Ιταλική σχολή (XVII) - The Virgin and Child

Εργαστήριο/Κύκλος του Giovanni Battista Salvi, γνωστός ως Sassoferrato (Sassoferrato 1609–1685 Ρώμη).

Έλαιο σε χαλκό, μέγεθος μόνο της χαλκοπιάτας · 29,5 × 22,5 εκ.
Αυτή η οικεία θήκη έργο ανήκει στον κλασικιστικό ρεύμα της ιταλικής ιερόγραφης ζωγραφικής του 17ου αιώνα: μια μικρή, εξαιρετικά τελειωμένη εικόνα φτιαγμένη όχι για υψηλό βωμό, αλλά για ιδιωτικό ιερό, μοναστηριακή κάμαρα ή τον τοίχο μιας καλλιεργημένης οικίας. Η Παναγία παρουσιάζεται σε ημισωματική μορφή μέσα σε έναν βαμμένο οβάλ, που εξέρχεται από σκοτεινό υπόστρωμα. Κρατά τον Χριστό στην αγκαλιά της. Τα μαλλιά της είναι λυμένα και πέφτουν στους ώμους· δεν φοράει πέπλο. Ενας λεπτός κύκλος φαίνεται να ακολουθεί το περίγραμμα του κεφαλιού της. Φορά λευκό φουστάνι, ροζάκις μανίκι και βαθύ μπλε μανδύα. Το παιδί μοντελλάρεται ήπια· το σώμα του δίνει μια λεία, επί-εφανέ σόδα που εκτιμήθηκε για το ελαιώδες χαλκό. Η ζωγραφιά έχει πλήρως αποκατασταθεί και βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Παρουσιάζεται σε μεταγενέστερο σκαλιστό και σε πούλι απεριόριστο σκελετό από ξύλο χρυσό κατόπιν.

Ο τύπος είναι αδιάρρηκτος από την Ρωμαϊκή και Μπολόνια ανάσταση του Ραφαήλ, που διαμόρφωσε τη ιταλική ευλάβεια μετά τη Σύνοδο της Τρε garg. Στις δεκαετίες γύρω στο 1600, οι ζωγράφοι στη Μπολόνια — αρχικά οι Carracci, έπειτα ο Guido Reni (1575–1642) — απαίδευσαν τη Μαρία της Χριστού και την επανέφεραν ως ιδανική, σχεδόν γλυπτή παρουσία: μαργαριταρένιο δέρμα, ήρεμη εξάρτηση, ένα πρόσωπο σχεδιασμένο για περισυλλογή παρά για θέατρο. Οι εικόνες της Παναγίας του Ρενί, μερικές από αυτές βαμμένες σε χαλκό, έγιναν το πρότυπο ομορφιάς για ολόκληρη γενιά. Ο Malvasia ήδη σημείωνε ότι κανένας ζωγράφος δεν είχε αποδώσει τη Virgin πιο ωραία ή πιο σεμνή. Αυτές οι εικόνες αντιγράφονταν, χαράσσονταν και περιορίζονταν για ιδιωτική χρήση· δίδαξαν ολόκληρο σχολείο πώς να κάνει την ιερότητα ανθρώπινη και τέλεια.

Ο Giovanni Battista Salvi, γνωστός ως Sassoferrato λόγω της γέννησής του στις Μάρκες, απορρόφησε αυτή τη διδασκαλία περισσότερο από σχεδόν οποιονδήποτε συνωμότη του. Εκπαιδεύτηκε πρώτα από τον πατέρα του και στη συνέχεια στο περιβάλλον του Domenichino, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και έχτισε καριέρα σχεδόν εξ ολοκλήρου πάνω σε μικρές ατομικές εορταστικές ζωγραφιές της Παναγίας — μόνη της στη λειτουργία, ή με το Παιδί. Κοιτούσε συνεχώς τον Ραφαήλ και τον Ρενί. Επανάλαμβανε επιτυχείς σχεδιασμούς, με ελαφρές παραλλαγές, επειδή η ζήτηση ήταν σταθερή. Ο Federico Zeri αργότερα τον ονόμασε τον μεγάλο ζωγράφο της καθολικής ιεράς τέχνης από τον 16ο αιώνα και μετά · νεότερη βιβλιογραφία μιλά για devota bellezza, θρησκευτική ομορφιά. Το εργαστήριό του και ο άμεσος κύκλος του παρείχαν στη Ρώμη, στις Μάρκες και σε συλλέκτες σε ολόκληρη την Καθολική Ευρώπη εικόνες αυτού του ακριβώς είδους: σκοτεινό υπόστρωμα, πορσελάνινο δέρμα, ultramarine μανδύας, ένα πρόσωπο που φαίνεται να φωτίζεται εσωτερικά.

Δύο χαρακτηριστικά της παρούσας χαλκογραφίας την εντάσσουν σταθερά σε αυτόν τον κόσμο. Το πρώτο είναι το ίδιο το υπόβαθρο. Από τα τέλη του 16ου αιώνα, ιταλοί ζωγράφοι — Carracci, Reni, Albani, και αργότερα Sassoferrato — χρησιμοποιούσαν χαλκό για εικονοστάσια υψηλής ποιότητας. Το μέταλλο δεν απορροφά το λάδι όπως το καμβάς· τα χρώματα μένουν κορεσμένα· η επιφάνεια μπορεί να γυαλιστεί μέχρι να γίνει εναμέλ, ο δίσκος είναι σταθερός και φορητός. Τέτοια έργα εμφανίζονται σε ρωμαϊκές απογραφές των Barberini, Borghese και Doria Pamphilj ως αντικείμενα ευλάβειας και πολυτέλειας. Μια Sassoferrato Παρθένος Προσευχή σε χαλκό αντίστοιχου μεγέθους έχει αναγνωριστεί ως έργο ιδιαίτερου εκλεκτικού χαρακτήρα, πιθανόν φτιαγμένο για ιδιωτικό παρεκκλήσιο. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η εικονογραφία του κεφαλιού. Πολλές Ρωμαϊκές Παρθένοι της εποχής φορούν λευκό πέπλο. Άλλες, ειδικά στην κλασικιστική γραμμή που εκτείνεται από τον Ρενί προς Sassoferrato, αφήνουν τα μαλλιά ελεύθερα και σημειώνουν την αγιότητα μόνο με ένα λεπτό ακτινοβολισμένο κύκλο. Τα ακάλυπτα μαλλιά κάνουν τη Θεοτόκο νεότερη και πιο ιδανική· ο λεπτός κύκλος διατηρεί τα ιερά. Αυτή η επιλογή δεν ανήκει σε μεταγενέστερο εφεύρημα. Αποτελεί μέρος της 17ου αιώνα ιταλικής γλώσσας ιδιωτικής ευλάβειας.

Η παρούσα ζωγραφιά δεν θα πρέπει να διαβαστεί ως χειρόγραφο αυτόγραφο έργο του Sassoferrato. Είναι πρωτότυπο 17ου αιώνα από το εργαστήριο ή τον άμεσο του κύκλο: ένας ζωγράφος που γνώριζε τα στυλ του δασκάλου, που μπορούσε να διαχειριστεί την δύσκολη επιφάνεια του χαλκού, και που παρήγαγε μια παραλλαγή παρά μια μηχανική αναπαραγωγή. Η ωοειδή βινιέτα, τα ελεύθερα μαλλιά, ο γραμμικός κύκλος και η περιορισμένη παλέτα λευκού, ροζ και μπλε είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του περιβάλλοντος. Σε μια εποχή που ήθελε εικόνες αρκετά κοντά για να προσεύχεται κανείς και αρκετά ωραίες για να ζει μαζί τους, αυτό ήταν το σημείο αυτής της εικόνας.

Κατάσταση:
Πρόσφατα πλήρως αποκατασταθεί· πολύ καλή συνολική κατάσταση. Έτοιμο προς κρέμασμα.

Κτήση·
Ιδιωτική συλλογή, Ολλανδία.