École d’Olot (XX) - Paysage de la Garrotxa

Ο Ηρακλής Ολότ — Πρώτο μισό του 20ού αιώνα
Τοπίο της Γκαρότσα

Λιθογραφία σε καμβά.
Διαστάσεις με κάδρο: 83 × 71 εκ.

Ενδιαφέρον έγχρωμο έργο σε καμβά που ανήκει στην παράδοση της τοπιογραφίας της Olot, φτιαγμένο κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Το έργο εντάσσεται στη συνέχεια μιας από τις βασικές ρευμάτων της Καταλανικής τοπιογραφίας, που ανάπτυξε γύρω από την Olot και τα τοπία της La Garrotxa.

Η αποκαλούμενη Σχολή της Olot εμφανίστηκε κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα γύρω από προσωπικότητες όπως οι Joaquim Vayreda, Marià Vayreda και Josep Berga i Boix. Η σημασία της έγκειται στο ότι μετέφερε στον καταλανικό χώρο ορισμένες προσεγγίσεις της γαλλικής τοπιογραφίας του Barbizon, δίνοντας στους άμεσους παρατηρητές της φύσης, το φως και τις ατμοσφαιρικές μεταβολές έναν ουσιώδη ρόλο. Το Museu de la Garrotxa διατηρεί σήμερα ένα από τα κύρια συνόλα για τη μελέτη αυτής της παράδοσης.

Η παρούσα ζωγραφιά ανήκει στη συνέχεια αυτής της παράδοσης κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, περισσότερο από ό,τι στην αρχική γενιά του 19ου αιώνα. Κατά τις δύο προηγούμενες δεκαετίες πριν από τον Ισπανικό Εμφύλιο, καλλιτέχνες όπως οι Melcior Domenge, Enric Galwey και Iu Pascual είχαν σημαντική παρουσία στον κύκλο της ολοτινής τέχνης· αυτή η εδραίωση της τοπιογραφίας οδήγησε ακόμη και στη γέννηση της Escola Superior de Paisatge de Olot το 1934.

Η σύνθεση παρουσιάζει ένα αγροτικό τοπίο με έντονο Καταλανικό χαρακτήρα, δομημένο γύρω από έναν επιχωματωμένο δρόμο που ξεκινά από το πρώτο ορίζοντα και οδηγεί το βλέμμα προς ένα ημιορεινό αγροτόσπιτο σε λίγο ψηλότερη θέση.

Η αγροτική αρχιτεκτονική, λιτή και πλήρως ενταγμένη στο περιβάλλον, λειτουργεί ως σημείο αναφοράς της σύνθεσης. Αριστερά, μια ομάδα δέντρων με ψηλά χοντρά κορμούς ορίζει μια δυνατή κάθετη γραμμή που contrasts με τις ήπιες γραμμές των βουνών στο βάθος. Μια μικρή γυναικεία φιγούρα ντυμένη σκοτάδι, συντροφευμένη από μια άλλη φιγούρα ή στοιχείο μικρότερης κλίμακας, εισάγει την ανθρώπινη κλίμακα και προσδίδει στη σκηνή ένα διακριτικό στοιχείο εθνοτοπικής απόχρωσης.

Ένα από τα πιο συναρπαστικά στοιχεία αυτού του έργου είναι ακριβώς η ενσωμάτωση μεταξύ τοπίου και αγροτικής ζωής. Ο χαρακτήρας δεν κατέχει τη σύνθεση, αλλά υπόκειται στη φύση, πόρος που είναι βαθιά ριζωμένος στην παράδοση Olot. Στις πρώιμες διατυπώσεις της Σχολής της Olot, το τοπίο μετατράπηκε σε αληθινό κεντρικό πρόσωπο, παρότι η παρουσία μικρών ανθρώπινων φιγούρων συνέχισε να προσφέρει αφηγηματικό περιεχόμενο σε πολλές συνθέσεις.

Η εκτέλεση συνδυάζει μια φυσιοκρατική παρατήρηση με μια αρκετά ελευθέρα πινελιά. Ο δρόμος σχηματίζεται με κοντρες παστέλ πινελιές από λευκά, κρεμ, γη και γκρίζους τόνους, ενώ η βλάστηση παρουσιάζει μια πλούσια γκάμα βαθιών πρασίνων, καφέ και κοκκινωπών αποχρώσεων. Η πινελιά γίνεται ιδιαίτερα αισθητή σε πέτρες, θάμνους και τα πρώτα στοιχεία.

Αντίκτυπος αυτής της ύλης, τα βουνά στο βάθος εμφανίζονται με μάζες ευρύτερες από γαλάζια και πρασινωπό-μπλε, επιτυγχάνοντας έναν πειστικό ατμοσφαιρικό απόστασης αίσθημα.

Προϊόν επίσης χαρακτηριστικό είναι η σημασία που αποδίδεται στον ουρανό, ο οποίος καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος της σύνθεσης. Η θερμή, κίτρινη και ελαφρώς χρυσή απόχρωσή του παρέχει σε ολόκληρη τη σκηνή μια ήρεμη και περιτυλίσσουσα ατμόσφαιρα, αντίθετη με τα ψυχρά μπλε των βουνών.

Το έργο μεταδίδει ακριβώς ορισμένες από τις αξίες που παραδοσιακά συνδέονται με την τοπιογραφία της Olot: η γαλήνη, η ισορροπία, η αρμονία και μια ιδανική αλλά αναγνωρίσιμη θεώρηση του αγροτικού κόσμου. Το Diccionari d'Artistes Catalans, Valencians i Balears του Institut d'Estudis Catalans προσδιορίζει ακριβώς αυτές τις έννοιες της ειρήνης, της ισορροπίας και της αρμονίας ως βασικά στοιχεία της αντίληψης του τοπίου που ανέπτυξαν ο Berga και οι Vayreda.

Πρέπει να σημειωθεί ότι σήμερα η ιστοριογραφία χρησιμοποιεί τον όρο “Σχολή της Olot” με κάποια επιφυλακτικότητα: ο ιστορικός πυρήνας ουσιαστικά αντιστοιχεί στον 19ο αιώνα, ενώ κατά τον 20ό αιώνα συναντούμε μεταγενέστερες γενιές που συνέχισαν, επανερμήνευσαν ή απομακρύνθηκαν από αυτήν την παράδοση. Γι’ αυτό, για αυτό το έργο θεωρώ πιο αυστηρή μια καταλογοποίηση ως “Σχολή της Olot / παράδοση τοπιογραφίας Olot, πρώτο μισό του 20ού αιώνα”. Ο ίδιος ο Museu de la Garrotxa διακρίνει σήμερα μεταξύ της αρχικής σχολής και των διαφόρων μεταγενέστερων γενεών.

Το έργο φέρει υπογραφή στην κάτω δεξιά γωνία, αν και η ανάγνωση δεν επιτρέπει αυτή τη στιγμή να προσδιοριστεί με βεβαιότητα η ταυτότητα του καλλιτέχνη. Γι’ αυτό το λόγο κατατάσσεται φειδωλά εντός της παράδοσης τοπιογραφίας της Olot.

Συνολικές διαστάσεις με κάδρο: 83 × 71 εκ.

Το έργο παρουσιάζεται σε κάδρο. Η κατάσταση διατήρησης μπορεί να αξιολογηθεί λεπτομερώς στις φωτογραφίες, που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής.

Το κάδρο περιλαμβάνεται δωρεάν ως δώρο, δεν θεωρείται αναπόσπαστο μέρος του έργου ούτε του αποδίδεται εμπορική αξία. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε πιθανή φθορά που θα μπορούσε να υποστεί μόνο το κάδρο κατά τη μεταφορά δεν μπορεί να θεωρηθεί λόγος για αξίωση.

Το έργο θα πακεταριστεί προσεκτικά για να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή προστασία κατά τη μεταφορά.

ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟ: οι αποστολές προς νησιά, εξωπειρωτικές περιοχές ή προορισμοί που απαιτούν τελωνειακές διαδικασίες μπορεί να προκαλέσουν πρόσθετα έξοδα μεταφοράς, διαχείρισης και/ή τελωνείων, τα οποία θα αναλάβει ο αγοραστής.