Mariano Soler (1956) - Entre olas y rocas

Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό τοMagnífico έργο τέχνης που ανήκει στον Mariano Soler, το οποίο αποτυπώνει μια φουσκωμένη θάλασσα που ρέει και συνθλίβεται ανάμεσα στους βράχους, ως σύμβολο ισχύος, μεταμόρφωσης, επιμονής και σταθερού βήματος του χρόνου. Ο πίνακας ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική του και την μεγάλη ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις με κάδρο: 41x51x2 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς κάδρο: 35x45 εκ.
· Λάδι σε σανίδα υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στο πίσω μέρος του έργου.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση φύλαξης.
· Το έργο πωλείται με πανέμορφο κάδρο (included in the auction as a gift).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Γέιρον.

Σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του lot.

Ο πίνακας θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν εξειδικευμένο της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί από τα Ταχυδρομεία, GLS ή NACEX με παρακολούθηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια κοντινή και περιβαλλόμενη άποψη μιας φουρτουνιασμένης θάλασσας που καταλαμβάνει ολόκληρο το σύνολο της σύνθεσης, αφήνοντας κανένα χώρο για τον ουρανό, τον ορίζοντα ή κανένα ανθρώπινο στοιχείο. Το νερό προχωρεί σε πολλαπλές κατευθύνσεις ανάμεσα σε σκοτειρούς βράχους και ζώνες με αφρώδη επίστρωση, δημιουργώντας μια σκηνή γεμάτη ενέργεια και κίνηση. Οι αποχρώσεις του γαλάζιου, Πράσινου, τιρκουάζ, γκρι, άσπρου και μαύρου αναμειγνύονται στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας την εξαιρετική ποικιλία χρωμάτων που μπορεί να λάβει η θάλασσα. Η εικόνα μεταδίδει την αίσθηση ότι βρίσκεστε αντιμέτωποι με μια απόκρημνη ακτή, βλέποντας τα κύματα να συγκρούονται, να υποχωρούν και να ανεβαίνουν αδιάκοπα.

Η απουσία μιας ευθείας ορίζοντα κάνει τον θεατή να βυθίζεται πλήρως στη σκηνή. Δεν υπάρχει σαφής αναφορά που να μετρά την απόσταση ή να γνωρίζει ακριβώς από ποιο ύψος παρατηρείται το νερό. Αυτή η επιλογή φέρνει το βλέμμα κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας και μετατρέπει κάθε στροβιλισμό, κάθε φαρδιά ζώνη αφρού και κάθε βράχο σε μέρος ενός αυτόνομου τοπίου. Η θάλασσα δεν εμφανίζεται ως φόντο, αλλά ως ο πραγματικός και μοναδικός πρωταγωνιστής.

Στο κάτω μέρος κυριαρχούν ευρείες ροές γαλάζιου-πρασινωπού που προχωρούν διαγώνια. Μερικές περιοχές είναι φωτεινές, ενώ άλλες παρουσιάζουν μια βαθύτητα που αγγίζει το μπλε της θάλασσας. Η εναλλαγή μεταξύ αυτών των τιμών δημιουργεί την εντύπωση υψομετρικών και επικαλύψεων ρευμάτων. Το νερό φαίνεται να μετακινείται με δύναμη από τα δεξιά προς τα αριστερά, αν και ορισμένες στροφές διακόπτουν αυτή την κατεύθυνση και δημιουργούν αντίθετες κινήσεις.

Οι τουρκουάζ αποχρώσεις προσφέρουν φρεσκάδα και φωτεινότητα στην επιφάνεια. Εμφανίζονται κατακερματισμένες ανάμεσα σε γκρι και πιο πυκνά μπλε, σαν το φως να διαπερνά στιγμιαία το νερό πριν εξαφανιστεί. Σε ορισμένες περιοχές μετατρέπονται σε απαλούς πράσινους, υποδηλώνοντας την παρουσία βάθους, θαλάσσιας βλάστησης ή αντηχήσεις από το περιβάλλον της ακτής. Αυτή η χρωματική πολυτέλεια αποτρέπει την ομοιομορφία του ματιού και δίνει σε κάθε ζώνη δικό της χαρακτήρα.

Στο κέντρο διακρίνεται μια μεγάλη έκταση ήρεμου νερού, αποτελούμενη από γκρι-γαλαζωπά και απαλούς πράσινους τόνους. Ωστόσο αυτή η ηρεμία είναι μόνο σχετική, καθώς αμέτρητες καμπύλες γραμμές διασχίζουν την επιφάνεια και προαναγγέλλουν τη συνεχιζόμενη κίνηση των ρευμάτων. Το νερό ανοίγει τον δρόμο ανάμεσα στα εμπόδια και αλλάζει κατεύθυνση ανάλογα με το σχήμα των βράχων. Ακόμα και οι περιοχές με τη μικρότερη φασαρία διατηρούν ένα αίσθημα κίνησης.

Οι βράχοι εμφανίζονται διασκορπισμένοι κυρίως στην άνω ζώνη και στη δεξιά πλευρά. Οι μορφές τους είναι ακανόνιστες, γωνιώδεις και εν μέρει κρυμμένες από το νερό. Οι μαύροι, γκρίζοι, καφέ και μπεζ τόνοι διακρίνουν τις ξηρές τους επιφάνειες από εκείνες που έχουν καλυφθεί από τα κύματα. Κάποιες φαίνονται να υψώνονται με σταθερότητα, ενώ άλλες μόλις προεξέχουν πριν εξαφανιστούν πάλι κάτω από τον αφρό.

Στο άνω άκρο εκτείνεται μια ισχυρή βραχοειδής κατασκευή. Οι διάφοροι της επίπεδα επικαλύπτονται και δημιουργούν μια αλληλουχία φώτων και σκιών. Οι πιο ανοιχτές περιοχές θα μπορούσαν να αντιστοιχούν σε επιφάνειες φωτισμένες ή καλυμμένες με αλάτι και αφρό, ενώ τα σκοτεινά τμήματα υποδηλώνουν ρωγμές και κοιλότητες. Αυτή η ρωγώδης λωρίδα οριοθετεί ένα μερικό όριο, αν και το νερό συνεχίζει να διεισδύει ανάμεσα στις ανοιγές της.

Στην επάνω αριστερή γωνία διακρίνεται μια περιοχή πιο σκοτεινού και βαθύτερου νερού. Οι έντονες αποχρώσεις πράσινου και μπλε αντιπαρατίθενται σε μια φωτεινή ζώνη που θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε ένα μικρό κύμα που σπάει κατά μήκος της ακτής. Αυτή η αντίθεση εισάγει βάθος και υπονοεί ότι η θάλασσα συνεχίζεται πολύ πέρα από τα ορατά όρια. Το σκοτάδι σε αυτήν την γωνία λειτουργεί ως είσοδος σε έναν άγνωστο χώρο.

Κοντά στην περιοχή του κέντρου-πάνω εμφανίζονται διάφορα μακρόστενα βράχια που τοποθετούνται σχεδόν οριζόντια. Το νερό κυκλοφορεί από μπροστά τους και πίσω τους, δημιουργώντας μικρές ρεύσεις και συσσωρεύσεις αφρού. Αυτές οι μορφές διαιρούν την επιφάνεια της θάλασσας σε διαφορετικά επίπεδα και προσθέτουν δομή στη σύνθεση. Η παρουσία τους επιτρέπει την κατανόηση της δύναμης με την οποία το νερό πρέπει να προσαρμόζεται συνεχώς στο ανάγλυφο.

Η πλευρά δεξιά συγκεντρώνει μια έντονη ακολουθία από κύματα, αφρό και βράχους. Εκεί, οι ξεχωριστές μορφές ανυψώνονται και κάμπτονται πριν πέσουν πάνω στις σκοτεινές περιοχές. Οι λευκές, απαλές γκρίζες και κρεμώδεις αποχρώσεις υποδηλώνουν αφρό με αέρα και ταραγμένο από τη σύγκρουση. Αυτή η περιοχή μεταδίδει μια ιδιαίτερα ισχυρή ενέργεια, σαν ένα κύμα να έχει μόλις σπάσει και να εξαπλώνεται ακόμη επάνω στη πέτρα.

Ο αφρός αποτυπώνεται με ανεπαίσθητες ζώνες που διατρέχουν την επιφάνεια σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Δεν σχηματίζει μια συνεχής γραμμή, αλλά θρυμματίζεται, διασκορπίζεται και μαζεύεται ξανά γύρω από τους βράχους. Ορισμένες ζώνες είναι φωτεινά άσπρες, ενώ άλλες αναμιγνύονται με μπεζ, γκρι και μπλε. Αυτή η ποικιλία επιτρέπει να αντιληφθεί κανείς διαφορετικές στιγμές της κίνησης: την κορυφή του κύματος, την πρόσκρουση, την διασκόρπιση και τη σταδιακή εξαφάνιση του αφρού.

Στο κέντρο δεξιά ξεχωρίζει μια μεγάλη μάζα καθαρή που φαίνεται να προχωρεί πάνω από έναν σκούρο βράχο. Το άνω μέρος της θυμίζει ένα κύμα που υψώνεται λίγο πριν σπάσει. Το πάνω μέρος φωτίζεται με λευκά και γκρι, ενώ η βάση παραμένει βυθισμένη σε γαλαζωπούς τόνους. Αυτή η αντίθεση δημιουργεί ένα από τα σημεία με τη μεγαλύτερη οπτική ένταση και οδηγεί αμέσως το βλέμμα προς τη σύγκρουση μεταξύ του νερού και της πέτρας.

Κάτω από αυτό το κύμα βρίσκεται μια εκτεταμένη βραχοειδή κατασκευή σχεδόν μαύρη που διασχίζει τη σύνθεση διαγώνια. Η παρουσία της διαιρεί την κίνηση του νερού και δημιουργεί μια ισχυρή αντίθεση μεταξύ σπουδαιότητας και ρευστότητας. Το θαλασσινό νερό γλιστρά στα άκρα της, μαζεύεται στις κοιλότητες της και λανθάνει πίσω προς το κάτω μέρος. Ο βράχος φαίνεται να αντέχει, παρόλο που τα περιγράμματα του αποκαλύπτουν τη φθορά που προκαλούν συνεχώς τα κύματα.

Σε ορισμένες ζώνες, οι τόνοι μπεζ και ώχρας μαλακώνουν την αγριότητα των γκρι και μαύρων. Αυτά τα χρώματα μπορεί να σχετίζονται με την άμμο, με επιφάνειες βραχωμένες που φωτίζονται ή με θερμές αντηχήσεις παγιδευμένες ανάμεσα στο νερό. Η παρουσία τους εισάγει ισορροπία και αποτρέπει το τοπίο από το να περιοριστεί σε μια ψυχρή παλέτα. Δημιουργεί επίσης μικρούς τόπους ανάπαυσης μέσα στην κίνηση συνολικά.

Η σύνθεση κυριαρχείται από ευθείες διάφορες γραμμές και καμπύλες. Οι διαγώνιες γραμμές προμηνύουν ταχύτητα, κατεύθυνση και δύναμη, ενώ οι καμπύλες αντιπροσωπεύουν τον στροβιλισμό των κυμάτων. Κανένα στοιχείο δεν παραμένει πλήρως ακίνητο. Ακόμα και οι βράχοι, παρά τη σταθερότητά τους, φαίνονται ενσωματωμένοι στην κίνηση λόγω του τρόπου με τον οποίο το νερό περιβάλλει τις μορφές τους.

Το βλέμμα μπορεί να ξεκινήσει την πορεία του από το κάτω μέρος, να ακολουθήσει τα τουρκουάζ ρεύματα προς το κέντρο και να ανέλθει μετά στα ακροτεχνήματα. Από εκεί, ο αφρός οδηγεί προς τη δεξιά πλευρά και επιστρέφει πάλι προς το κάτω μέρος. Αυτή η σχεδόν κυκλική διαδρομή αναπαράγει οπτικά τη συμπεριφορά ενός θαλάσσιου ρεύματος. Ο θεατής αισθάνεται ότι μεταφέρεται από μια ζώνη σε άλλη χωρίς να βρίσκεται σε τελικό σημείο ανάπαυσης.

Η απουσία ανθρώπινων μορφών, πλοίων ή κατασκευών ενισχύει την αίσθηση της ανεξέλεγκτης φύσης. Η θάλασσα φαίνεται ελεύθερη από οποιαδήποτε παρέμβαση και αναδεικνύει την πιο βασική της ενέργεια. Δεν υπάρχει καμία παρουσία ικανή να ελέγξει την κίνηση του νερού. Η σκηνή γιορτάζει την αυτονομία της τοπίου και υπενθυμίζει τη φοβερή δύναμη των φυσικών στοιχείων.

Το έργο μεταδίδει ταυτόχρονα ένταση και γαλήνη. Ο αφρός, οι διαγώνιοι σκιές και τα κύματα που συγκρούονται εκφράζουν αναστάτωση, ενώ η αρμονία των γαλάζιων και πράσινων δημιουργεί μια contemplative αίσθηση. Αυτή η διπλή φύση αντικατοπτρίζει τη μεταβαλλόμενη φύση της θάλασσας, ικανή να εμπνεύσει φόβο και γαλήνη ταυτόχρονα. Το έργο δεν παρουσιάζει μια καταστροφική καταιγίδα, αλλά μια συνεχόμενη και ισχυρή κίνηση.

Το νερό μπορεί να ερμηνευτεί ως σύμβολο της πάροδος του χρόνου. Ποτέ δεν διατηρεί την ίδια μορφή και μετατρέπεται συνεχώς όταν συναντά τους βράχους. Κάθε κύμα εξαφανίζεται για να δώσει τη θέση σε ένα άλλο, ενώ ο αφρός σχηματίζεται και διαλύεται χωρίς να σταματά. Αυτή η συνεχής ανανέωση μετατρέπει το τοπίο σε μια εικόνα αλλαγής, συνέχειας και μεταμόρφωσης.

Οι βράχοι, από την άλλη, αντιπροσωπεύουν την παραμονή και την αντίσταση. Παραμένουν σταθεροί έναντι της κίνησης του νερού, αν και οι επιφάνειές τους δείχνουν ότι και αυτοί υφίστανται φθορά. Η σχέση μεταξύ των δύο στοιχείων δημιουργεί έναν διάλογο ανάμεσα σε σταθερότητα και μεταβλητότητα. Η θάλασσα μεταμορφώνει αργά τον λίθο, ενώ ο λίθος αλλάζει κατεύθυνση σε κάθε ρεύμα.

Η σκηνή μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μια απεικόνιση πάλης και προσαρμογής. Το νερό δεν σταματά μπροστά στα εμπόδια, αλλά τα περιβάλλει, τα καλύπτει ή προωθεί μέσω αυτών. Η δύναμή του εξαρτάται όχι μόνο από την πρόσκρουση, αλλά από την ικανότητά του να αλλάζει μορφή. Αυτή η ανάγνωση μετατρέπει το θαλάσσιο τοπίο σε μεταφορά επιμονής και ανανέωσης.

Η χρωματική παλέτα δημιουργεί μια δροσερή και βαθιά ατμόσφαιρα. Οι γαλάζιοι μεταδίδουν μεγέθος και μυστήριο· οι πράσινοι υποδηλώνουν ζωή και κίνηση· οι γκρι προσφέρουν δύναμη και σοβαρότητα· οι λευκές εισάγουν φως· και οι μαύροι σημαίνουν τα βαθύτερα όρια. Όλα τα χρώματα συνυπάρχουν χωρίς κανένα να dominates πλήρως, όπως και οι διαφορετικές ρεύσεις αναμειγνύονται μέσα στη θάλασσα.

Η εγγύτητα της σκηνής επιτρέπει να φανταστεί κανείς τον ήχο των κυμάτων όταν σπάνε, την τριβή του νερού πάνω στους βράχους και την κίνηση του αφρού καθώς υποχωρεί. Είναι επίσης πιθανό να αισθανθεί κανείς την υγρασία, τον άνεμο και τη φρεσκάδα του θαλάσσιου αέρα. Η εικόνα δημιουργεί έτσι μια εμπειρία που υπερβαίνει το βλέμμα και μεταφέρει τον θεατή σε μια ακτή ανοιχτή και μοναχική.

Συνόψιζοντας, αυτός ο πίνακας αντιπροσωπεύει τη συνεχή δύναμη της θάλασσας καθώς κινείται ανάμεσα σε σκοτεινούς βράχους, σχηματίζοντας κύματα, ρεύματα και εκτεταμένες ζώνες αφρού. Ο πλούτος των μπλε, πράσινων, τιρκουάζ, γκρι και λευκών δημιουργεί μια επιφάνεια ζωντανή που φαίνεται να αλλάζει με το βλέμμα. Οι βράχοι συμβολίζουν ανθεκτικότητα και διατήρηση, ενώ το νερό ενσαρκώνει μεταμόρφωση, ελευθερία και πάροδο του χρόνου. Το έργο μετατρέπει ένα μικρό τμήμα της ακτής σε μια ισχυρή σκέψη σχετικά με τη σχέση ανάμεσα σε κίνηση και σταθερότητα, αποκαλύπτοντας την βαθιά ομορφιά μιας φύσης που ποτέ δεν παραμένει ακίνητη."