baptiste laurent - Bouquet vert sur établi

Bouquet vert sur établi, XL, 95x98εκ, ακρυλικό σε καμβά, 2020
Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος. Πωλείται χωρίς κορνίζα, αποστέλλεται σε κύλιση.

“Este lote contiene visualizaciones realizadas con IA. Consulta las fotografías originales para comprobar el estado real de la obra.”

Bio artiste/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) είναι οπτικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται
στη Μαδρίτη και το Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς,
συμπεριλαμβανομένου του Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσα είναι η ζωγραφική, αλλά δουλεύει και σε γλυπτική
και αναπτύσσει έργα με ισχυρή λογοτεχνική, κοινωνική και
ανθρωπολογική συνιστώσα.
Στις τελευταίες του δημοσιεύσεις και εκθέσεις, τις "Conversaciones y
puñetazos", "Mauvaises Tournures", "Bajo el Mismo Mar" και "Exit",
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με συνεργατικό δημιουργικό έργο
με άλλους οπτικούς καλλιτέχνες και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντί-ακαδημαϊκός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνκειται
στιλιστικά ζωγραφικά, μετακινούμενος μεταξύ νεο-εικόνογραφικής αφήγησης, γραφικής
ζωγραφικής και εξπρεσιονιστικής αφηνότητας.
Ιδρυτής του κοινοχρήστου εργαστηρίου 'Latolier' στη συνοικία Usera της Μαδρίτης, ηγείται μιας δυναμικής κοινότητας ισπανών και διεθνών οπτικών
καλλιτεχνών

(En) Trópicos, 2020/2021

Από το παράθυρό μου, δεν μπορώ να δω τον ορίζοντα. Ο ήλιος δύει και δεν το γνωρίζω. Η σελήνη τρεμοπαίζει στο γυαλί μπροστά μου. Οι ημέρες επαναλαμβάνονται. Πριν από μερικούς μήνες ζήσαμε μια atypical στιγμή. Ο αυστηρός, οργισμένος χρόνος γλιστρά μακριά. Ο χώρος μας συρρικνώνεται. Η έλλειψη χρόνου κάποτε μας είχε συντρίψει, τώρα το πλεόνασμα μας εκπλήσσει.

Το καθημερινό τοπίο περιορίζεται στην γεωμετρία των παραθύρων μας. Εκεί ήταν που μπήκε το φως, αλλά σε λίγο οι ίχνη του και οι σκιές του εξαφανίστηκαν. Η ζωή σε έναν διατασιόμενο χωροχρόνο απαιτούσε άσκηση ηρεμίας και ριζοσπαστικής επανεμφάνισης. Οι θόρυβοι του δρόμου διατήρησαν ένα μεγάλο χώρο για σιωπή. Ένα ενδοσκοπικό , νέο ορίζοντας, όπου γνωριστήκαμε με τη φαντασία μας. Η απορία της αλλαγής, ένα άκουσμα που ζητάει: «τι τώρα; Περπάτημα σε μικρούς χώρους για να δούμε σταδιακά νέα σενάρια.»

Ο Baptiste χρησιμοποιεί αυτό το δυστοπικό τοπίο για να δημιουργήσει ένα άλλο ξημέρωμα, ένα νέο ξημέρωμα. Η κατασκευή αυτών των ζωγραφιών πηγάζει από μια ανάγκη ανανέωσης του τοπίου, από μια επιθυμία για ξεχασμένη φύση. Να επιστρέψει στην επανεύρησή της, να την επανενοικήσει. Να δει τα χρώματα του prism του νερού που διαπερνά τον ήλιο. Εκεί βρίσκεται ότι, όπως στον ιδεώδη Leon Battista Alberti, στο De Pictura (1436), τα παραθυρα του Baptiste ανοίγουν σε έναν κόσμο απρόσιτο την ίδια εποχή. Νέες προοπτικές που δείχνουν ένα ταξίδι, μια αναζήτηση.

Ο Baptiste βρήκε το κίνητρο αυτής της συμβίωσης με τη φύση στην ιστορία του ανθρωπολόγου Claude Lévi-Strauss.

Το 1935, ο Lévi-Strauss αναζητούσε μια αληθινή, αγνή Βραζιλία, εξοπλισμένη με μία ‘άγρια’ ενέργεια, μια ξεχωριστή φύση. Στο «Tristes Trópico», μετακινούμενος από ένα αίσθημα ελευθερίας, επιβιβάζεται σε ένα πλοίο για ένα ταξίδι 19 ημερών. Περιγράφει με μεθοδική ομορφιά το ηλιοβασίλεμα, τις ακτές της Βραζιλίας, την ανησυχία του ταξιδιώτη συντρόφου του: τον σουρρεαλιστή André Breton. Μπαίνει στον κόλπο Guanabara στο Ρίο ντε Τζανέιρο, αλλά δεν εκπλήσσεται. Στη μουσική «Estrangeiro», ο Caetano Veloso θυμάται το επεισόδιο.

Επιστρέφοντας στο Σάο Πάολο, όπου προσκλήθηκε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο (USP), ο Lévi-Strauss έμεινε σοκαρισμένος από τη δυναμική της πόλης. Με τη φρενήρη της ανάπτυξη, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος της χώρας του, δεν υπήρχε πλέον ένδειξη ενός γηγενή πληθυσμού.

Ο Lévi-Strauss, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Dinah Dreyfus και τον μοντερνιστικό ποιητή Mário de Andrade, προχώρησε βαθιά στη χώρα με ανθρωπολογική έρευνα των γηγενών κοινοτήτων. Ο ανθρωπολόγος, ο οποίος αφηγείται με αγάπη και ακρίβεια αυτό που είδε, είχε προσδοκία για το ταξίδι η οποία εν μέρει εκπληρώθηκε. Εκφράζει μια ορισμένη αγωνία σε ένα απόσπασμα της ιστορίας που, με ίχνη προφητείας, λέει: «μερικούς αιώνες από τώρα, σε αυτόν τον ίδιο τόπο, ένας ακόμη περιπλανώμενος όπως εγώ θα θρηνεί την εξαφάνιση αυτού που θα μπορούσα να δω και δεν είχα δει».

Να χρησιμοποιηθεί ο ταξιδιώτης ως ο ένας που χαράσσει μια φανταστική γραμμή στο χρόνο, ένα μονοπάτι, μια κίνηση. Ό,τι διασχίζεται και διασταυρώνονται από συναντήσεις.

Το ταξίδι κοστίζει επίσης με το σώμα. Υπάρχουν σώματα που ρίχνονται στη θάλασσα χωρίς να γνωρίζουν αν θα επιστρέψουν. Η μετανάστευση αποκαλύπτει μια λιγότερο περιπετειώδη πτυχή και περισσότερο θυσία για το δικαίωμα στη ζωή. Ο Baptiste, στη διαδρομή του, συμβολίζει τον ταξιδιώτη που παλεύει, σε επισφαλείς συνθήκες, να βρει μια θέση.

Με αυτήν την έννοια, ο καλλιτέχνης στρέφει το βλέμμα του ως καταγγελία για μια απανθρωποιημένη, ατομικιστική Ευρώπη, που αφήνει αυτά τα άλλα σώματα να παρασύρονται. Η διαμόρφωση μιας αποικιοκρατικής κοινωνίας βασισμένης στις πολιτικές αδιαφορίας, που αποφασίζει ποιος πρέπει ή όχι να πεθάνει.

Αταξία ενός συστήματος, στροφή, αλλαγή, μεταμόρφωση, ενέργεια, απώλεια, χάος... Η πολυμορφία της έννοιας εντροπίας μας θυμίζει μια δυσάκουστη αρμονία που συναντά το παρόν μας. Όπως είπε ο Lévi-Strauss στη δεκαετία του 1930, αντί της ανθρωπολογίας θα έπρεπε να λέμε εντροπολογία.

Στο (EN)TRÓPICOS, ο καλλιτέχνης, σαν ταξιδιώτης, κάνει ένα ταξίδι για να βρει έναν ζωτικής σημασίας τόπο. Ίσως αυτές οι είδη δεν υπάρχουν· ίσως αυτοί οι ιδανικοί τοπία ποτέ δεν υπήρξαν. Μέσα από το παράθυρο που ανοίγει ο Baptiste για εμάς, ο αέρας που δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε σήμερα διηθείται. Μας προσφέρει μια ουτοπία· μας δίνει με τα γυρίσματα του ένα νέο πρότυπο. Μια (επ)εφημευμένη οικολογία.

(Text by Caio Cardial, curator)