Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Σκάλυρα σύγχρονη του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987).
- Τίτλος Frammenti-Nefertiti
- Έτος 2026. Τέταρτο εκδόσεως 3/8
- Υπεύθυνο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Υπό ψυχρή τήξη σκόνεων μαρμάρου και πέτρας
- Άριστες συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η σύγκριση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήνης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υπάγονται σε μια διαδικασία διαμελισμού και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν θεωρείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν είναι πλέον κρυμμένος, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η τάση καταργεί την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευθραυστότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: δεν είναι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη σε μεταβολή και επιστραφεί σε μια νέα διάσταση.



ΜΑΤΤΕΟ CIFFO

Γεννημένος στη Μιλιάν Ρεαλ, το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στη ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς πόρους όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικά χρώματα, χώματα αρμενικά, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλούς εκφραστικούς μηχανισμούς, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το δικό μου χέρι. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψει ζωή σε ό,τι είχε θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτογενές υλικό για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια ισορροπία εύθραυστη ανάμεσα στην απώλεια και την ανάσταση, ανάμεσα στη μνήμη και τις δυνατότητες, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και becomes κάτι άλλο.

Η πορεία λαμβάνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη βιώσει ύπαρξη, τις διασπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα στον καταστροφή και στην αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και στη μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχιζόμενη κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αθάνατα και αδιάλυτα, αλλά ταυτόχρονα ευάλωτα και εύθραυστα. Εκείνο που φαίνεται αδιατάραχτο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετασχηματίζεται με τον χρόνο. Αυτή η κατάσταση καθιστά την ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλέκεται σε ένα συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται υποχρεωτικά, αλλά γίνεται συνεργάτης, διατηρώντας στην επιφάνειά της τα ίχνη του γίγνεσθαι, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω κατασκευάσει το μονοπάτι μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποβλέπει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννούνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στην κατάρρευση και στην αναγέννηση, ανάμεσα στη διατήρηση και στην μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.