(after), Joan Miró - Sala Gaspar ** ORIGINAL LITHOGRAPHIC PRINT 1970 **

Ο原ικό Lithographic cartel του ισπανού καλλιτέχνη Τζον Μιρό (*)
Αυτό το έργο εκδόθηκε με αφορμή την ατομική έκθεση του καλλιτέχνη “Sobreteixim I Escultures” στη Βαρκελώνη, τον Μάιο του 1970.
Εκδόθηκε από την Polígrafa Βαρκελώνη, υπό την επίβλεψη του Τζον Μιρό.
Περιορισμένη έκδοση 1000 αντίτυπα.

Χαρακτηριστικά:

Διαστάσεις: 84 x 56 εκ.
Έτος: 1970
Κατάσταση: Πολύ Καλή (Παρουσιάζει ελαφριά κιτρίνιση γενικά λόγω ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά, το έργο ποτέ δεν έχει περαστεί σε κορνίζα ούτε εκτεθεί, και διατηρείται σε επαγγελματικό φάκελο τέχνης, γι’ αυτό προσφέρεται σε πολύ καλή κατάσταση).
Διευθέτηση: Ιδιωτική Συλλογή.

Το έργο θα χειριστείται με προσοχή και θα συσκευαστεί σε σκληρό χαρτονένιο πακέτο. Η αποστολή θα παρέχεται με πιστοποίηση και αριθμό παρακολούθησης (UPS / DPD / DHL / FedEx)

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης ασφάλεια μεταφοράς για την τελική αξία του έργου με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Ο Τζον Μιρό (1893-1983) γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, όπου μεγάλωσε και άρχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές. Πήγε στη σχολή La Llotja εναντίον της θέλησης των γονέων του, που ήθελαν να εργαστεί με πιο παραδοσιακό τρόπο. Αργότερα σπούδασε στην Escola d'Art de Francesc Galí και γνώρισε τους φώους και τους κυβιστές. Τα τοπία του, τα οποία τον διαμορφώνουν ως άτομο και καλλιτέχνη, είναι ουσιαστικά τα Mont-roig, Παρίσι, Μαγιόρκα και αργότερα η Νέα Υόρκη και η Ιαπωνία. Το Mont-roig, ένα μικρό χωριό στην επαρχία Baix Camp, θα αποτελέσει το αντίβαρο της διανοητικής ταραχής που ζει στο Παρίσι, όπου μετακόμισε τη δεκαετία του ’20 μαζί με τους σουρεαλιστικούς ποιητές και τους πιο δημιουργικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Εκεί γνώρισε τον Arp, τον Magritte, τον Brancusi και τον Giacometti και συμμετείχε σε εκθέσεις μαζί με τον Dalí, τον Tanguy, τη Meret Oppenheim και τον Max Ernst σε διάφορες εκθέσεις για Νταδά και σουρεαλισμό.
Το ερέθισμα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού το ανακαλύπτει στη Νέα Υόρκη στις δεκαετίες του ’40. Αργότερα, το 1956, εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τζον Μιρό θα abandήνει την εξορία στη Γαλλία και θα εγκατασταθεί στη Μαλάγα ντε Μαγιόρκα, χώρο καταφύγιου και εργασίας, όπου ο φίλος του Γιόσεπ Λλουΐς Σερτ θα σχεδιάσει το εργαστήριο που πάντα είχε ονειρευτεί. Εκεί επικεντρώθηκε στη δουλειά σκαλιστών και κεραμικών, έως τον θάνατό του το 1983.
Ο ριζωμένος στη φύση του Mont-roig πρώτα και της Μαγιόρκα αργότερα θα αποδειχθούν καθοριστικοί για το έργο του. Ο δεσμός με τη γη και το ενδιαφέρον για τα καθημερινά αντικείμενα και το φυσικό περιβάλλον θα αποτελέσουν το υπόβαθρο ορισμένων ερευνών του σε τεχνικά και μορφολογικά ζητήματα. Ο Μιρό φεύγει από τον ακαδημαλισμό, προς μια συνεχή αναζήτηση ενός παγκόσμιου και αγνού έργου, μη δεσμευμένου από κανένα συγκεκριμένο κίνημα. Περιέχοντας στις μορφές και στις δημόσιες εκδηλώσεις, μέσα από το πλαστικό γεγονός ο Τζον Μιρό δείχνει την επανάστασή του και μια μεγάλη ευαισθησία για τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που τον περιβάλλουν. Αυτή η αντίθεση δυνάμεων θα τον οδηγήσει στη δημιουργία ενός μοναδικού και εξαιρετικά προσωπικού λόγου που τον τοποθετεί ανάμεσα στους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.