Giovanni Greco (1953) - Spazio dimensionale

Συνδυασμένη αποστολή· αν αγοράσεις περισσότερα έργα στην ίδια δημοπρασία, πληρώνεις ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ αποστολή

Σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε την ηλεκτρονική πλατφόρμα πωλήσεων μας «DELAURETISART»

Γιοβάνι Γρέκο (1953, Κάτανια) [Ιταλία]
Ζωγραφική ακρυλική σε καμβά
υπογραφή του καλλιτέχνη μπρος και πίσω·
Πιστοποιητικό γνησιότητας

Ο Γιοβάνι Γρέκο γεννιέται στην Κατάνια, πόλη στην οποία ζει και εργάζεται. Μετά τις ατελείς σπουδές βιολογίας και βαθιές ενασχολήσεις με τις τέχνες γράφεται στη Σχολή του Nudi στην Κατάνια και το 1980 ξεκινά την καλλιτεχνική του δραστηριότητα, αρχίζοντας ταυτόχρονα από το μαγκριτιανό παράδειγμα και μετέπειτα του Ντε Κιρίκο, όπου ήταν δυνατή η επίλυση δύο επιπέδων, φαινομενικά ασυμβίβαστων, ονείρου και αντικειμενικής πραγματικότητας, σε μια μορφή απόλυτης πραγματικότητας.

Στον πυρήνα της έρευνάς του υπάρχει μια ισχυρή παλμική ώθηση που στοχεύει στην επίλυση των μεγάλων διλημμάτων της ύπαρξης και της σχέσης ανάμεσα σε αυτόν και τον κόσμο, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τη «σκέψη» — μερικές φορές αδιαμφισβήτητα περάσματα — έργο του καλλιτέχνη Γιοβάνι Γρέκο, αινιγματικό, ως μέσο για να φωτίσει νέα τα βασικά προβλήματα τα οποία το μυαλό μας δεν παύει να απελευθερώνεται, παρουσιάζοντας οπτικούς εκβιασμούς, εκβιασμούς της psiυχής·

Περισσότερο προς τα μπρος τον ελκύει η μεταφυσική ζωγραφική και κυρίως τα έργα του Γ. Ντε Κιρίκο, όχι τόσο για τις στιλιστικές επιλογές όσο για το φορτισμένο ενδιαφέρον που εκφράζεται σε στιβαρή συνθετική ροή· τα αντικείμενα, οι φιγούρες και ο ίδιος ο χώρος γίνονται αδιανόητες μάζες, δοσμένες από σκούρους και παχύρευστους χρωματικούς όγκους σε ένα περιβάλλον όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει παγώσει και τα υποκείμενα αιωρούνται ανάμεσα στην επιρροή της μεταφυσικής και στους νεοκλασικούς υπαινιγμούς προερχόμενους από έργα του παρελθόντος, σε έναν άγνωστο κόσμο.

Είναι ο κόσμος της «èndonèxò», όρος που επινόησε ο καλλιτέχνης – (éndon-éxò) όπου το βλέμμα κατευθύνεται σαφώς προς τον εαυτό του και προς τα πράγματα, αλλά την ίδια στιγμή γίνεται αισθητή η επιθυμία να κάνει τη ζωγραφική του πιο κοντά στην εμπειρία του θεατή, αντλώντας από τα βάθη της ψυχής και σταδιακά να αντικατασταθεί, με νέες σκοτεινές δυνάμεις, στους φωτεινούς και απλούς χώρους της λογικής.