Tijs Dragtsma (1992) - Devotion Wears Her Light

“Αφοσίωση Φέρει το Φως της” αιχμαλωτίζει τη στιγμή που ο πρώτος χορός παύει να είναι χορός και γίνεται όρκος. Το φόρεμά της πέφτει στο φως σαν κάτι που έχει χυθεί, όχι σαν κάτι που φοριέται, και ο χώρος γύρω της παραδίδεται στο μαύρο. Ένα σκληρό φως πέφτει από πάνω, και όλα τ’ άλλα, οι καλεσμένοι, η μουσική, ο κοινός θόρυβος της ημέρας του γάμου, χάνονται στο σκοτάδι. Το υπόλοιπο είναι αφοσίωση, απογυμνωμένη στην πιο απλή, την πιο αποκαλυμμένη μορφή της.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένη μέσω αφαίρεσης αντί προσθήκης. Κάθε ανάγλυφο ύφασμα, κάθε πτώση φωτός στους ώμους της, υφίσταται επειδή η ύλη αφαιρέθηκε, όχι που τέθηκε. Ένας πορτρέτο που φτιάχτηκε με αφαίρεση λέει κάτι ήσυχο για την αγάπη αυτή καθ’ εαυτή, για το τι μένει μόλις όλα τα περιττά έχουν ξεκαθαριστεί.

Η εικόνα βρίσκεται πάντα παρούσα, ορατή ακόμα και σε ένα δωμάτιο χωρίς άμεσο φως πάνω της. Αλλά το φως της δίνει βάθος. Κάτω από μια ισχυρή πηγή, οι χαρακές πιάνουν και αντανακλώνται, και η αντίθεση βαθύνει, το φόρεμα φαίνεται να συγκεντρώνει φως από μέσα ενώ το σκοτάδι γύρω της βαραίνει. Διαβάζεται διαφορετικά από διάφορες γωνίες, χωρίς ποτέ να χάνει την εικόνα. Το φως δεν δημιουργεί αυτή την εικόνα. Την ακονίζει.

Από το απέναντι μεριά του δωματίου, η εργασία διαβάζεται ως ένα ενιαίο μεσολαβούν στιγμιότυπο, ένα σώμα φωτισμένο σαν να βγαίνει από τον καμβά ενός παλιού δασκάλου, πιασμένο ανάμεσα στην κίνηση και στην ακινησία. Πλησίασε περισσότερο και αυτή η στιγμή διαλύεται σε ένα πεδίο ελέγχου γρατζουνιών, σημαδιών που μόνο όταν πατήσεις πίσω αποκτούν νόημα. Αυτή η μετατόπιση ανάμεσα στην απόσταση και τη γειτνίαση αντικατοπτρίζει το θέμα: η αφοσίωση φαίνεται ολόκληρη από μακριά, και αποτελείται από αμέτρητες μικρές, συνειδητές επιλογές όταν είσαι κοντά.

Το σκοτάδι γύρω της δεν είναι κενό, είναι αυτό που πραγματικά νιώθει ο πρώτος χορός από μέσα του: ο υπόλοιπος κόσμος βυθίζεται μέχρι να μένουν μόνο οι δύο σας, και το φως που έχετε επιλέξει να στέκεστε πάνω του.

“Αφοσίωση Φέρνει το Φως της” συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, στην οποία η εικονική ύλη κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

“Κάποια όρκοι λέγονται. Άλλοι κουβαλιούνται απλά, κάτω από το ένα φως που έχει σημασία.”

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποδεσμεύεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν το σχήμα έξω από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Κοντά, λεπτές, ευαίσθητες και σχεδόν ασήκωτες. Τι φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, κάθε μια ουσιώδης για το όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο πεδίο απορροφά, ενώ οι σχεδιασμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από γωνία σε γωνία το σώμα εμφανίζεται καθαρό και ορισμένο. Από άλλη γωνία μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτεινό από όπου ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιακό προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει σφαιρική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η σιωπηλή του ένταση. Η πράξη της χαρακιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Και ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία.Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σώμα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερό. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείσαι με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να προβάλλεται έξω από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει σε ακινησία. Είναι μέσα σε αυτήν τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια μεταφέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα χάδι. Μαζί διαμορφώνουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τις Ντράχτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια σταθερή επιθυμία να εξερευνήσω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναι Highly, συνευρίσκονται.

Η εργασία μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα; Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργίας μου.

Στο TD Fine Art Studio κάθε σώμα εργασίας αντιμετωπίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, την σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοικτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος στον οποίο ενώνονται αυτές οι αναζητήσεις. Είναι όχι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν, διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.