Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Νόμισμα - Γιορούμπα - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
03
ημέρες
05
ώρες
54
λεπτά
52
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 30
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 430 - € 500
 | 30 € | |
|---|---|---|
| 28 € | |
| 25 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 142120 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Μτη bronze γλυπτό που αποδίδεται στους Γιορούμπα από την περιοχή Ακούρε στη Νιγηρία, μορφή νομίσματος από μπρούτζο με βάση, βάρους 2,4 kg και διαστάσεων 25 cm ύψος/βάθος, σε κατάσταση ικανοποιητική και επίσημα γνήσιο.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Αντικείμενο νομίσματος με κρητικό χρώμα από τη Νιγηρία, περιοχή Ακούρες, Υποσαχάρια Δυτική Αφρική
Νιγηρία, περιοχή Ακούρε, Υορούμπα
Μπρούντζινο/χαλκού χυτό κράμα, συμπεριλαμβανομένου βάσης.
Ένα σημαντικό χυτοποιημένο μεταλλικό αντικείμενο νομίσματος ή τιμητικό αντικείμενο που αποδίδεται στους Υορούμπα της περιοχής Ακούρες στα νοτιοδυτικά της Νιγηρίας, σύμφωνα με πληροφορίες που παρείχε ο Wassiu. Η αναθεωρημένη ταυτοποίηση είναι σημαντική: το αντικείμενο δεν πρέπει να περιγράφεται ως δακτυλίδι λαιμού Τσαμμπά, αλλά ως μορφή μεταλλικού νομίσματος Υορούμπα συνδεδεμένη με την περιοχή Ακούρες.
Το αντικείμενο αντιλαμβάνεται ως σχεδόν πλήρες κύκλο, διακοπτόμενο από μια σχετικά στενή είσοδο στην επάνω του τμήμα. Οι μαζικές διαστάσεις, το σημαντικό βάρος και η προσεκτικά ισορροπημένη γεωμετρία του του προσδίδουν αξιοπρόσεκτη μονοumentalική εμφάνιση.
Η πυκνή μεταλλική σάρκα ακολουθεί μια συνεχώς καμπύλη προφίλ και σταδιακά υψώνεται προς δύο αντίθετους τερματισμούς. Αυτοί καταλήγουν σε ευρείους, λεπτοί, δισκοειδείς στοιχείες, ο κάθε ένας φέρει μια λεπτή προεκβολή προς τα μέσα. Οι προεκβολές πλησιάζουν η μία την άλλη χωρίς να συναντηθούν, δημιουργώντας μια στενή κεντρική είσοδο και θέτοντας έναν ισχυρό άξονα συμμετρίας.
Αν και η κυκλική μορφή υπαινίσσεται αρχικά ένα δακτυλίδι λαιμού ή βαρύ σώμα διακόσμησης, η ταυτοποίησή του ως νομίσματος τοποθετεί τη μάζα και το υλικό στο κέντρο του νοήματος του. Σε πολλά οικονομικά συστήματα της Δυτικής Αφρικής, χυτά ή σφυρηλατημένα μεταλλικά αντικείμενα μπορούσαν να λειτουργούν ως αναγνωρισμένες εκφράσεις αξίας, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετούσαν ως αποθηκεύσεις πλούτου και αντικείμενα κοινωνικής προβολής.
Τέτοια μορφώματα νομίσματος δεν λειτουργούσαν απαραίτητα με τον ίδιο τρόπο όπως ο σύγχρονος νομισματικός κύκλος. Οι ρόλοι τους θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν ανταλλαγές, τελετουργικές πληρωμές, προίκα, αποζημίωση και τη συσσώρευση ή επίδειξη πλούτου. Η σημαντική ποσότητα μετάλλου που ενσωματώνεται στο παρόν αντικείμενο θα συνέβαλε και στο ίδιο του το αξίας.
Ο περιορισμένος σχεδιασμός είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός. Η διακόσμηση έχει υπάγει στο βάρος, στην καμπύλη και στην συμμετρία. Όταν το βλέπουμε από το μπροστινό, η συνεχής κίνηση του κατώτερου τμήματος αντιτίθεται με την ένταση που δημιουργεί η στενή είσοδος ανάμεσα στους τερματισμούς. Το αποτέλεσμα είναι ένα αντικείμενο που μπορεί να γίνει κατανοητό ταυτόχρονα ως νόμισμα, ως υλικός πλούτος και ως αφηρημένη γλυπτική μορφή.
Η επιφάνεια παρουσιάζει αποχρώσεις από χρυσό-καστανό μέχρι σκούρο καφέ με περιοχές οξείδωσης, φθοράς και ελαφρύτερου χρωματισμού. Ακανόνιστότητες στην χυτή επιφάνεια και λεπτές διακυμάνσεις στο πάχος παραμένουν ορατές. Η ακριβής ηλικία και το αρχικό οικονομικό περιβάλλον του παρόντος παραδείγματος δεν μπορούν να καθοριστούν από φωτογραφίες μόνο.
Βιβλιογραφία:
Karl-Ferdinand Schädler, Encyclopedia of African Art and Culture, Panterra Verlag, Μόναχο, 2009.
Jan Hogendorn and Marion Johnson, The Shell Money of the Slave Trade, Cambridge University Press, Cambridge, 1986.
George W. Ellis, Negro Culture in West Africa, Neale Publishing Company, New York, 1914.
Μερικές από τις πληροφορίες και φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και των ιστορικών τεχνών. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από το πνεύμα.
Inv. No. MAZ28614
Νομικό Πλαίσιο
Υπό την UNESCO Σύμβαση του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο περί Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG) οποιαδήποτε αξίωση αποκατάστασης πολιτιστικού αγαθού έχει παραγραφεί τρία χρόνια μετά την απόκτηση γνώσης από τις αρμόδιες αρχές της χώρας προέλευσης για τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και κεραμικά είδη που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στη Γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, τα οποία έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνες αποκατάστασης (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν ελέγξει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και μας έχουν επισκεφθεί στην εξουσιοδοτημένη εγκατάστασή μας στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να ενημερωθούν για το διεθνές Εμπόριο Τεχνών επί τόπου. Επί πλέον, η Εθνική Επιτροπή Μουσείων και Μνημείων (NCMM) στο Αμπούτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήματα ή αβεβαιότητες, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑντικείμενο νομίσματος με κρητικό χρώμα από τη Νιγηρία, περιοχή Ακούρες, Υποσαχάρια Δυτική Αφρική
Νιγηρία, περιοχή Ακούρε, Υορούμπα
Μπρούντζινο/χαλκού χυτό κράμα, συμπεριλαμβανομένου βάσης.
Ένα σημαντικό χυτοποιημένο μεταλλικό αντικείμενο νομίσματος ή τιμητικό αντικείμενο που αποδίδεται στους Υορούμπα της περιοχής Ακούρες στα νοτιοδυτικά της Νιγηρίας, σύμφωνα με πληροφορίες που παρείχε ο Wassiu. Η αναθεωρημένη ταυτοποίηση είναι σημαντική: το αντικείμενο δεν πρέπει να περιγράφεται ως δακτυλίδι λαιμού Τσαμμπά, αλλά ως μορφή μεταλλικού νομίσματος Υορούμπα συνδεδεμένη με την περιοχή Ακούρες.
Το αντικείμενο αντιλαμβάνεται ως σχεδόν πλήρες κύκλο, διακοπτόμενο από μια σχετικά στενή είσοδο στην επάνω του τμήμα. Οι μαζικές διαστάσεις, το σημαντικό βάρος και η προσεκτικά ισορροπημένη γεωμετρία του του προσδίδουν αξιοπρόσεκτη μονοumentalική εμφάνιση.
Η πυκνή μεταλλική σάρκα ακολουθεί μια συνεχώς καμπύλη προφίλ και σταδιακά υψώνεται προς δύο αντίθετους τερματισμούς. Αυτοί καταλήγουν σε ευρείους, λεπτοί, δισκοειδείς στοιχείες, ο κάθε ένας φέρει μια λεπτή προεκβολή προς τα μέσα. Οι προεκβολές πλησιάζουν η μία την άλλη χωρίς να συναντηθούν, δημιουργώντας μια στενή κεντρική είσοδο και θέτοντας έναν ισχυρό άξονα συμμετρίας.
Αν και η κυκλική μορφή υπαινίσσεται αρχικά ένα δακτυλίδι λαιμού ή βαρύ σώμα διακόσμησης, η ταυτοποίησή του ως νομίσματος τοποθετεί τη μάζα και το υλικό στο κέντρο του νοήματος του. Σε πολλά οικονομικά συστήματα της Δυτικής Αφρικής, χυτά ή σφυρηλατημένα μεταλλικά αντικείμενα μπορούσαν να λειτουργούν ως αναγνωρισμένες εκφράσεις αξίας, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετούσαν ως αποθηκεύσεις πλούτου και αντικείμενα κοινωνικής προβολής.
Τέτοια μορφώματα νομίσματος δεν λειτουργούσαν απαραίτητα με τον ίδιο τρόπο όπως ο σύγχρονος νομισματικός κύκλος. Οι ρόλοι τους θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν ανταλλαγές, τελετουργικές πληρωμές, προίκα, αποζημίωση και τη συσσώρευση ή επίδειξη πλούτου. Η σημαντική ποσότητα μετάλλου που ενσωματώνεται στο παρόν αντικείμενο θα συνέβαλε και στο ίδιο του το αξίας.
Ο περιορισμένος σχεδιασμός είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός. Η διακόσμηση έχει υπάγει στο βάρος, στην καμπύλη και στην συμμετρία. Όταν το βλέπουμε από το μπροστινό, η συνεχής κίνηση του κατώτερου τμήματος αντιτίθεται με την ένταση που δημιουργεί η στενή είσοδος ανάμεσα στους τερματισμούς. Το αποτέλεσμα είναι ένα αντικείμενο που μπορεί να γίνει κατανοητό ταυτόχρονα ως νόμισμα, ως υλικός πλούτος και ως αφηρημένη γλυπτική μορφή.
Η επιφάνεια παρουσιάζει αποχρώσεις από χρυσό-καστανό μέχρι σκούρο καφέ με περιοχές οξείδωσης, φθοράς και ελαφρύτερου χρωματισμού. Ακανόνιστότητες στην χυτή επιφάνεια και λεπτές διακυμάνσεις στο πάχος παραμένουν ορατές. Η ακριβής ηλικία και το αρχικό οικονομικό περιβάλλον του παρόντος παραδείγματος δεν μπορούν να καθοριστούν από φωτογραφίες μόνο.
Βιβλιογραφία:
Karl-Ferdinand Schädler, Encyclopedia of African Art and Culture, Panterra Verlag, Μόναχο, 2009.
Jan Hogendorn and Marion Johnson, The Shell Money of the Slave Trade, Cambridge University Press, Cambridge, 1986.
George W. Ellis, Negro Culture in West Africa, Neale Publishing Company, New York, 1914.
Μερικές από τις πληροφορίες και φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και των ιστορικών τεχνών. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από το πνεύμα.
Inv. No. MAZ28614
Νομικό Πλαίσιο
Υπό την UNESCO Σύμβαση του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο περί Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (KGSG) οποιαδήποτε αξίωση αποκατάστασης πολιτιστικού αγαθού έχει παραγραφεί τρία χρόνια μετά την απόκτηση γνώσης από τις αρμόδιες αρχές της χώρας προέλευσης για τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και κεραμικά είδη που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στη Γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, τα οποία έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνες αποκατάστασης (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν ελέγξει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και μας έχουν επισκεφθεί στην εξουσιοδοτημένη εγκατάστασή μας στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να ενημερωθούν για το διεθνές Εμπόριο Τεχνών επί τόπου. Επί πλέον, η Εθνική Επιτροπή Μουσείων και Μνημείων (NCMM) στο Αμπούτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήματα ή αβεβαιότητες, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Currency
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Γιορούμπα
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
25 cm
Depth
25 cm
Βάρος
2.4 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
