Shaw & Fisher - Τσαγιέρα - Επάργυρο

Τσαγιέρα μεταλλική από την Britannia, Shaw & Fisher, Σέφιλντ

Αυτή η μεγάλη τσαγιέρα, διαστάσεων 26 x 15 x 16 εκ., έχει σώμα πουρφύρ-σχήματος με έντονες κατακόρυφες ράχες που συγκλίνουν, θυμίζοντας μορφή κολοκύθας ή γλυκάνισου, ανάλογα με το ο Ornament vocabulaire της φύσης που χαρακτηρίζει τη βικτωριανή αισθητική της δεύτερης ήττας του 19ου αιώνα. Το σώμα στηρίζεται σε τέσσερα πόδια με σχήμα στριφογυρισμένων φυλλώσεων, ανοιχτά και κολλημένα στο σώμα, προσδίδοντάς της ένα διακοσμητικό πιάτο πολύπλοκο και ιδιαίτερα δουλεμένο, σε γούστο «ροκκάλιο» της αργοπορημένης περιόδου. Το στόμιο ρίψης, καμπυλωτό σε σχήμα S, αναδεικνύεται με μια ελαφριά νεύρωση, ενώ το χερούλι, και αυτό με γυριστό ροκκάλιο προφίλ, είναι εξοπλισμένο με δύο απομονωτικές δίσκους οστού, προοριζόμενους να προστατεύουν το χέρι από τη θερμοκρασία. Ο σκελετός, με περίγραμμα που θυμίζει ροκκάλιο, και το καπάκι, περιτείνεται από ένα περίτεχνο κράτημα με μορφή μίνι κολοκύθας σε φόντο από φύλλα ακανθιάς, σε μαύρο μέταλλο. Κάτω από τη βάση, σφραγισμένη με οβάλ σήμανση «S × F / Shaw & Fisher / Sheffield», εμφανίζονται επίσης ο αριθμός μοντέλου 11720 καθώς και οι αριθμοί 31 και 4, που, πιθανώς, παραπέμπουν σε αριθμό εγγραφής σχεδίου.

Η οικία Shaw & Fisher προέρχεται από οικογένεια με μακρά παράδοση στην κατασκευή μεταλλικών αντικειμένων Britannia, κράμα καστής με υψηλή περιεκτικότητα σε κασσίτερο, χαμηλή σε αντιμόνιο και χαλκό, από την οποία ο αδελφός του Matthew Shaw, James Shaw, είχε αναπτύξει το εμπόριο από το 1821. Η εταιρεία έλαβε την τελική της μορφή όταν ο James Shaw συνεταιρίστηκε με τον πεθερό Fisher γύρω στο 1833. Οι ειδικότητες της οίκου ήταν οι υπηρεσίες τσαγιού και καφέ, τα πιάτα και οι καμπάνες, που διατίθεντο σε όλη την Αγγλία και στην ήπειρο. Το σήμα με τα σταυρωμένα βέλη, ορατό στη βάση αυτού του κομματιού, χρησιμοποιήθηκε από το 1872, επιτρέποντας τη χρονολόγηση του αντικειμένου στην περίοδο από το 1872 έως το κλείσιμο της εταιρείας το 1894.

Το μέταλλο Britannia είναι κράμα που αποτελείται κατά 92–97% από κασσίτερο, με μικρές ποσότητες αντίμονου και χαλκού, προερχόμενο από τη βιομηχανική μηχανοποίηση που αναπτύχθηκε στο Σέφιλντ από την δεκαετία του 1760, και μπορούσε να χυθεί, να στρωθεί, να ντυθεί και να σφραγιστεί γρήγορα με τρόπους αδύνατους με άλλα μέταλλα. Η ομοιότητά του με ασημί σε γυάλισμα το καθιστούσε φθηνό εναλλακτικό υλικό για τις μεσαίες τάξεις της εποχής του βικτωριανού στιλ, ώστε να εξοπλίζουν το τραπέζι τους με αντικείμενα που φαινόταν πολυτελή. Η σταδιακή μείωση της ζήτησης από τη δεκαετία του 1870 υπέρ της ηλεκτρολυτικής επίχρυσης συντέλεσε στη μείωση της ζήτησης για την Shaw & Fisher, των εργαστηρίων της οποίας στην Suffolk Road ήταν πολύ στενά για την εγκατάσταση των δεξαμενών ηλεκτροχρωματισμού, και τα περιουσιακά στοιχεία της τέθηκαν σε πώληση το 1894. Αυτή η τσαγιέρα συνιστά επομένως μια αντιπροσωπευτική μαρτυρία της τεχνογνωσίας του Σέφιλντ στους τομείς της μεταλλοποιίας για την κουζίνα σε φθηνό μέταλλο, στην ακμή του βικτωριανού πολιτισμού του τσαγιού.