Bordone - Enzo Mari - 2025

Simona Bordone: Enzo Mari - Μιλάνο, Δάσκαλοι Αρχιτεκτονικής και Design σε επιμέλεια της Marianna Guernieri - RCS 2025.

σε 4to, 26 x 28,5 εκ., μαλακό εξώφυλλο με πτερύγια, 95 σελίδες, πλήρως έγχρωμη εικονογράφηση, εξαιρετικές συνθήκες, άθικτο εξώφυλλο, σταθερότητα του μαλακού εξωφύλλου, εσωτερικές σελίδες καθαρές χωρίς διπλώματα ή κηλίδες, τέλειο αντίτυπο για συλλέκτες.

Ο Mari έχει εφαρμόσει στην παραγωγή του τις προσωπικές του μελέτες περί αντίληψης και κοινωνικού διαστάματος του design, περί της λειτουργίας του στην καθημερινή ζωή και του ρόλου του σχεδιαστή στη βιομηχανική διαδικασία. Ο σχεδιαστής, κατά τον Mari, δεν θα έπρεπε να περιορίζεται στη δημιουργία όμορφων αντικειμένων και ευχάριστων μορφών: η λειτουργική όψη ήταν αναπόφευκτη, όπως και η αποδοτικότητα των επιλογών του σχεδιασμού σε θέματα υλικών και τεχνολογιών· δεν μπορεί να υπάρξει ποίηση χωρίς μέθοδο. Κατά έναν από τους μεγάλους του ιταλικού design, ο Alessandro Mendini, ο Mari δεν είναι σχεδιαστής — αν δεν υπήρχαν τα αντικείμενά του θα με ενδιέφερε ελάχιστα. Ο Mari, αντίθετα, είναι η συνείδηση όλων εμάς, η συνείδηση των σχεδιαστών· αυτό έχει σημασία. Κριτικός όσον αφορά το τι έχει γίνει το design από τότε που έληξε η χρυσή περίοδος των εξήντα και εβδομήντα, ο Mari αποδίδει στο μάρκετιγκ την ευθύνη που μεταμόρφωσε τον σχεδιαστή από δημιουργικό φιλόσοφο σε απλό ερμηνευτή τάσεων. Στις αντίστοιχες σκέψεις, το 1999 ο Mari γράφει το Μανιφέστο της Βαρκελώνης, όπου υποστηρίζει ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην «ένταση ουτοπίας των απαρχών του design» και ζητά ένα νέο όρκο του Ιπποκράτη, με τον οποίο «η ηθική είναι ο στόχος κάθε έργου».

Ο Mari θεωρείται παγκοσμίως ως ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς του ιταλικού και παγκόσμιου design. Από τα χρόνια της δεκαετίας του πενήντα συμμετέχει σε κινήματα πρωτοπορίας συνδεδεμένα με το design, εντάσσεται στην ομάδα της Κίνησης Κινητικής Τέχνης: εκεί γνωρίζει τον Bruno Munari, ο οποίος θα επηρεάσει μέρος από τα μελλοντικά του έργα, όπως τα 16 ζώα και 16 ψάρια. Το 1963 γίνεται συντονιστής της Ομάδας Νέα Τάση και οργανώνει την έκθεση της ομάδας στην Μπεϊονέλα της Ζάγκρεμπ το 1965. Από το 1963 έως το 1966 διδάσκει στη σχολή της Sociedad Umanitaria στη Μιλάνο: ήταν η πρώτη από τις εμπειρίες διδασκαλίας του, συνεχίστηκαν μέχρι τη δεκαετία του 2000 σε πολλές σημαντικές ιδρύματα, μεταξύ αυτών το Πολυτεχνείο της Μιλάνου, όπου παρείχε διάφορα μαθήματα στις σχολές Βιομηχανικού Σχεδιασμού και Αρχιτεκτονικής. Τη δεκαετία του 1980 διετέλεσε καθηγητής στο ISIA Φλωρεντίας (Ινστιτούτο ανώτατων βιομηχανιών τέχνης) με εργαστήριο design που οδήγησε σε ιδιαίτερα ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Στο Παρμά DOC: ήταν καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης. Κατά τα χρόνια αυτά ανέπτυξε τη δική του θεωρία για το design και την υλοποίησε σε έργα που εργάστηκε στους τομείς του προϊόντος, της γραφιστικής και των εκθεσιακών χώρων. Για αυτή την συνεχή διερεύνηση, βραβεύτηκε το 1967 με Compasso d’Oro για τις «ατομικές έρευνες για το design». Επίσης, κατά το 1967 άρχισε την πολύχρονη συνεργασία με την κεραμική Gabbianelli: ανταποκρινόμενος σε αίτηση σχεδιασμού ορισμένων διακοσμήσεων για «πλακίδια design», ο Mari αρνήθηκε έναν απλό ρόλο γκραφίστα και ακολούθησε μια πολύπλοκη φιλοσοφική πορεία που τον οδήγησε να επαναφέρει στις ρίζες την έννοια του διακοσμού τοίχου. Για τα πλακίδια του (Σειρά Α elementary του 1968, Traccia του 1978 και Decorato a Mano του 1981, μερικά από τα πιο σημαντικά), ο Mari επαναφέρει τεχνολογίες του παρελθόντος και αναπτύσσει μια ποιητική των μορφών και των χρωμάτων φτιαγμένη από στοιχειώδη σημάδια. Το 1970 ο Mari εκδίδει τη «Λειτουργία της αισθητικής έρευνας», όπου μετακινεί τον προβληματισμό από το προϊόν προς τη φυσιογνωμία του σχεδιαστή. Το 1972 ο Mari συμμετέχει στην έκθεση Italy: The New Domestic Landscape, στο MoMA της Νέας Υόρκης· η έκθεση, εξαιρετικά σημαντική, σφράγισε τη γέννηση της φήμης του «Made in Italy» στον κόσμο, γνωρίζοντας αντικείμενα από μερικούς από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές της εποχής, όπως τους Vico Magistretti, Ettore Sottsass και Paolo Lomazzi. Ο Mari ήταν παρών στην έκθεση με τον αναστρεπτό βάζο Pago-Pago (1969) της Danese, ένα βάζο κατασκευασμένο από ABS που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ίσια ή ανάποδα, αλλάζοντας την αισθητική του όψη· η κύρια ιδέα ήταν να διευκολύνει την ευελιξία χρήσης, δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατό να δημιουργηθεί ο τέλειος σχεδιασμός για κάθε περιβάλλον. Από το 1976 έως το 1979 διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανικού Σχεδιασμού, οργανώτρια των βραβείων Compasso d’Oro για τον σχεδιασμό. Το 1983 το Πανεπιστήμιο Παρμά του απέδωσε ατομική έκθεση, χάρη σε μια συλλογή από 8500 σκίτσα και αυθεντικά σχέδια που δόθηκαν από τον Mari στο Κέντρο Μελέτης και Αρχείου της Επικοινωνίας του πανεπιστημίου. Έργα του Mari εκτίθενται στα κύριους μουσεία τέχνης και design σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων, για παράδειγμα, η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ρώμης, ή το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης ή το Triennale Design Museum του Μιλάνου. Δύο ημέρες πριν από το θάνατό του, στις 17 Οκτωβρίου, στην Triennale του Μιλάνου εγκαινιάστηκε η ομαδική έκθεση Enzo Mari, curated από τον Hans Ulrich Obrist με τη Francesca Giacomelli, μια ευρεία και τεκμηριωμένη αναδρομική έκθεση εξήντα χρόνων δραστηριότητας με διακοσμημένα 250 έργα.

Φροντισμένη προστατευτική συσκευασία, γρήγορη και παρακολουθήσιμη αποστολή.