Astamangala - Αντίκες - Άγκνι, η ιεροτελεστική Φωτιά, πολύτιμη μαρτυρία της σύνθετης λατρευτικής τελετουργίας του Τζαινισμού - 1850-1900 British Raj (1858-1947) - Φλόγα του φωτισμού

Αγνί, το ritualικό ιερό φλεγόμενο ιεροτελεστίας ιανιστικό σε ξύλο, βαμμένο, με σύμβολα Aštamangalā – Γκουτζαράτ/Ρατζαστάν, Ινδία, τον 19ο αιώνα.

Σπάνιο και υποβλητικό αντικείμενο τελετουργικό/λατρευτικό που αποτελεί ένα πολύτιμο και σπάνιο τεκμήριο της πολύπλοκης λατρευτικής ζωής και κοσμολογίας του Γιαϊνισμού στην Ινδία, με ακρίβεια τοποθετημένο σε ένα χρονικό εύρος που κυμαίνεται από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ού, καθώς βρισκόμαστε στη μέση μεταβατικής περιόδου μεταξύ της ύστερης περιόδου των Μουχαλακίων και των περιφερειακών επιδράσεων των Μαράθα. Το έργο έχει κατασκευαστεί χειροποίητα και διαμορφώνεται ως μια μεγαλοπρεπής και συγκινητική πλαστική απεικόνιση της Ιερού Πυρός, ενός συμβολικού στοιχείου με τη μέγιστη θρησκευτική σημασία σχετιζόμενο με τον καθαρισμό της ψυχής και το φως της ύψιστης γνώσης των Τιρθάνκαρα. Στον πυρήνα των Αστ/Ασκεύασοντας, δηλαδή των οκτώ προσημειωμένων ινδικών συμβόλων καλούς οιωνούς, αυτή η υπέροχη δημιουργία συνδέεται άμεσα με την αντίληψη του Dipa दीप ή Agni अग्नि, της αιώνιας φλόγας της πνευματικής φώτισης που καταργεί το σκοτάδι της κάρμα-άγνοιας, ορισμένες φορές απεικονιζόμενη με τις περίτεχνα φλογώδεις γεωμετρίες του Νανταβάρτα नन्दावर्तन. Το συνολικό δομικό απόθεμα του αντικειμένου ανεβαίνει με εξαιρετική ισορροπίαStarting από μια στέρεα κυκλική βάση με κορώνα, διακοσμημένη κατά μήκος της επιφάνειάς του με μια πλούσια και λεπτομερή ζωγραφική με μοτίβα λουλουδιών και γεωμετρικά στοιχεία, χαρακτηρισμένη από εύκαμπτους πετάλους λεπτομερώς σχεδιασμένους σε τόνους ζωντανού κόκκινου και μαύρου πάνω σε χρυσό φόντο. Από την κορυφή αυτού του δοχείου ανθίζει μια πυκνή και επεξεργασμένη ακτινοβολία φλόγων τρισδιάστατων κορυφογραμμών, που αναπαράγουν το δυναμικό και ανοδικό σχήμα των ιερών γλωσσών φωτιάς. Κάθε κονικός στοιχείο βάφεται στη βάση με μια ζωντανή χρωματική μετάβαση από κόκκινο σε πορτοκαλί, καταλήγει προς τα επάνω σε μια σειρά από πολύτιμες χρυσαφές λάμψεις, αρχικά απλωμένες για να αντανακλούν το κυματισμό του φεγγαριού των ινδικών ναών, προσομοιώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη λάμψη ενός ιερών πυρός. Στο κεντρικό γεωμετρικό σημείο του γλυπτού υψώνεται ένα ξύλινο στηριχτικό κίονας που κορυφώνεται στο τόξο με ένα αρχαίο δαχτυλίδι από σφυρηλαμένο σίδηρο συνεπές, ένα δομικό μέσο που χρησιμοποιούνταν παλιά για την τελετουργική αιώρηση του αντικειμένου ή για τη μετακίνησή του κατά τη διάρκεια λαμπρών πομπών μέσα στους ιερους χώρους των ναών.

Η κατάσταση διατήρησης είναι καλή και συνεπής για ένα έργο από ξύλο τέτοιας αρχαιότητας και φύσης, παρουσιάζοντας μια πατίνα του χρόνου που τονίζει τη ζωτικότητα των αρχικών φυσικών χρωμάτων και τη λεπτότητα του επιχρυσώματος στην επιφάνεια. Οι μικρές και φυσιολογικές αποκοπές χρώματος που παρατηρούνται στα ανάγλυφα από τις άκρες δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αποδεικνύουν την ιστορική αυθεντικότητα και τη λαϊκή χρήση του αντικειμένου, αυξάνοντας σημαντικά τη ιστορική γοητεία και το ενδιαφέρον για αντίκες.