Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0

Το έργο γεννιέται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που επέβαλε το κόκκινο, τη ρεπετίωση και την ύλη ως κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στα έργα του, η σειριακότητα απλών και καθημερινών στοιχείων γίνεται μια γλώσσα ικανή να καλεί ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, ωστόσο, η παράδοση ερμηνεύεται εκ νέου μέσω ενός χαρακτηριστικού στοιχείου της δικής μου έρευνας: το αμπέλι.

Αντί για τα καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην επιφάνεια του κίτρινου. Η βίδα, στοιχείο που συνήθως σχετίζεται με τη συναρμολόγηση, τη δομή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της παράγει μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος αλλάζουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κίτρινο περιβάλλει τη σύνθεση όπως μια επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας ένα είδος οπτικής δόνησης. Από εμπρόσθενη θέα η σύνθεση φαίνεται τάξη και μινιμαλιστική· κοιτώντας τη από πλευρά, αποκαλύπτεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν επιδιώκει να είναι μια απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανοποιημένο αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημείο.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμεύει για τη συγκράτηση και τη συνένωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια αίσθηση αταξίας, έντασης και βαθιάς ύλης.

Ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατότητα και τρισδιάστατότητα γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδοβάν, διάσημου σε όλο τον κόσμο για τη μηχανική της Screw Art. Το έργο κοσμείται με ένα γυάλινο θάλαμο από Plexiglas.

Ο διαφανής θάλαμος απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στην τροχιά του Pop Art, της Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της μοντέρνας τέχνης του δρόμου, αποκαλώντας με γλωσσικό οπτικό τρόπο και πολιτισμική επιρροή το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Από την άλλη πλευρά, η εικαστική έρευνα διαλόγεται με τον φαντασιακό κόσμο του πολυτελούς, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, υπενθυμίζοντας σύμβολα σπάνιας και μάρκες παγκόσμια αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους αναφερόμενους καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, τη συμβολική αξία του brand και την τέχνη ως πολιτιστικό αντικείμενο της εποχής.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα αγαπητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, του luxurious Pop Art, της concept street art και της τέχνης που αντλεί έμπνευση από τα μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτοδύναμη καλλιτεχνική ταυτότητα.