Mateu (XX) - La casa de los arcos

Pictura Subastas παρουσιάζει αυτήν τηνMagnífica εργο τέχνης που ανήκει στον Mateu, η οποία αναπαριστά έναν παλιό πέτρινο οικισμό με μεγάλους θόλους, λουλουδιασμένα μπαλκόνια και πράσινα περσίδες, θεαμένη από έναν στενό δρόμό πλαισιωμένο από μια μεταγενέστερη αρχιτεκτονική δομή. Το έργο διακρίνεται για την εξαιρετική τεχνική και την υψηλή ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις με πλαίσιο: 49,5x44x6 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς πλαίσιο: 27x22 εκ.
· Λάδι σε ύφασμα χειρόγραφο από τον καλλιτέχνη στην κάτω δεξιά γωνία.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης.
· Το έργο πωλείται με όμορφο πλαίσιο (περιλαμβάνεται στον διαγωνισμό ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Girona.

Σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής τουLOT.

Το πίνακα θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν εμπειρογνώμονα της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος του επαγγελματικού συσκευαστηρίου όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί από Correos, GLS ή NACEX με παρακολούθηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει ένα οικείο γωνιά σε ένα παλιό οικισμό που έχει χτιστεί γύρω από ένα πέτρινο σπίτι με μεγάλους θόλους, μικρά μπαλκόνια και παράθυρα προστατευμένα από πράσινες περσίδες. Η ματιά εισέρχεται σε έναν στενό και ήσυχο δρόμο, οριοθετημένο δεξιά από μια monumental δομή από λίθους που προσεγγίζει με ένταση τον θεατή. Οι όψεις που έχουν γηρασμένα, η ανθοφόρα βλάστηση, οι βαθιές σκιάσεις και η μικρή ζώνη ουρανού δημιουργούν μια ήρεμη, ιστορική και βαθιά evokative ατμόσφαιρα.

Το κύριο οίκημα καταλαμβάνει το αριστερό και κεντρικό μέρος. Η ακανόνιστη όψη ανεβαίνει σε διάφορα επίπεδα διατηρώντας μια σφιχτή εμφάνιση, σημαδεμένη από το πέρασμα του χρόνου. Οι τοίχοι συνδυάζουν γκρι, καφέ, βιολετί, ώριμα γήινους και μικρές φώτισες ροζ που υποδηλώνουν την ποικιλία των πετρών και τα μεταβαλλόμενα φαινόμενα του φωτός.

Η διανομή των ανοιγμάτων ανταποκρίνεται σε αρχιτεκτονική παράδοση και ελαφρώς ασύμμετρη. Παράθυρα, πόρτες και μπαλκόνια εμφανίζονται προσαρμοσμένα στα διαφορετικά επίπεδα της όψης. Αυτή η ασυνέπεια αποδίδει αυθεντικότητα στο κτίριο και επιτρέπει να φανταστεί κανείς μεταγενέστερες μεταμορφώσεις που έχουν γίνει με τα χρόνια.

Στον κατώτερο όροφο ξεχωρίζουν δύο μεγάλοι θόλοι από πέτρα. Ο πρώτος, αριστερά, παρουσιάζει ένα ευρύ άνοιγμα πλήρως σκιασμένο. Η στρογγυλή του μορφή στηρίζεται σε στιβαρούς τοίχους και φαίνεται να οδηγεί σε εσωτερικό χώρο, ένα πέρασμα ή μια παλιά αποθήκη.

Η σκιά του τόξου contrasted με τις ανοιχτές πέτρες που σχηματίζουν το περίγραμμά του. Οι γκρι, λευκοί, πράσινοι και βιολετί οριοθετούν προσεκτικά το κύμα. Αυτή η αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιάς προσφέρει βάθος και διεγείρει τη περιέργεια για ό,τι παραμένει κρυφό.

Στο εσωτερικό του αριστερού τόξου διακρίνεται μια μεγάλη πόρτα από ξύλο. Οι αποχρώσεις του καφέ, ερυθρού και μαύρου αποκαλύπτουν τη δομική της κατακόρυφη δομή. Η πόρτα φαίνεται αρχαία και ανθεκτική, σχεδιασμένη να κλείνει μια αποθήκη, μια κατοικία ή έναν χώρο για χειρωνακτικές εργασίες.

Πάνω από το τόξο βρίσκεται ένα στενό μπαλκόνι με σιδερένια κιγκλίδωμα. Οι γραμμές του δημιουργούν μια γεωμετρική δομή που contrasts με την ασυνέπεια των τοίχων. Το κιγκλίδωμα ρίχνει μικρές σκιάσεις σε πάνω από τη πρόσοψη και προσδίδει διακριτικότητα.

Μετά από αυτό το μπαλκόνι εμφανίζεται μια πόρτα ή παράθυρο καλυμμένο από πράσινη περσίδα. Το έντονο σμαραγδένιο χρώμα ξεχωρίζει μπροστά από τους γκρίζους και καφέ της πέτρας. Ένα λευκό πλαίσιο περιβάλλει το άνοιγμα και αυξάνει τη φωτεινότητα σε αυτόν τον χώρο.

Η περσίδα φαίνεται εντελώς κλειστή, ενισχύοντας την αίσθηση σιωπής. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι προστατεύει το εσωτερικό από τον ήλιο ή ότι η κατοικία είναι προσωρινά άδεια. Αυτό το μικρό καθημερινό σήμα προσθέτει οικειότητα στην αρχιτεκτονική.

Σε ένα ανώτερο επίπεδο παρατηρείται ένα ακόμη μπαλκόνι μικρότερων διαστάσεων. Το άνοιγμα είναι τετράγωνο με λευκό πλαίσιο και εσωτερικά εμφανίζονται ροζ και σκούρα τόνους. Η ανυψωμένη του θέση οδηγεί το βλέμμα προς τη σκεπή.

Κοντά σε αυτό το μπαλκόνι εμφανίζεται ένα μικρό στενό παράθυρο. Το σχήμα και το εσωτερικό σχεδόν μαύρο διακόπτουν την επιφάνεια του τοίχου. Αυτά τα ανοίγματα, με διαφορετικά μεγέθη, δημιουργούν ένα ασύμμετο και ζωγραφικό ρυθμό.

Η στέγη εκτείνεται σε ελαφριά διαγώνιο και αποτελείται από κεραμίδια κόκκινα, πορτοκαλί και καφέ. Το ακανόνιστο άκρο της κόβεται ενάντια στον γαλάζιο ουρανό. Οι ζεστές αποχρώσεις της σκεπής ισορροπούν τα ψυχρά χρώματα των σκιών και των περσίδων.

Κάποια μέρη της σκεπής φαίνονται φθαρμένα και άνιση. Αυτή η εμφάνιση ενισχύει την αρχαιότητα του κτιρίου και υποδηλώνει αρχιτεκτονική διατήρησης διαχρονικά. Η σκεπή προστατεύει το πρόσωπο με ένα μικρό σκοτεινό προχείρο.

Στο κέντρο δεξιά εμφανίζεται ένα δεύτερο τόξο, στενότερο και βαθύτερο. Το άνοιγμα του βρίσκεται εν μέρει κρυμμένο από τη μεγάλη δομή του πρώτου πλάνου. Αυτή η υπέρθεση αυξάνει το βάθος και επιτρέπει να φανταστείτε τη συνέχεια του δρόμου ή των εσωτερικών χώρων.

Πάνω από το δεύτερο τόξο βρίσκεται ένα ακόμη μπαλκόνι με λουλούδια. Το κιγκλίδωμα σκοτεινό στηρίζει διάφορες γλάστρες ή φυτά με πράσινα, ερυθρά, ροζ και λευκά. Αυτή η διακόσμηση εισάγει μια νότα ζωής και διακριτικότητας μέσα στην αυστηρότητα της πέτρας.

Πίσω από τα λουλούδια εμφανίζεται ένα νέο πράσινο περσίδα πλαίσιο από λευκό περίγραμμα. Το χρώμα του συνδέεται με τα φυτά του μπαλκονιού και τη βλάστηση του πρωταρχικού πλάνου. Η επανάληψη αυτού του στοιχείου συμβάλλει στην ενότητα της όψης.

Τα λουλούδια φαίνονται να κλίνουν ελαφρά πάνω από το περίγραμμα. Οι μικρές τους ζεστές μορφές αντίκεινται με τον ανοιχτό τοίχο και υποδηλώνουν τη φροντίδα των κατοίκων. Αν και δεν φαίνεται κανένας άνθρωπος, η παρουσία των γλαστρών αποκαλύπτει ότι το σπίτι παραμένει συνδεδεμένο με την καθημερινή ζωή.

Στο θεμελίου του κτιρίου βλέπονται μικρά φυτά που φυτρώνουν ανάμεσα στα πετρώματα. Τα σκούρα πράσινα, κίτρινα και λευκά μαλακώνουν τη συνάντηση μεταξύ τοίχου και εδάφους. Αυτή η αυθόρμητη βλάστηση αποδεικνύει πώς η φύση καταλαμβάνει κάθε διαθέσιμο γωνία.

Το μεγάλο στοιχείο δεξιά μπορεί να αντιστοιχεί στον κίονα ενός τόξου, σε μια monumental πόρτα ή σε μια πέτρινη δομή που περιβάλλει τον δρόμο. Η εγγύτητα το κάνει να καταλαμβάνει σχεδόν όλο το ύψος και προσφέρει ένα ισχυρό αίσθημα βαθύτητας.

Οι κυβόλιθοι που σχηματίζουν αυτόν τον κίονα εμφανίζονται σαφώς διαφοροποιημένοι. Οι επιφάνειές τους συνδυάζουν κρεμ, κίτρινους, ώριμους γήινους, γκρι και μικρές ροζ αποχρώσεις. Οι σκουρόχρωμες αρμούς ανάμεσα στους λίθους ενισχύουν τη σταθερότητα και την αρχαιότητα της κατασκευής.

Κάθε μπλοκ παρουσιάζει ελαφριές μεταβολές τόνου και μεγέθους. Ορισμένες περιοχές φαίνονται φωτισμένες, ενώ άλλες καλύπτονται από μωβ και καφέ σκιές. Αυτή η ποικιλία αποτρέπει την αντίληψη του κίονα ως άκαμπτης επιφάνειας.

Κοντά στους λίθους ανοίγεται μια πολύ σκοτεινή κάθετη ζώνη. Μπορεί να αντιστοιχεί στο εσωτερικό ενός μεγάλου τόξου, σε μια πόρτα ή σε ένα πέρασμα στο προσκήνιο. Το βάθος αυτής της σκιάς contrasts έντονα με τις φωτισμένες περιοχές της όψης.

Στην κορυφή δεξιά εξαπλώνεται μια ευρεία μαύρη και γκριζωπή μάζα που μπορεί να ανήκει στο κατώτατο μέρος του τόξου ή σε κοντινή κατασκευή. Οι οριζόντιες γραμμές της υποδηλώνουν πέτρα, δοκάρια ή αρχιτεκτονικά στοιχεία βυθισμένα στη σκιά.

Η παρουσία αυτής της μεγάλης σκιάς λειτουργεί ως πλαίσιο που περιβάλλει το σπίτι στο βάθος. Ο θεατής φαίνεται να βρίσκεται κάτω από ένα τόξο ή δίπλα σε μια monumental πόρτα, μα βλέπει τηFacade στην άλλη πλευρά. Αυτή η οπτική μετατρέπει τη σκηνή σε μια καθηλωτική εμπειρία.

Στην επάνω αριστερή πλευρά εμφανίζεται ένα μικρό πλαίσιο γαλάζιου ουρανού. Η φωτεινότητά του contrasts με την αρχιτεκτονική σκιά και φέρνει φρεσκάδα. Ο ουρανός επιτρέπει την κατανόηση του στενού δρόμου, καθώς περιορίζεται σε μια άνοιγμα ανάμεσα στα κτίρια.

Το φως φαίνεται να κατεβαίνει από την επάνω αριστερή ζώνη και να φτάνει ορισμένα τμήματα της όψης. Τα λευκά πλαίσια, οι ώριμοι γκρίζοι και οι πράσινες περσίδες λαμβάνουν σαφήνεια, ενώ τα τόξα και ο μεγάλος κίονας παραμένουν στη σκιά.

Αυτός ο φωτισμός δημιουργεί μια ατμόσφαιρα φρέσκιας και προστατευμένης οδού. Μπορεί να πρόκειται για ένα ήσυχο πρωί ή για ένα απόγευμα κατά το οποίο ο ήλιος φτάνει μόνο σε ορισμένα τμήματα των κτιρίων. Η εναλλαγή του φωτός προσφέρει μυστήριο και βάθος.

Ο εξώστης καλύπτει το κάτω μέρος και παρουσιάζεται με ώχρες, καφέ, γκρι και μικρές αποχρώσεις βιολετιού. Οι διακεκομμένες ευθείες οδηγούν προς τις πόρτες και τα τόξα. Η επιφάνεια φαίνεται ελαφρώς ανομοιογενής, χαρακτηριστικό ενός παλιού δρόμου.

Ορισμένες φωτεινές ζώνες του εδάφους προτείνουν φωτισμένες πέτρες ή ένα μονοπάτι φθαρμένο από το πέρασμα. Οι σκιάσεις συγκεντρώνονται κοντά στους τοίχους. Αυτή η μετάβαση επιτρέπει στην αρχιτεκτονική να συγχωνευθεί με το έδαφος.

Στο δεξί άκρο του κάτω μέρους εμφανίζεται μια ομάδα φυτών και λουλουδιών. Τα φύλλα τους σε πράσινο, κίτρινο και γαλαζωπό συνυπάρχουν με μικρές ροζ αποχρώσεις. Η βλάστηση εισάγει κίνηση και μαλακώνει την παρουσία του μεγάλου κίουνα.

Τα λουλούδια στο πρώτο πλάνο φαίνονται να σχετίζονται με τις γλάστρες του μπαλκονιού. Αυτή η επανάληψη δημιουργεί μια χρωματική διαδρομή από το κάτω μέρος προς τη όψη. Η φύση έτσι συνοδεύει ολόκληρη την αρχιτεκτονική και φέρνει ζεστασιά.

Η γκάμα χρωμάτων κυριαρχείται από γκρι, καφέ, ώχρες και μαύρα. Τα πράσινα των περσίδων και των φυτών φέρνουν φρεσκάδα, ενώ τα ροζ και κόκκινα εισάγουν μικρές ζεστές αποχρώσεις. Το μπλε του ουρανού ολοκληρώνει το σύνολο.

Η σύνθεση οργανώνεται μέσω μιας έντονης αίσθησης πλαισίωσης. Η σκοτεινή δομή του δεξιού πλευρού και τα κτίρια στις πλευρές οδηγούν την προσοχή προς το κεντρικό σπίτι. Ο θεατής φαίνεται να παρατηρεί τον τόπο από ένα καλυμμένο χώρο ή από το εσωτερικό μιας άλλης κατασκευής.

Οι κάθετες γραμμές των όψεων και του κίονα εξισορροπούνται με τις καμπύλες των τόξων. Οι διαγώνιοι των στέγων και του εδάφους προσφέρουν κίνηση. Αυτή η γεωμετρική ποικιλία κάνει τη σκηνή δυναμική παρά την ηρεμία της.

Η απουσία ανθρωπίνων φιγούρων εντείνει τη σημασία της αρχιτεκτονικής. Πόρτες, παράθυρα, μπαλκόνια και λουλούδια λειτουργούν ως σήματα ενός αόρατου παρόντος. Ο δρόμος φαίνεται κατοικημένος, αλλά διαπερνάται από μια στιγμή πλήρους σιωπής.

Η όψη διατηρεί ίχνη καθημερινής ζωής. Οι περσίδες κλειστές προστατεύουν τα εσωτερικά, τα φυτά διακοσμούν το μπαλκόνι και οι πόρτες φυλάσσουν ιδιωτικούς χώρους. Αυτά τα στοιχεία επιτρέπουν να φανταστεί κανείς τους κατοίκους χωρίς να τους παρουσιάζει επακριβώς.

Οι τόξοι προσφέρουν μια διασταύρωση ιστορικής και μνημειακής διάστασης. Οι μεγάλες τους ανοιγές θυμίζουν παλιές αγροικίες, μεσαιωνικά κτίρια ή κατασκευές προσαρμοσμένες στις ανάγκες ενός παραδοσιακού οικισμού. Η πέτρα γίνεται μαρτυρία της μνήμης του τόπου.

Η σκηνή μεταφέρει την αίσθηση του να ανακαλύπτεις ένα κρυμμένο γωνιά. Η κοντινή γωνία θέασης, οι σκιές και η στενότητα του χώρου αποτρέπουν το να δει κανείς ολόκληρο το χωριό. Αυτή η περιορισμένη οπτική αυξάνει τη περιέργεια και προτείνει ότι ο δρόμος συνεχίζεται πέρα από τα τόξα.

Το έργο μπορεί να ερμηνευθεί ως προβληματισμός για το πέρασμα του χρόνου. Οι τοίχοι παραμένουν, αν και εμφανίζουν φθορά· οι πόρτες συνεχίζουν να κλείνονται κάθε μέρα· και τα λουλούδια αναζωογονούν το χρώμα τους με τις εποχές. Αρχιτεκτονική και φύση συνυπάρχουν σε διαφορετικούς ρυθμούς.

Το σπίτι συμβολίζει καταφύγιο, συνέχεια και προέλευση. Η στιβαρή του όψη μεταδίδει ασφάλεια, ενώ τα μπαλκόνια και τα λουλούδια εισάγουν οικειότητα. Το κτίριο δεν εμφανίζεται ως ένα μακρινό μνημείο, αλλά ως ένας οικείος τόπος βαθιά ανθρώπινος.

Ο αντίθεση μεταξύ των σκιών και των μικρών φωτισμένων περιοχών δημιουργεί μια μυστηριώδη αλλά ζεστή ατμόσφαιρα. Το σκοτάδι προσκαλεί να φανταστεί κανείς εσωτερικούς χώρους και περάσματα, ενώ το φως αποκαλύπτει τις καθημερινές λεπτομέρειες της όψης.

Συνολικά, αυτό το πανέμορφο κομμάτι προσφέρει μια οικεία και βαθιά evokatryκτική θέα ενός παλιού πέτρινου σπιτιού σε έναν στενό ιστορικό δρόμο, με μεγάλους τόξους, πόρτες ξύλινες, μικρά μπαλκόνια, πράσινες περσίδες και λουλούδια που ζωντανεύουν την όψη. Η monumental δομή από λίθους του πλάνου, οι βαθιές ζώνες σκιάς και το μικρό άνοιγμα ενός μπλε ουρανού δημιουργούν μια εξαιρετική αίσθηση βαθύτητας. Το έργο μεταδίδει σιωπή, μνήμη και την αιώνια γοητεία μιας αρχιτεκτονικής που διατηρεί την αόρατη παρουσία γενεών.