Tijs Dragtsma (1992) - A Hundred Silhouettes Watching Back

Ένα μόνο φυσικό πρόσωπο μπαίνει σε ένα δωμάτιο φτιαγμένο ολόκληρο από κάδρα, και σχεδόν σε κάθε ένα από αυτά ήδη υπάρχει μια άλλη εκδοχή του εαυτού του, ήδη γυρισμένη, ήδη παρακολουθεί πίσω από την άλλη όψη του γυαλιού. Δεν έχει εισέλθει σε μια γκαλερί τόσο όσο σε έναν μαθηματικό διάλογο για το ποιος είναι πραγματικά, επαναλαμβανόμενος πίσω από κάθε τοίχο γύρω του.

Χωρίς χρώμα. Χωρίς έντυπη εικόνα. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα υφίσταται επειδή έχει αφαιρεθεί υλικό, όχι τεθεί κάτω, γρηθεί στο επιφάνειας του ακρυλικού γυαλιού αντί να εφαρμοστεί πάνω του. Το δωμάτιο που διαβαίνει ο ίδιος χτίζεται με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο χτίζεται και ο ίδιος, από ό,τι έχει αφαιρεθεί.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, είτε σε φως ημέρας είτε σε σκιά. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Κάτω από φως με κλήση, οι χαραγμένες γραμμές πιάνουν και συγκρατούν, η αντίθεση βαθαίνει, και οι παρατηρούμενες φιγούρες φαίνονται να βγαίνουν προς τα εμπρός από την επιφάνεια. Κινούμενος γύρω από αυτήν, ο ίδιος ο χώρος διαβάζεται ξανά διαφορετικά, πιο ήσυχος, ύστερα πιο κοφτερός, χωρίς ποτέ να χάσει τον άνδρα στο κέντρο του.

Αυτό που πραγματικά αφορά το έργο είναι ο παράξενος αριθμητικός υπολογισμός του να σε βλέπουν. Μία φιγούρα γίνεται πολλές, και οι πολλοί δεν προσφέρουν συντροφιά, αλλά εξονυχιστική ματιά. Κάθε κάδρο κρατά μια εκδοχή εαυτού που κοιτά πίσω, και ο αντίκτυπος μοιάζει λιγότερο με αίθουσα καθρεφτών παρά με ανάκριση που έχει χτιστεί από προσωπογραφίες. Να σε περιτριγυρίσουν με τον εαυτό σου, αέναα, είναι μια δική του μορφή απομόνωσης.

Από μακριά σε ένα δωμάτιο το έργο διαβάζεται ως ένα ενιαίο σκοτεινό διάδρομο, ένας άντρας που βαδίζει μακριά από τον θεατή προς την αρχιτεκτονική. Κοντύτερα, αυτός ο διάδρομος λιώνει σε ένα πεδίο ελεγχόμενων χαράξεων, κάθε κάδρο ο δικός του ήρεμος καβγάς σημαδιών που μόνο σε απόσταση λύνεται σε μια φιγούρα ξανά. Ζητά να θεωρηθεί δύο φορές, μια φορά ως όλο και μια φορά ως η επιφάνειά του.

A Hundred Silhouettes Watching Back συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί χρώματος ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Περπάτησε μόνος του. Κάθε κάδρο διαφωνούσε."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χάραξη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο από κοντά το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφριές. Εκείνο που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε μια κίνηση προμελετημένη, κάθε μια ουσιώδης για το συνόλου.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο επιφανειακό απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται σε ολόκληρη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από κάποια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα επικεντρωμένο φως προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει ένα αυτό το μέσο τόσο συγκινητικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη του χαραγμίματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Και ό,τι προκύπτει δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με τη γωνία και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει έξω από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει σε ηρεμία. Εκεί βρίσκεται αυτή η κίνηση, μεταξύ οξύτητας και γαλήνης, όπου το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χάραξη κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί η διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου ύλη, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου ξεκινά συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί μια ύλη να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά ό,τι δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την έλλειψη, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που συνδέει όλα είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη διαύγεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει ο αντίποτας. Μεταξύ δύναμης και τρωτότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στην αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο συγκεντρώνονται αυτές οι εξερευνήσεις. Δεν είναι απλώς μια γκαλερί ξενόγλωσσης τέχνης, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτά, προμελετημένα και ζωντανά.