Tijs Dragtsma (1992) - Freddie Beneath the Stage Lights

Αυτός κοιτάζει ψηλά, πέρα από τα φώτα, πέρα από το πλήθος, προς κάτι που μόνο εκείνος μπορεί να βλέπει. Ιδρώτας γρατσουνάει το μετωπικό σημείο, το φρύδι του σταθερό, τα μάτια του όπου σταθεροποιούνται σε ένα σημείο πέρα από το πλαίσιο. Για ένα απρόσεκτο δευτερόλεπτο ο ερμηνευτής απομακρύνεται και μόνο ο άνθρωπος παραμένει, παγιδευμένος στη στιγμή ακριβώς πριν από την επικράτηση της εικόνας.

Δεν υπάρχει μπογιά εδώ, ούτε εκτύπωση, ούτε μελάνι. Το πρόσωπο υπάρχει ολόκληρο ως ελεγχόμενες γρατσουνιές που δουλεύονται πάνω στην επιφάνεια της ακρυλικής γυαλίδας, μια εικόνα χτισμένη μέσω αφαίρεσης αντί προσθήκης, ένα σημάδι το ένα δίπλα στο άλλο μέχρι να προκύψει μια ομοιότητα.

Το πορτρέτο είναι παρόν από το πρώτο βλέμμα, σε οποιοδήποτε φως. Στρέψ’ το προς πηγή ισχυρότερη και οι γρατσουνιές πιάνονται και κρατούν ό,τι υπάρχει ήδη, και η αντίθεση βαθύνει. Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Μετακινηθείτε πέρα από αυτό, και διαβάζεται διαφορετικά από κάθε γωνία, χωρίς ποτέ να χάσει τον άνθρωπό του στο κέντρο του.

Ο Freddie Mercury πέρασε ολόκληρη ζωή μετατρέποντας τον εαυτό του σε θέαμα, φωνή και σιλουέτα φτιαγμένες για να γεμίσουν σταδία. Αυτή η προσωπογραφία κάνει το αντίθετο. Κλείνει μέχρι να απομείνουν μόνο τα βασικά: το ανυψωμένο πηγούνι, το υγρό δέρμα, τα μάτια που ψάχνουν κάτι πέρα από τα φώτα της σκηνής. Ρωτά τι απομένει από έναν άνθρωπο μόλις τελειώσει η παράσταση.

Από απέναντι ολόκληρο το πρόσωπο διαβάζεται ως μνημειακό, γλυπτό από φως και σκιά. Πλησιάστε και το ίδιο πρόσωπο μετατρέπεται σε ένα πυκνό πεδίο ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς, κάθε σημάδι μικρό και συνειδητό, μέρος μιας δομής που έχει νόημα μόνο από απόσταση.

Freddie Beneath the Stage Lights συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονογράφηση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί χρώματος ή εκτύπωσης.

«Τα φώτα τον βρίσκουν, αλλά η φθορά είναι αυτή που τον κρατά εκεί.»

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο προκύπτει μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Παρ\’ όλα αυτά σε κοντινή απόσταση, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Καλύτερα, λεπτά και σχεδόν ελαφριά. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Το μαύρο πεδίο απορροφά, ενώ οι γρατσουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως κινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το μορφή φαίνεται ξεκάθαρη και ορισμένη. Από άλλη, απαλύνεται και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από μια εστιασμένη προβολή, η αντίθεση βαθύνει και η εικόνα αποκτά γλυπτική, μελαμπερή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο μαγευτικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και ανεπίστρεπτη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η έλλειψη μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, ο σχηματισμός δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερός. Μέσα από την αλληλεπιδρασή γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή, το θέμα φαίνεται να προχωρεί προς το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται σε ηρεμία. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και τη γαλήνη, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζονται από τον χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί διαμορφώνουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κινητοποιεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Αν μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Μερικά έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα emergent μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση για αυθεντικότητα, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει ο αντίθεση. Μεταξύ ισχύος και αδράνειας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ του ορατού και αυτού που μένει ανοικτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που διατηρεί την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.