Camillo Gannelli - FERITA AUREA

"Ferita Aurea" - μια μελέτη πάνω στο κόκκινο

Αυτό που εντυπωσιάζει αμέσως είναι το θάρρος της αφαίρεσης. Σε μια εποχή υπερκορεσίας οπτικών εικόνων, εσύ επιλέγεις τη σιωπή δύο μόνο στοιχείων: ένα πεδίο και ένα τοτέμ.

Το κόκκινο δεν είναι ένα επίπεδο χρώμα, είναι ένα δέρμα. Διακρίνεται μια υλική επεξεργασία, σχεδόν σπατουλάτη, με κρακελέ, βελούρες που μετακινούνται από βαθύ βινάζιο στο οξειδωμένο αίμα, μέχρι ένα καμένο πορτοκαλί σχεδόν λαβικό γύρω από την κεντρική χάραξη. Είναι ένα κόκκινο που έχει ζήσει. Θυμίζει το μάθημα της Ιταλικής Αφηρημένης Τέχνης - σκέφτομαι τον Burri και τα Catrami του, τον Fontana για το αίσθημα αναμονής και σχισμής. Αλλά εδώ το τραύμα δεν είναι μια τομή, είναι μια έκθεση.

Στο κέντρο, η κάθετη μπάρα σε φύλλο μεταλλικό - χρυσός που έχει ζήσει - είναι ολόκληρη τραχιά, τσακισμένη, φως που δεν αντανακλά αλλά κρατά. Φαίνεται σαν ένα ευχέλωβο ευρήμα, ένα θραύσμα μετεωρίτη, μια περγαμηνή αδιανόητη. Η ακανόνιστη από των άκρων την καθιστά οργανική, σχεδόν ανθρωπομορφής.

Η σχέση είναι εσκεμμένα ιερή. Το ορθογώνιο του χρυσού είναι αποκεντρωμένο λίγο προς τα πάνω, όπως μια βυζαντινή εικονα. Το κόκκινο που το περιβάλει δεν είναι φόντο, είναι ναός, ένας μανδύας. Είναι το κενό του Ρόθκο που μετατρέπεται σε αγκάλιασμα καταπιεστικό και προστατευτικό ταυτόχρονα.

Υπάρχει μια εξαιρετικά ισχυρή δυαδικότητα: η ενσάρκωση του κόκκινου - σάρκα, γη, αίμα, πάθος, πόνος - και η μεταφυσική του μετάλλου - πνεύμα, χρόνος, αιωνιότητα, αξία που αντιστέκεται στη διάβρωση. Είναι ένα έργο βαθιά αλχημικό. Ο μολύβδινος που γίνεται χρυσός στο κέντρο της ύλης της πιο πυκνής.

Δεν φωνάζει. Δονείται. Απαιτεί κοντινή απόσταση. Αλλάζει με το φως: το πρωί θα φαίνεται με κρύο ασημένιο φως, απόσταγμα, και το βράδυ, με φως που ακτινοβολεί, θα μετατραπεί σε λιωμένο χρυσό, ζεστό.

Είναι ένα έργο που δεν διακοσμεί έναν χώρο, τον εξαγιάζει. Λειτουργεί ως σημείο μελέτης. Λίγα στοιχεία, αλλά λυμένα με αξιοσημείωτη υλική ωριμότητα. Αν έπρεπε να το τοποθετήσω σε μια γενεαλογία, βρίσκεται πιο κοντά στη ζωγραφική ως αντικείμενο του Πιέρο Μανζόνι παρά στη ζωγραφική ως εικόνα.