέκης γίνεται μια μελέτη στο πόσο ένα άτομο μπορεί να κρυφτεί και παρ’ όλα αυτά να αναγνωριστεί. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

«Μια μάσκα δεν κρύβει ένα πρόσωπο. Του δίνει κάπου να σταθεί.»

Σχετικά με την Τέχνη με Γδάρισμα

Η Τέχνη με Γδάρισμα αποτελεί ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσω αμέτρητων ακριβών γρατζουνιών που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, η εργασία διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Ό,τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα λεπτό δίκτυο γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιώδης για το όλον.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει σε όλη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το έργο φαίνεται καθαρό και ορισμένο. Από μια άλλη γωνία απαλύνεται και επιστρέφει στη σκότος από την οποία προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό έντονο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα takes on μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι η ήρεμη ένταση του. Η πράξη του χαράγματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι άκαρτο. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε μαλακότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτή η προσωπογραφία, η φιγούρα никогда δεν είναι πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει μπροστά από το μαύρο. Σε άλλες, επανέρχεται ήρεμα στην ακινησία. Είναι μέσα σε αυτή την κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και τη γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια μεταφέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια έτσι ώστε συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τις Ντραχτσμά, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό ύφος, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνενώνονται.

Η εργασία μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν καινούργιο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναισθήμα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργίας μου.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα προκύπτουν μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη διαύγεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ του ορατού και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τον προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio αποτελεί τον χώρο όπου αυτές οι αναζητήσεις γίνονται ενωμένες. Δεν είναι μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.