Πλακάκι (7) - 1800-1850 - Κεραμικά φαιάν από το Ντέλφτ

Τηλιασμένες κεραμικές πλακίδια διακόσμημένα σε μπλε κοντράστ σε πανόραμα μπλε, στιλ γνωστό ως «του Ντελφ» στην περιοχή των Κάτω Χωρών ή του Βορρά της Γαλλίας, 17ος αιώνας

Αυτά τα επτά κεραμικά πλακίδια, με πλευρά 13 cm, ζωγραφισμένα σε μπλε κοβάλτιο πάνω σε υπόβαθρο από ασήμι λευκό, σύμφωνα με την τεχνική του μεγάλου φέγγους, χαρακτηριστικής της παραγωγής που αποκαλείται «του Ντελφ», όρος που στην πραγματικότητα δηλώνει το σύνολο των πλακιδίων κατασκευασμένων στην Ολλανδία — Ρότερνταμ,Άμστερνταμ, Ουτρέχτη, Φριζία — αλλά και στο βορρά της Γαλλίας (Λιλ, Ντεβρ) και στο Βέλγιο, η έκφραση που δηλώνει μάλλον ένα στυλ παρά μια γεωγραφική προέλευση. Κάθε πλακίδιο φέρει ένα κεντρικό σχέδιο που έχει ζωγραφιστεί με το χέρι, περιβαλλόμενο στις τέσσερις γωνίες από ένα δευτερεύον σχέδιο που λέγεται «αράχνη» ή «άνοιγμα λουλουδιού», αποτελούμενο από ρότσα με σπειροειδή πέταλα ή από μικρά λουλούδια σχεδιασμένων που επιτρέπουν τη визуτική σύνδεση των πλακιδίων όταν τοποθετούνται σε συνεχές επιφάνειες.

Τα θέματα που απεικονίζονται σε αυτά τα επτά παραδείγματα ανήκουν στο πιο κλασικό ρεπερτόριο της παραγωγής ολλανδικών πλακιδίων του 18ου αιώνα: πολλές σκηνές τοπίων με σπίτια και καμινάδες που καπνίζουν, δέντρα και φράχτες που παραπέμπουν στην ύπαιθρο ή στις όχθες κανάλων της Ολλανδίας· μια ναυτική σκηνή με ένα χαρακτήρα που κωπηλατεί μπροστά σε ιστιοφόρα και σε έναν αλευρόμυλο στο βάθος· ένα τοπίο με εκκλησιαστικό πύργο σε υψίπεδα περιβαλλόμενα από νερό· τέλος, ένα μοναδικό αντίτυπο με κεντρικό σχέδιο κλεισμένο σε κυκλικό μεσοδιάμετρο, σύνθεση πιο σπάνια που ονομάζεται «τόντο», που απεικονίζει ένα λιμάνι με ιστιοφόρα και κτίρια. Αυτή η ποικιλία θεμάτων σε μια ενιαία παρτίδα αποτελεί χαρακτηριστικό των σειρών που παρασκευάζονταν για τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων, όπως κουζίνες, υπνοδωμάτια ή πυροστάσια, όπου διαφορετικά σχέδια εναλλάσσονταν ελεύθερα.

Το δίκτυο ρωγμών που διακρίνεται σε αρκετά αντίτυπα, οι ραγισμένες γωνίες, οι ανομοιομορφίες της λευκής glaze και οι επικαθήσεις ασβεστόλιθου και γης στα πίσω μέρη είναι όλοι ενδείξεις συγκλόνου γήρανσης. Η ελευθερία και η ζωηρότητα της γραμμής, ο τρόπος που το μπλε μεταβάλλεται σε ένταση ανάλογα με το πάχος της πινελιάς, και η ελαφρώς ασύμμετρη σύνθεση των σκηνών επιβεβαιώνουν μια πλήρως χειροκίνητη εκτέλεση. Αυτά τα πλακίδια χρονολογούνται από το πρώτο ήμισυ ή το μέσο του 18ου αιώνα, περίοδος πλήρους άνθησης αυτής της παραγωγής, των οποίων οι ευρωπαϊκές ελίτ, από πορτογαλικούς πρίγκιπες έως ρωσικούς τσάρους, διέκοσμούσαν τους εσωτερικούς τους χώρους.