Camillo Gannelli - Quattro pannelli astratti

Tetraptychon Materico

Το έργο που έχουμε μπροστά μας είναι ένα τετράγωνο τετραγώνων. Τέσσερις μονοχρωματκές μεμβράνες (κάθε καμβάς μετρά 40x40 cm) φαινομενικά απλές, που στον σιωπηλό τους διάλογο構 xâyζουν έναν σύνθετο λόγο για ύλη, κίνηση και χρώμα.

Η ύλη ως γλώσσα

Μπροστά μας βρίσκεται μια καθαρή υλική ζωγραφική, νόμος άμεσος κληρονόμος της διδασκαλίας του Burri και του Fontana, αλλά αποκομμένη από κάθε δραματικότητα. Η ζωγραφική δεν είναι πλέον χρώμα στρωμένο· είναι σώμα. Τεφλός γύψος, κονίαμα, άμμος ακρυλική συσσωρευμένη και έπειτα σκαμμένη.

Η κίνηση είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής. Οχι πινελιά, αλλά αποτύπωμα.
Σπάνιος στην άνω αριστερή γωνία, το λευκό πάνω σε λευκό: μια επεκτατική σπείρα, σχεδόν ένα τεράστιο δακτυλικό αποτύπωμα, ένα ταπεραμέντο τακτικό. Είναι η έλλειψη που γίνεται παρουσία. Δεν υπάρχει χρώμα, και όμως υπάρχει όλα: φως, σκιά, η ανάμνηση του δακτύλου που χάραξε τους κύκλους.

Στην άνω δεξιά, το κίτρινο. Το ίδιο κυκλικό κίνημα διασπάται, διακόπτεται στο κέντρο όπως ένας πλανήτης διαιρεμένος σε δύο ημισφαίρια. Εδώ η ύλη είναι πιο κοκκινωπή, πιο νευρική, σχεδόν οργισμένη. Το κίτρινο δεν είναι ηλιολάμπρο, είναι όξινο, βιομηχανικό, σκόπιμα τεχνητό.

Στα κάτω αριστερά, το σμαραγδένιο πράσινο, το βαθύ τιρκουάζ. Το κίνημα αλλάζει: από κυκλικό γίνεται γραμμικό, οριζόντιο, στρωματοποιημένο σαν γεωλογικό τμήμα ή τα κύματα που άφησε η χαμηλή παλίρροια. Είναι ο μόνος πίνακας όπου το ίχνος φαίνεται συλλογικό, μια σειρά από οπές παράλληλες που υποδηλώνουν χρόνο, ιζηματοποίηση, γραφή.

Στα κάτω δεξιά, το γκρι-καφέ ταρακούνα, το μπεζ-τσιμέντο. Επιστρέφει ο κύκλος, αλλά αυτή τη φορά είναι μια σκιά, ένα ξεθωριασμένο, φθαμένο αποτύπωμα. Είναι η μνήμη του κινήματος των άλλων τριών πινάκων, σχεδόν σβησμένη.

Μια τετραλογία του αισθήματος

Η δύναμη αυτής της τετραπτυχής βρίσκεται στην τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην ενοποίηση και την ποικιλία. Ίδιο αλφάβητο - το βαθούλωμα - αποτυπωμένο σε τέσσερις διαφορετικούς διαλέκτους.

Δεν είναι ένα έργο για να κοιτάζεις, είναι ένα έργο για να το αγγίζεις με τα μάτια. Η φωτογραφία δεν του αποδίδει δικαιοσύνη γιατί ισοπεδώνει ό,τι γεννήθηκε για να δημιουργήσει σκιά. Το φαινόμενο φως-παρατείνει μέρος του έργου: αυτή που σκαλίζει τις υπερβάσεις και κάνει ζωντανό τον μονοχρωματισμό.

Χρωματικά αποτελεί μια τολμηρή και σύγχρονη επιλογή. Λευκό, πρωταρχικό κίτρινο, τιλέ και γκρι-μπεζ. Είναι τα χρώματα του design, του interior, του βιομηχανικού μινιμαλισμού. Ο καλλιτέχνης γνωρίζει ότι σήμερα ο πίνακας πρέπει να κατοικεί έναν χώρο, όχι μόνο έναν τοίχο μουσείου.

Τελικά, είναι ένα έργο που μιλά για ίχνος και έλλειψη. Για το πόσο ο άνθρωπος αφήνει πίσω του ακόμη και όταν νομίζει ότι δεν αφήνει τίποτα. Κάθε πάνελ είναι ένα απολιθώμα ενός κινήματος, ένα ψηφιακό αποτύπωμα της ψυχής. Τέσσερις διαφορετικές σιωπές που, μαζί, κάνουν έναν βουβό και όμορφο θόρυβο.