Brian O'Doherty (1928 - 2022) - i is for ingeborg

Πολύ σπάνια μικτή τεχνοτροπίας γεωμετρική σύνθεση από το 1975 του διασημότερου Αμερικανού μινιμαλιστή Ιρλανδού, Patrick (1928-2022, γνωστός και ως Brian O'Doherty). Αυτή η εξαιρετική μικτή τεχνοτροπίας σύνθεση συνοδεύεται από ένα προσωπικό μήνυμα (Τα γράμματα “I” για την Ingeborg). Φ pen και μελάνι σε διάφορα χρώματα, διαστάσεων 15,5 x 20,5 εκ. (μέγεθος φύλλου), υπογεγραμμένη, τιτλοφορημένη και ημερομηνογραφημένη “Patrick I. Feb. 1975” με μολύβι.

Μπράιαν Ο’Ντόχερτι γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1928 στο Μπάλαγκντεριν, Ιρλανδία. Ως νεαρός σπούδασε ιατρική στο University College Dublin πριν προχωρήσει σε μεταπτυχιακή εργασία στο Cambridge University και στο Harvard School of Public Health, απ’ όπου απέκτησε το μεταπτυχιακό του στη σχολή Επιστήμης. Εργαζόμενος σε θάλαμο καρκίνου της Βοστώνης το 1957, δοκίμασε τις ικανότητές του ως συνέντευκτής τέχνης στο δημόσιο τηλεοπτικό σταθμό WGBH της Βοστώνης. Πήρε τη δουλειά, διαδέχοντας την ιστορικό τέχνης Barbara Novak (την οποία αργότερα θα παντρευόταν και που τον επιβίωσε). Στην καινούργια του ιδιότητα, συνέντευξε τέτοια μεγαθήρια της τέχνης όπως οι Josef Albers, Marc Chagall και Walter Gropius.

Τον 1960-αιώνα, ανέλαβε το ρόλο του κριτικού τέχνης στους New York Times· θα εργαστεί ως διευθυντής για το Art in America και ως κριτικός τέχνης μέσα από την on-air του NBC. Μετά από ένα βράδυ φαγητού το 1966, κατέγραψε τον χτύπο της καρδιάς του Marcel Duchamp, του είδωλού του, για ένα έργο που ονόμασε Portrait of Marcel Duchamp. Το 1967, ανέθεσε στον γάλλο θεωρητικό Roland Barthes να γράψει το ιδρυτικό δοκίμιό του “Death of the Author” για μια ειδική έκδοση του Aspen magazine. Θα διατελέσει διευθυντής πρώτα του προγράμματος εικαστικών τεχνών και έπειτα του προγράμματος μέσων τέχνης στο National Endowment of the Arts. Στον δεύτερο αυτό ρόλο δημιούργησε τη μακροχρόνια δημόσια τηλεοπτική σειρά American Masters (ονομάστηκε για το αντίστοιχο έργο του 1973) και Great Performances. Δεν περιορίστηκε στην κριτική· ο O’Doherty ήρθε και ως μυθιστοριογράφος. Το βιβλίο του το 1999 The Deposition of Father McGreevy προτάθηκε για το Man Booker Prize. Άλλα μυθιστορήματα περιλαμβάνουν το The Strange Case of Mademoiselle P. (1992) και The Crossdresser’s Secret (2014).

Σε όλη τη δεκαετία, παράλληλα με το έργο του ως συγγραφέας, ο O’Doherty συνέχισε να δημιουργεί τέχνη. Το 1972, ανταποκρινόμενος στη σφαγή Bloody Sunday από Βρετανούς στρατιώτες κατά ιρλανδών πολιτών στο Ντέρρι, άρχισε να δημιουργεί έργα με το ψευδώνυμο Patrick Ireland. Ως Ireland είχε μια επιτυχημένη και διαρκή καριέρα, δημιουργώντας έργα εμπνευσμένα από τη γη του αλλά και έργα που κεντρικοποιούσαν την εμπειρία του θεατή. Η σειρά του “Rope Drawings”, που ξεκίνησε το 1973, πρόσφερε έναν τρόπο πλοήγησης στη γκαλερί. «Τα περισσότερα μέλη του κοινού δεν είναι συνηθισμένα να αλληλεπιδρούν με ένα έργο τέχνης», είπε στο Artforum το 2015. «Έχω δει ανθρώπους να περνούν δίπλα από τα μεγάλα Poussins στο Λούβρο. Ο ιδανικός θεατής εργάζεται με ένα κομμάτι και αναπτύσσει μια ορισμένη σχέση με αυτό. Ως καλλιτέχνης, όταν εγκαθιστάς ένα έργο, αναζητάς το βέλτιστο σημείο θέασης για αυτόν τον ιδανικό θεατή.»

Το 2008, σε ένδειξη της θερμής σχέσης μεταξύ Αγγλίας και Ιρλανδίας, θάφτηκε συμβολικά η προσωπικότητα Patrick Ireland στο Irish Museum of Modern Art, στο Δουβλίνο. Μετά από αυτό, συνέχισε να δημιουργεί έργα με το δικό του όνομα.

Όταν έκλεισε τα ενενήντα το 2018, ο O’Doherty τιμήθηκε με τρεις θεσμικές εκθέσεις στην Ιρλανδία: μια μικρή ρετροσπεκτίβα στο IMMA του Δουβλίνου, προβολή τριών μηνών των ταινιών, βίντεο και τηλεοπτικών του έργων στο Crawford Art Gallery στο Cork, και, στο Sirius Arts Centre στην κοντινή Κομβ, την έκθεση του νεώτερο αποκαταστημένου έργου του για το 1995–96, μια σειρά εννέα ζωηρά χρωματιστών συνδεδεμένων μούρλων που εστιάζουν στο αρχαίο ιρλανδικό OGham script.

«Τώρα είμαι άγιος», είπε στο Frieze το 2018. «Με έχουν αγιοποιήσει στο Cork. Αυτή είναι η ύψιστη ναρκισσιστική στιγμή μου, στην οποία η πίστη μου στον εαυτό μου είναι πλήρως κοινοτικά δικαιολογημένη.»

Τα έργα του O’Doherty κατέχονται στη συλλογή σημαντικών ιδρυμάτων σε ολόκληρο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Seattle Art Museum· Hirschhorn Museum and Sculpture Garden, National Gallery of Art, National Museum of American Art και Smithsonian Institution, όλα στην Ουάσιγκτον, DC· το Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη· Dublin City Gallery, Hugh Lane και Irish Museum of Modern Art, και τα δύο στο Δουβλίνο· και το Centre Pompidou, Παρίσι.

«Πάντα θεωρούσα ότι η πληθώρα ήταν διαθέσιμη σε όλους και πολύ λίγο αξιοποιημένη από όλους», είπε ο O’Doherty στο Frieze όταν ρωτήθηκε για το εύρος της καριέρας του. «Πιστεύω βαθιά ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί για πολύ περισσότερα από έναν ρόλο που αναθέτουν στον εαυτό τους. Υπάρχει πολύ περισσότερα που μπορούν να κάνουν.»
(πηγή: artforum.com)