René Magritte (1898-1967), after - La Promesse

René Magritte - La Promesse / The Promise / De belofte - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Όνομα: René Magritte
Τίτλος: La Promesse / The Promise / De belofte
Τύπος: Αρχικό περιοδικό/έντυπη αφίσα τέχνης - Υψηλής ποιότητας Offsetdruk/posterprint με βάση το πρωτότυπο έργο του 1954
Εκδότης: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Στυλ: Μοντέρνο - Σουρεαλισμός

Χαρακτηριστικά:
- Άψογη κατάσταση: A+
- 70 x 50 cm
- Υπογεγραμμένο με εκτύπωση
- Με βάση το πρωτότυπο έργο του Magritte από το 1954

ΕΞΤΡΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΙΤΕΧΝΗ:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 Νοεμβρίου 1898 – Schaarbeek, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βελγο-Sουρεαλιστής ζωγράφος.

Ο René Magritte αρχικά δούλευε ως σχεδιαστής σε μια ταπετσαροποιία και αργότερα δημιούργησε επίσης πολλές αφίσες.

Το ντεμπούτο του Magritte στη ζωγραφική ήταν κυβιστικό, φουτουριστικό και αφηρημένο, υπό την επιρροή του διευθυντή του εργοστασίου ταπετσαρίας UPL (Les Usines Peters-Lacroix, στο Machelen). Μετά τη γνωριμία με το έργο του Giorgio de Chirico, το 1925, άρχισε να ενσωματώνει σουρεαλιστικά στοιχεία στο έργο του. Ο De Chirico απεικονίζει αντικείμενα με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, αλλά σε τελείως διαφορετικά αιτιακά και χρονικά πλαίσια. Με αυτόν τον τρόπο υπαινίσσεται τη μυστηριώδη φύση του κόσμου των αντικειμένων. Επίσης, η συμβατική τάξη και η θέση των πραγμάτων ιωνίζονται με αυτόν τον τρόπο.

Ο Magritte κυρίως φιλοτεχνούσε ζωγραφικές πίνακες (λαδομπογιές σε καμβά), αλλά και γκουάς, αντικείμενα και κολάζ.

Υπό την καθοδήγηση του E.L.T. Mesens εργάστηκε στον περιοδικό Οesophage και το 1927 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στη γκαλερί "Le Centaure" στις Βρυξέλλες.

Μεταξύ 1927 και 1930 ο Magritte διέμενε σε προάστιο του Παρισιού, όπου η σουρεαλιστική του οπτική αναγνωρίστηκε από τη φιλία του Paul Éluard και του André Breton, ο οποίος το 1924 είχε γράψει το Μανιφέστο του Σουρεαλισμού. Όταν ο Breton απαίτησε ότι η γυναίκα του Magritte να βγάλει ένα κολιέ με σταυρό, αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.[1]

Όταν το 1930 η Galerie Le Centaure, όπου εργαζόταν με συμβόλαιο, κλείνει, ο E.L.T. Mesens μπόρεσε να αγοράσει όλα του τα έργα, περίπου 200 εκείνη τη στιγμή.

Το 1934 ο Magritte και ο περιβάλλον του εφαρμόζουν την τεχνική του cadavre exquis και εικόνες που ακολουθούν τις γλωσσικές πειραματικές δοκιμές με ποίηση που γράφεται από πολλές ποιήτριες.

Μεταξύ 1934 και 1937 ο Magritte σχεδίασε υπό ψευδώνυμο 'Emair' κινηματογραφικές αφίσες για τον γερμανικό ήχο διανομέα Tobis Klangfilm. Το Δημοτικό Αρχείο του Λέουβεν διατηρεί επτά αφίσες που σχεδιάστηκαν από τον Magritte.

Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Magritte εργάστηκε και διέμεινε στη γαλλική Καρκασόννη. Παρέπεται τέχνη για την επιβίωσή του. Ήταν κυρίως έργα του De Chirico, Picasso και Braque.[1] Κατά ένα σύντομο διάστημα, μεταξύ 1940 και 1946, εμπλούτισε ελαφρώς τον πίνακα με επιρροές ιμπρεσιονιστικού τόνου κατόπιν συμβουλών του πράκτορά του (ονομάστηκε «περίοδος Ρενουάρ»). Τέτοιου τύπου στυλ θα πουλούσε καλύτερα.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Βελγίου. Το 1948 άρχισε να ζωγραφίζει λίγο σε στυλ κόμικ, αλλά χωρίς επιτυχία.[1] Ωστόσο, μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, ο Magritte επέστρεψε στο παλαιότερο, σχεδόν ρεαλιστικό στυλ του, με λίγο πιο επιθετικό χαρακτήρα λόγω της ταραχώδους σχέσης με το προηγούμενο σουρεαλιστικό περιβάλλον (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Η μαύρη χορογραφία του Magritte τον οδήγησε συχνά σε μια νοσηρή φιγούρα, ακόμη περισσότερο «υπερρεαλισμένη» από τους μερικές φορές αδύνατα αληθοφανείς ονομασίες που απέδιδε στο έργο του.

Το 1953 δημιούργησε τα τοίχο-πίνακες στο Καζίνο Knokke στην ακτή του Βελγίου, κατόπιν παραγγελίας της οικογένειας Nellens. Αυτά πλέον προστατεύονται από την Κρατική Επιτροπή για Μνημεία και Τοπία. Το 1960 τιμήθηκε με το Βελγικό Κρατικό Βραβείο για όλο του το έργο. Ήταν η πρώτη φορά που το Κρατικό Βραβείο απονεμήθηκε σε ζωγράφο.

Στις δεκαετίες του 1950 ο Magritte βρισκόταν σε μεγάλη ζήτηση από συλλέκτες στη Νέα Υόρκη. Αυτό εξηγεί τη μεγάλη παρουσία του Magritte σε αμερικανικές συλλογές σήμερα. Ανάμεσά τους βρίσκεται και το διασημότερο εικονογραφικό του La Trahison des Images.

Ο Magritte απεβίωσε το 1967 στο Schaarbeek από καρκίνο παγκρέατος, όπου και ετάφη στο δημοτικό νεκροταφείο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει στο κίνημα του σουρεαλισμού, ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ού αιώνα. Σε πολλά από τα έργα του εμφανίζονται γυμνές γυναίκες και ρεαλιστικά ζωγραφισμένα ψάρια. Αυτό πιθανόν παραπέμπει στην επισήμανση ότι ο Magritte βρήκε τη μητέρα του γυμνή στον Σάμπερ μετά την αυτοκτονία της.

Το έργο του Magritte είναι όπως και αυτό πολλών άλλων καλλιτεχνών, όπως ο Salvador Dalí και ο Carel Willink, ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο στην τεχνική του με λάδι πάνω σε καμβά, τονίζοντας το ρεαλιστικό αποτέλεσμα των φαινομενικά αδύνατων εμπνεύσεων.

Το πιο διάσημο έργο του Magritte είναι χωρίς αμφιβολία La Trahison des Images (1928-29) ή «Η προδοσία της εικόνας» με την ζωγραφισμένη φράση Ceci n'est pas une pipe κάτω από τη ρεαλιστικότατη εικόνα μπουκαλιού. Σε αυτό το έργο ο René Magritte απεικονίζει μια πίπα με τη φράση κάτω από αυτήν: "Αυτό εδώ δεν είναι μια πίπα" (Ceci n'est pas une pipe). Θέλει να υπενθυμίσει στον εαυτό του και στον θεατή ότι πρόκειται για καμβά ζωγραφισμένο με λάδια, δηλαδή ένα πίνακα, και όχι μια πραγματική πίπα. Κάθε αναφορά σε πραγματική πίπα παραβιάζει το γεγονός ότι μια πίπα είναι ουσιαστικά μια ιδέα και επομένως έχει ρίζες στο πνεύμα.

Μάς οδηγεί να αμφισβητούμε διαρκώς τον εαυτό μας και, με έναν τρόπο, να παραπλανούμε, ο Magritte μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε την τέχνη. Με αυτό το πρίσμα μπορούν να θεωρηθούν και οι τίτλοι του έργου του Magritte. Οι τίτλοι αυτοί συνήθως δεν έχουν σχέση με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι καλλιτέχνες της έννοιας παρέκκλιναν αυτήν την γραμμή σε εξαιρετικό βαθμό με μια εγκατάσταση, μια παράσταση ή ένα happening και μετέτρεψαν το έργο σε μια ιδέα. Αυτή είναι μια κριτική και σε σχέση με τους καλλιτέχνες που πιστεύουν ότι πρέπει να αποτυπώνουν την πραγματικότητα με τόση αλήθεια, όπως αργότερα οι υπερρεαλιστές. Ο René Magritte θεωρούσε ότι είναι καθήκον του ζωγράφου να τοποθετεί τη ρευστότητα σε ένα άλλο πλαίσιο. Το έργο του προκαλεί πάντα περισσότερες ερωτήσεις από απαντήσεις. Απόδειξη αποτελεί και ο πίνακας με μια γοργόνα, απεικονισμένη με κεφάλι ψαριού και πόδια ανθρώπων. Ένδειξη είναι και ο πίνακας ενός πολύ ρεαλιστικά απεικονισμένου ψαριού που στη λαβή της ουράς μετατρέπεται σε αναμμένο πούρο με καπνιστή φλόγα (πίνακας «l'Exception» 1963). Το έργο του Magritte μαρτυρεί και την εξαιρετική δεξιότητα στην τεχνική της ζωγραφικής με λάδι πάνω σε καμβά.

Πολλά από τα έργα του Magritte δείχνουν μεταμορφώσεις, μετατροπές ενός αντικειμένου σε άλλο. Ή το έργο είναι από τη μία άποψη αδύνατον, όπως η σειρά κατοικιών μέσα στη νύχτα, με καθαρό ουρανό από πάνω. Ή ένα φεγγάρι που κρέμεται πίσω από τα φύλλα ενός δέντρου. Γρύλοι ή άλλα πουλιά που φυτρώνουν από τη γη.

Ανήκει στο ίδιο καλλιτεχνικό δίκτυο με τους ακόλουθους καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki