René Magritte (1898-1967) - L'art de la conversation

Ρενέ Μαγκρίτ (1898-1967) (σύμφωνα με) - χειρόγραφο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρος του Ιδρύματος MAGRITTE, πλάκα Ρενέ Μαγκρίτ υπογεγραμμένη

Λιθογραφία σε βελούδινο χαρτί BFK Rives.

Η κρεμάστρα δεν περιλαμβάνεται

Αριθμημένο / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση
Η λιθογραφία έγινε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, πιστοποιηθεί από το τυφλό σφραγισμένο Διαδοχής, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερό μύθο και χειρόγραφο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρος του Ιδρύματος MAGRITTE (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)

Διαστάσεις: 60x45 εκ.
Ρενέ Μαγκρίτ, ο γνωστός Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά συναρπαστικά έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, των σφαιρών και των νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι το πίνακά του το 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει έναν συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιλαμβάνεται ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραμμένο ως βραχώδης ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς εξω από το τζάμι. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται σε τίποτα· απλώς αιωρείται στο κέντρο της θέασης. Πάνω από και γύρω από αυτό τον αίνιγμα σφαίρα, τα στιλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποτυπωμένα με τη χαρακτηριστική, ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Μαγκρίτ.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας αλλά και βαθιάς δυσφορίας. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη στην πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, παραβιάζει βαρύτητα και φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στη συνολική αίσθηση unsettled ατμόσφαιρα, συμμετέχοντας σε αυτή τη bizarre σκηνή. Ο Μαγκρίτ χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία αυτά τα κοινά motifs για να αμφισβητήσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να αμφισβητήσει τι είναι αληθινό, τι φαντάζεται και τη φύση της αναπαράστασης.