Francesc Vidal Palmada (1894-1958) - Santa Pau

Pictura Subastas presents αυτήν την Magnífica εργασία τέχνης που ανήκει στον Vidal Palmada, η οποία απεικονίζει μια αρχαία πλατεία με στοές, προεδρευόμενη από έναν λίθο πύργο ως σύμβολο κοινότητας, παράδοσης, μνήμης και του περάσματος του χρόνου. Το πίνακας ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική του και την υψηλή ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις με κάδρο: 82x114x5 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς κάδρο: 77x110 εκ.
· Λιέ ζωγραφιστό με καμβά, υπογεγραμμένο με το χέρι από τον καλλιτέχνη δεξιά στην τάξη του έργου.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης.
· Το έργο πωλείται με πανέμορφο κάδρο (περιλαμβάνεται στην δημοπρασία ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Girona.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του lot. Ψηφιακή αναπαράσταση σε mockup ενδεικτική· μπορεί να διαφέρουν από το πραγματικό αντικείμενο σε χρώμα, κλίμακα και λεπτομέρειες.

Το πίνακας θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Το κόστος αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνει από τα Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε παγκόσμιο επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια αρχαία πλατεία με στοές περιτριγύρω από κτίρια από πέτρα και θερμές όψεις που φαίνονται να διατηρούν τη μνήμη πολλών γενεών. Η σύνθεση ανοίγει από ένα ευρύ και σκιασμένο πρώτο επίπεδο προς το κέντρο φωτισμένης πλατείας, όπου διάφορα κτίρια συγκεντρώνονται κάτω από έναν καθαρό γαλάζιο ουρανό. Αριστερά εκτείνεται μια μακριά ακολουθία αψίδων, παραθύρων και μπαλκονιών, ενώ δεξιά υψώνεται μέρος ενός εκκλησιαστικού ή μνημειώδους κτιρίου με σκότος που πλαισιώνει τη σκηνή. Ένα μικρό πλήθος φιγούρων εμφανίζεται κοντά στον ναό, προσθέτοντας ζωή και κλίμακα σε έναν χώρο που κυριαρχείται από την αρχιτεκτονική και τη σιωπή.

Η πλατεία αποτελεί το μεγάλο κέντρο της σύνθεσης. Η επιφάνειά της, ανομοιογενής, καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του κάτω μέρους και επεκτείνεται προς τα ύστερα μέσω μιας ευρύχωρης προοπτικής. Οι τόνοι ώχρας, καφέ, γκρι, ροζ και πρασινωπές υποδηλώνουν ένα έδαφος από γη και πέτρα χρησιμοποιημένο στην καθημερινότητα. Κάποιες ζώνες λαμβάνουν ζεστό φως, ενώ άλλες παραμένουν καλυμμένες από βαθιές σκιές.

Στο πρώτο επίπεδο εμφανίζονται πέτρες, υψώματα και σκιάσεις που πλουταίνουν την επιφάνεια. Δεν πρόκειται για ένα πλήρως ομοιόμορφο ή ομαλά στρωμένο χώρο, αλλά για έναν αρχαίο χώρο προσαρμοσμένο στη φθορά του χρόνου. Οι χρωματικές αλλαγές επιτρέπουν τη φαντασία σκόνης, υγρασίας και φθαρμένων περιοχών. Αυτή η ανομοιομορφία μεταφέρει αυθεντικότητα και ενισχύει τον ιστορικό χαρακτήρα του μέρους.

Η πλατεία στενεύει οπτικά καθώς προχωρεί προς το κέντρο. Τα προσόψεις του αριστερού πλευρού και το μεγάλο κτήριο δεξιά λειτουργούν ως όρια που οδηγούν το βλέμμα στα σπίτια στο υπόβαθρο. Αυτή η οργάνωση δημιουργεί έντονη αίσθηση βάθους. Ο θεατής φαίνεται να βρίσκεται στην είσοδο του χώρου, παρατηρώντας από ένα μέρος μερικώς προστατευμένο από τη σκιά.

Στα αριστερά υψώνεται μια εκτεταμένη γραμμή στοών. Η κύρια πρόσοψη φέρει τόνους μπεζ, ώχρας, κίτρινους, ροζ και πορτοκαλί. Το φως σκιάζει πάνω στους τοίχους και αποκαλύπτει μικρές ατέλειες που προμηνύουν την αρχαιότητα. Οι θερμές αποχρώσεις κάνουν αυτήν την ζώνη ζεστή παρά την σταθερότητα της αρχιτεκτονικής.

Ο πρώτος όροφος αποτελείται από μια διαδοχή αψίδων με διαφορετικά μεγέθη. Η πρώτη, κοντά στο αριστερό άκρο, είναι ευρεία και βαθιά. Το εσωτερικό της φαίνεται σκοτεινό και περιέχει μια μεγάλη πόρτα ή δομή από ξύλο. Η αντίθεση ανάμεσα στη σκιά της αψίδας και την φωτισμένη πρόσοψη δημιουργεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία.

Γύρω από αυτή τη μεγάλη αψίδα διακρίνονται λίθοι και πέτρες σε ανοιχτόχρωτες αποχρώσεις. Η διάταξή τους χαράσσει την καμπυλότητα της εισόδου και ενισχύει τη στιβαρότητα του κτιρίου. Οι ροζ και γκρι περιοχές προμηνύουν φθορά και μακροχρόνιες επιδιορθώσεις. Η είσοδος φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε για γενιές ως πρόσβαση σε κατοικία, αποθήκη ή επιχείρηση.

Κοντά στην πρώτη αψίδα εμφανίζονται κι άλλοι μικρότεροι στηρίγματα. Οι εσωτερικοί τους χώροι διατηρούνται βυθισμένοι σε μπλε, μοβ, γκρι και μαύρους τόνους. Ορισμένες ανοιγές φαίνονται να περιέχουν κλειδωμένες πόρτες, ενώ άλλες επιτρέπουν να φανταστεί κανείς διαβάσεις που συνεχίζονται κάτω από τα κτίρια. Αυτή η εναλλαγή προσφέρει ρυθμό και κατευθύνει το βλέμμα προς τα πίσω.

Οι κολώνες και στύλοι που χωρίζουν τις αψίδες είναι παχείς και στιβαρές. Οι θερμές τους αποχρώσεις σχετίζονται με το υπόλοιπο πρόσοψη. Στις βάσεις εμφανίζονται σκιές και μικρές ανομοιομορφίες που υποδηλώνουν τη φθορά από τη διέλευση. Η επανάληψη αυτών των δομών δημιουργεί μια συνεχόμενη γκαλερί.

Η διαδοχή των αψίδων μπορεί να κατανοηθεί ως μεταβατικό μεταξύ του δημόσιου χώρου της πλατείας και της ιδιωτικότητας των κτιρίων. Κάτω από αυτές θα μπορούσαν να υπάρχουν καταστήματα, εργαστήρια, αποθήκες ή προσβάσεις σε κατοικίες. Παρότι δεν διακρίνονται συγκεκριμένες δραστηριότητες, η ύπαρξή τους εξαγνίζει την καθημερινή ζωή μιας αρχαίας κοινότητας. Η πλατεία φαίνεται να διατηρεί τη μνήμη αγορών και συναντήσεων.

Στον όροφο που βρίσκεται πάνω διανέμονται πολλές παραθύρες. Κάποιες είναι στενές και σκοτεινές, ενώ άλλες παρουσιάζουν ανοιχτήρια ή διακοσμητικά στοιχεία. Τα παράθυρα επαναλαμβάνονται ακανόνιστα και αποκαλύπτουν ότι τα κτίρια πιθανώς κατασκευάστηκαν ή τροποποιήθηκαν σε διαφορετικές εποχές. Κάθε άνοιγμα προσφέρει ατομικότητα στο σύνολο.

Ένα από τα παράθυρα κοντά στο αριστερό πλευρό φέρει ένα διακοσμημένο πλαίσιο που ξεχωρίζει πάνω στη πρόσοψη.Η ευθεία και καθορισμένη κατασκευή της αντίθεση με τις κατώτερες αψίδες. Το εσωτερικό φαίνεται σκοτεινό και μεταφέρει μυστήριο. Αυτό το παράθυρο μπορεί να αντιστοιχεί σε έναν σημαντικό χώρο ή σε κατοικία υψηλότερης κατηγορίας.

Διάφορες μπαλκονόπορτες προεξέχουν πάνω από τις στηρικτικές κατασκευές. Οι μαύρες τους κιγκλιδώματα σχηματίζουν ευαίσθητες οριζόντιες και κάθετες γραμμές. Σε ορισμένες διακρίνονται μικρά φυτά ή λουλούδια που εισάγουν πράσινες και κοκκινωπές αποχρώσεις. Αυτές οι λεπτομέρειες μαλακώνουν τη μεγαλοπρέπεια του πετρώματος και υποδηλώνουν ότι τα κτίρια παραμένουν κατοικημένα.

Τα μπαλκόνια δημιουργούν μια στενή σχέση με την πλατεία. Από αυτά, οι κάτοικοι θα μπορούσαν να παρακολουθούν την καθημερινή κίνηση, να συνομιλούν με τους γείτονες ή να συμμετέχουν σε εορτασμούς. Η παρουσία τους μετατρέπει τις προσόψεις σε κάτι περισσότερο από ένα αρχιτεκτονικό όριο. Είναι ενδιάμεσα περάσματα μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας ζωής.

Η στέγη των κτιρίων αριστερά αποτελείται από μια μακριά ζώνη κεραμιδιών κόκκινων και καφέ. Η κάλυψη κατεβαίνει ελαφρώς προς το κέντρο της πλατείας και ακολουθεί την προοπτική. Κάποιες ζώνες φαίνονται πιο σκοτεινές και γηρασμένες. Η στέγη ενοποιεί κτίρια με μικρές διαφορές στις επιφάνειες τους.

Κάτω από την κάλυψη εμφανίζονται μικρά ανοίγματα και παραθύρια που θα μπορούσαν να αντιστοιχούν σε σοφίτες ή αποθηκευτικούς χώρους. Αυτά τα σκοτεινά ανοίγματα προσθέτουν ρυθμό στην άνω μεριά. Η σκιά κάτω από το τρίχωρο αντιθέσει με το φως των τοίχων. Όλο το κτίριο μεταδίδει αίσθηση αρχαιότητας και συνεχιζόμενης χρήσης.

Στο κέντρο του φόντου ομαδοποιούνται διάφορα σπίτια διαφόρων υψών. Οι προσόψεις τους εμφανίζουν μπεζ, γκρι, καφέ, κιτρινοπράσινα και απαλά κόκκινα-ρόδινα τόνο. Κάποια έχουν κεκλιμένες στέγες και καμινάδες, ενώ άλλα εμφανίζουν μπαλκόνια από ξύλο ή πέτρα. Αυτή η ποικιλία δημιουργεί μια πλούσια και φυσική αστική εικόνα.

Ένα από τα κεντρικά σπίτια ξεχωρίζει για την φωτεινή προσόψη του και το μακρύ μπαλκόνι. Κάτω από το μπαλκόνι φαίνονται μικρά παράθυρα σκοτεινά κατανεμημένα σε διάφορα επίπεδα. Η κόκκινη στέγη κλίνει προς την πλατεία και φέρνει μια καμινάδα. Αυτό το σπίτι εισάγει ένα οικιακό χαρακτήρα έναντι της μνημειώδους δεξιάς όψης.

Πίσω από αυτό υψώνεται μια πιο ψηλή κατασκευή σε χρωματικό σκοτεινό κίτρινο. Οι τοίχοι φαίνεται να λαμβάνουν άμεσα το φως και ξεχωρίζουν μικρά παράθυρα. Το κτίριο φαίνεται να φαίνεται πάνω από τα κοντινά κτίρια και αυξάνει το βάθος. Η θέση του ψηλά υποδηλώνει ότι η πλατεία βρίσκεται σε πυρήνα αστικής ανάπτυξης σε διαφορετικά επίπεδα.

Οι καμινάδες κατανέμονται πάνω στα κτίρια και εμφανίζονται σαν μικρές, κάθετες σιλουέτες. Κάποιες είναι απλές και άλλες έχουν πιο εξελιγμένα άκρα. Αυτά τα στοιχεία επιτρέπουν να φανταστεί κανείς τα σπίτια εσωτερικά και τη ζωή που αναπτύσσεται πίσω από τις προσόψεις. Η αρχιτεκτονική δεν φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί, αλλά να είναι σιωπηλή για μια στιγμή ηρεμίας.

Στις δεξιές πλευρές ανεβαίνει μια μεγάλη κατασκευή από πέτρες που θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε εκκλησία, καμπαναριό ή δημόσιο κτίριο. Η επιφάνειά της αποτελείται από γκρι, καφέ, μαύρα και μικρούς κοκκινωπούς υπαινιγμούς. Η κάθετη της μορφή αντισταθμίζεται με τη μακριά οριζόντια διάσταση των σπιτιών με στοές. Η παρουσία της επικρατεί και προστατεύει οπτικά την πλατεία.

Το ορατό μέρος του πύργου παρουσιάζει αρκετές σκοτεινές και στενές αψίδες ή τρύπες. Αυτές οι παραθύρες ή άνοιγμα κόβονται στο παχύ τοίχο και προσφέρουν επισημότητα. Η πέτρα φαίνεται αρχαία, ακανόνιστη και σημαδεμένη από το πέρασμα του χρόνου. Ο πύργος υψώνεται πέρα από το ανώτερο όριο, αυξάνοντας την αίσθηση ύψους.

Κοντά στον πύργο εμφανίζεται μια περιοχή εξαιρετικά σκοτεινή που αποτελείται από μεγάλες αψίδες ή στηρίγματα. Το εσωτερικό είναι σχεδόν κρυφό και δημιουργεί ένα μαύρο πλαίσιο στην δεξιά άκρη. Αυτή η σκοτεινότητα αντιτίθεται με την φωτεινή πλατεία και κατευθύνει το βλέμμα προς το κέντρο. Ο θεατής φαίνεται να παρακολουθεί τη σκηνή από την εγγύτητα αυτής της αψίδας.

Οι κολώνες από την δεξιά πλευρά είναι παχιές και επιβλητικές. Οι βάσεις τους στηρίζονται σε ακανόνιστο και σκοτεινό έδαφος. Το φως αγγίζει μερικά άκρα, επιτρέποντας να διακριθούν οι όγκοι της πέτρας. Αυτή η δομή μεταδίδει δύναμη, σταθερότητα και αξιοσημείωτη αίσθηση αρχαιότητας.

Κοντά στο θρησκευτικό κτίριο εμφανίζεται ένα μικρό πλήθος ανθρώπινων μορφών. Τα σώματά τους αποκαλύπτονται με μαύρες και ψηλές μορφές, συνοδευόμενες από μικρούς κοκκινωπούς τόνους, μπεζ και γκρι. Ο μικρός τους μέγεθος επιτρέπει να αντιληφθεί κανείς την κλίμακα της αρχιτεκτονικής. Οι άνθρωποι φαίνονται να συνομιλούν ή να παραμένουν σταματημένοι δίπλα στην είσοδο.

Ένα άτομο ελαφρώς απομονωμένο από την ομάδα εμφανίζει μια κόκκινη απόχρωση στη μονάδα πάνω. Ένα άλλο εμφανίζεται ντυμένο σκούρο και βρίσκεται πολύ κοντά στο τοίχο. Αν και τα χαρακτηριστικά του δεν φαίνονται, η παρουσία του εισάγει κίνηση και ζωή. Η πλατεία παύει να είναι ένας χώρος αποξενωμένος.

Αυτές οι φιγούρες θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν γείτονες, ταξιδιώτες ή άτομα που βγαίνουν από τον ναό. Η συνάθροισή τους υποδηλώνει μια καθημερινή συνομιλία ή μια παύση μετά από κάποια δραστηριότητα. Δεν υπάρχει αναστάτωση, αλλά μια ήρεμη συνάντηση. Η σκηνή διατηρεί έτσι ένα ήρεμο και κοινοτικό περιβάλλον.

Στη γωνία του κάτω αριστερά διακρίνεται μερικώς ένα ποδήλατο. Διακρίνονται οι ρόδες, το πλαίσιο και ορισμένες γραμμές τιμονιού, παρόλο που μέρος του οχήματος βρίσκεται εκτός ορατού χώρου. Η παρουσία του φέρνει ένα καθημερινό και κοντινό στοιχείο. Το ποδήλατο προμηνύει ότι κάποιος μόλις ήρθε ή σταμάτησε στην πλατεία.

Το όχημα δημιουργεί επίσης αντίθεση μεταξύ της αρχαιότητας της αρχιτεκτονικής και ενός πιο σύγχρονου τρόπου μετακίνησης. Χωρίς να διαταράσσει την αρμονία του αστικού τοπίου, υπενθυμίζει ότι ο τόπος παραμένει ζωντανός και προσαρμοσμένος στο παρόν. Το ποδήλατο φαίνεται να ακουμπά δίπλα στο κτίριο ή να έχει προσωρινά αφεθεί. Αυτό το μικρό λεπτομέρειο δίνει μια ήρεμη ιστορία.

Το φως φαίνεται να προέρχεται από την πάνω αριστερή γωνία και εκτείνεται κυρίως στα προσόψεις με στοές και στο κέντρο της πλατείας. Οι χρυσές και ροζ τόνοι μεγαλώνουν στις φωτισμένες ζώνες. Αντίθετα, η δεξιά πλευρά παραμένει σε βαθύ σκοτάδι. Αυτή η αντίθεση οργανώνει τη σύνθεση και δημιουργεί μια πολύ καθηλωτική ατμόσφαιρα.

Ο ουρανός καταλαμβάνει μια σχετικά στενή άνω ζώνη. Το ανοιχτό γαλάζιο χρώμα του, σε συνδυασμό με μικρά γκρι και απαλές πράσινες αποχρώσεις, αντιτάσσεται στους ζεστούς τόνους των κτιρίων. Δεν διακρίνονται καθαρά συννεφιά. Η διαύγεια του ουρανού υποδηλώνει μια ήσυχη και φωτεινή ημέρα.

Η χρωματική παλέτα συνδυάζει ζεστά χρώματα της γης με ψυχρά γαλάζια και μοβ. Οι ώχρες, κίτρινες, ροζ και καφέ κυριαρχούν στις προσόψεις και το έδαφος, ενώ οι γκρίζοι, γαλάζιοι και μαύροι επικεντρώνονται στα σκιώδη σημεία και στα αψίδες. Αυτή η σχέση προσφέρει βάθος. Οι μικροί πράσινοι τόνοι των φυτών και μπαλκονιών φέρνουν φρεσκάδα.

Η σύνθεση δημιουργεί μια πολύ φυσική οπτική περιήγηση. Το βλέμμα μπορεί να ξεκινήσει από το ποδήλατο και την αριστερή μεγάλη αψίδα, να συνεχίσει κατά μήκος των στηριγμών και να φτάσει στα σπίτια στο βάθος. Κατόπιν, οι ανθρώπινες φιγούρες οδηγούν προς το σκοτεινό κτίριο δεξιά. Τελικά, ο ανοιχτός χώρος της πλατείας επιστρέφει την προσοχή στο πρώτο επίπεδο.

Η έλλειψη πλήθους ενισχύει την αίσθηση ηρεμίας. Αν και η αρχιτεκτονική υποδηλώνει ότι πρόκειται για ένα τόπο συνάντησης, η πλατεία είναι σχεδόν άδεια. Μπορεί να είναι μια ήσυχη ώρα της ημέρας, όταν οι κάτοικοι παραμένουν στα σπίτια τους ή ξεκουράζονται. Η σιωπή επιτρέπει να γίνεις μάρτυρας της ιστορίας που έχει συσσωρευτεί στα κτίρια.

Η πλατεία μπορεί να ερμηνευτεί ως σύμβολο κοινότητας και μνήμης. Διαχρονικά, αυτοί οι χώροι έχουν φιλοξενήσει αγορές, εορτές, συζητήσεις και συναντήσεις. Κάθε αψίδα, μπαλκόνι και πόρτα φαίνεται να διατηρεί το αποτύπωμα εκείνων που τα χρησιμοποίησαν. Η αρχιτεκτονική γίνεται μαρτυρία μιας συλλογικής ζωής.

Τα στηρίγματα αντιπροσωπεύουν προστασία και συνέχεια. Κάτω από αυτά, οι άνθρωποι μπορούν να περπατήσουν προστατευμένοι από τον ήλιο ή τη βροχή. Η επανάληψή τους συνδέει όλες τις κατοικίες και δημιουργεί μια κοινή δομή. Οι αψίδες ενώνουν οπτικά τους διαφορετικούς χώρους και συμβολίζουν τη διαχρονικότητα της κοινότητας.

Ο πύργος ή η εκκλησία προσφέρει μια πνευματική και ιστορική διάσταση. Το ύψος και η σταθερότητά του τον καθιστούν σημείο αναφοράς. Αντιμέτωπος με τις οικιακές κατοικίες, αντιπροσωπεύει ό,τι ενώνει τους κατοίκους σε εορτές, τελετές και κοινές αναμνήσεις. Η σκιά του απλώνει μια επιβλητική παρουσία πάνω στην πλατεία.

Το έργο προσκαλεί τη φαντασία ήχων του τόπου: βήμα-βήμα πάνω από πέτρα, συνομιλίες κάτω από τα τόξα, καμπάνες απόμακρες και η κίνηση ενός ποδηλάτου. Μπορεί επίσης να θυμίσει τις οσμές της γης, του ξύλου και των προσόψεων που ζεσταίνονται από τον ήλιο. Η σκηνή ξυπνά μια αισθητηριακή εμπειρία συνδεδεμένη με τους αρχαίους λαούς. Όλα φαίνονται παγωμένα σε μια στιγμή ηρεμίας.

Συνόλο, αυτός ο πίνακας αντιπροσωπεύει μια αρχαία πλατεία με στοές περιτριγυρισμένη από κατοικίες, μπαλκόνια και αψίδες, προεδρευόμενη από έναν πύργο από πέτρα και ζωντανή με ένα μικρό πλήθος ανθρώπων και ένα ποδήλατο. Το ζεστό φως πάνω στις προσόψεις αντίκειται στα βαθιά σκιώδη σημεία του μνημειώδους κτιρίου, δημιουργώντας μια ήρεμη, ιστορική και γεμάτη μνήμη ατμόσφαιρα. Τα στηρίγματα συμβολίζουν προστασία και συνέχεια· η πλατεία, κοινότητα και συνάντηση· και ο πύργος, διατήρηση και παράδοση. Το έργο γιορτάζει την ομορφιά της λαϊκής αρχιτεκτονικής και μετατρέπει μια καθημερινή γωνιά σε προβληματισμό για τον περασμένο χρόνο και τη ζωή που μοιράζεται.