Εμπνευσμένο από αντίκες Τρίπτυχο - Ξύλο - 1950-1960 - Τρίπτυχο Προσευχής

Τριπτύχιο ευλαβικό με αναγεννησιακή έμπνευση φλαμανικής τέχνης, κατασκευασμένο από χρυσωμένο ξύλο και συντεθειμένο από τρεις αρθρωτές πινακίδες. Οι εικόνες είναι εκτυπώσεις.

Μagnífico tríptico devocional de tradición flamenca, compuesto por un panel central y dos alas laterales articuladas mediante bisagras metálicas.

Η σύνθεση απεικονίζει στο κεντρικό πάνελ την Παναγία Μαρία ενθρονισμένη ή καθημένη σε έναν μεγαλοπρεπή αρχιτεκτονικό εσωτερικό χώρο, κρατώντας το Θείο βρέφος. Και οι δύο εμφανίζονται με τα χαρακτηριστικά χρυσά ηλιακά ακτινοβολή γύρω από την ι'image iconografia χριστιανική. Το Νήπιο βρίσκεται συνδεδεμένο με ένα ανοιχτό βιβλίο, στοιχείο με σημαντικό συμβολικό περιεχόμενο μέσα στη θρησκευτική ζωγραφική των Κάτω Χωρών.

Η Παναγία φορά ένα ευρύ μανδύα σε αποχρώσεις κόκκινου και ροζέ, επεξεργασμένο με άφθονες πτυχώσεις και διακοσμημένη περιμετρικά. Το πρόσωπό της φέρει την χαρακτηριστική ήρεμη, μελετημένη και ελαφρώς μελαγχολική έκφραση των Παναγιών της φλαμανικής παράδοσης ύστερης μεσαιωνικής περιόδου.

Το φόντο αποτελείται από μια εκλεπτυσμένη δομή στηλών, γοτθικούς τόξους και γοτθικού χαρακτήρα στοιχεία, δημιουργώντας έναν είδος λογίας ή ιερού χώρου ανοιχτού προς το τοπίο. Η χρήση της αρχιτεκτονικής ως πλαισίου για τη μορφή της Παναγίας είναι ένα από τα χαρακτηριστικά μέσα ζωγραφικής ολλανδικής του 15ου και 16ου αιώνα.

Στην αριστερή πτέρυγα εμφανίζεται ένας άνδρας ευγενής γονατιστός σε στάση προσευχής. Απεικονίζεται μέσα σε παρόμοιο αρχιτεκτονικό χώρο, με μια πίσω ανοιχτή οπή που επιτρέπει να θαυμάσει το τοπίο. Ο χαρακτήρας φορά σκοτεινά ενδύματα και κρατά ή βρίσκεται δίπλα σε ένα βιβλίο, ενισχύοντας τον ιδιωτικό και ευλαβικό χαρακτήρα του έργου.

Στην δεξιά πτέρυγα εμφανίζεται μια γυναικεία μορφή που συνοδεύεται από το Θ Niño, ενταγμένη επίσης σε μια αρχιτεκτονική γοτθικού χαρακτήρα. Η παρουσία των δύο ευεργετών δημιουργεί έναν οπτικό διάλογο με την Παναγία και το Νήπιο του κεντρικού πάνελ και απαντά σε μια παράδοση ευρέως διαδεδομένη ανάμεσα στους φλαμανικούς καλλιτέχνες του 15ου και 16ου αιώνα: απεικόνιση του συντάκτη ή ιδιοκτήτη του έργου σε στάση προσευχής ενώπιον της Παναγίας.