Joanmiquel Font (1964) - Territorio interior

Η Pictura Galeria παρουσιάζει αυτό το Magnífico έργο τέχνης το οποίο ανήκει στον Joanmiquel Font, και απεικονίζει ένα αφηρημένο και φανταστικό τοπίο στο οποίο γήινα και σκοτεινά σχήματα αιωρούνται σε έναν ευρύ χρυσό χώρο, εξυμνώνοντας τη μνήμη, τον χρόνο και τη δύναμη της φύσης. Ο πίνακας ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική και την μεγάλη ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις του έργου: 50x50x1 εκ.
· Λάδι πάνω σε χαρτί χειρόγραφα υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στη δεξιά γωνία του έργου.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Γιουρισά.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του lot.

Το έργο θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να εξασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνει από την Correos ή GLS με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια αφηρημένη σύνθεση κυριαρχούμενη από επιμηκή επιφάνεια χρυσού που περιβάλλει όλα τα σχήματα και λειτουργεί ως ανοιχτός, ζεστός και φωτεινός χώρος. Στο υπόβαθρο εμφανίζονται διάφορα σκοτεινά, κοκκινωπά, λευκά, κίτρινα και γήινα στοιχεία που φαίνονται να αιωρούνται σε μια αχαρακτήριστη επικράτεια. Η απουσία μιας αναγνωρίσιμης σκηνής επιτρέπει στο βλέμμα να εστιάσει στις σχέσεις μεταξύ των χρωμάτων, των σχημάτων και των κενών χώρων. Όλο το έργο μεταδίδει μια αίσθηση ευρύχωρου, σιωπής και μυστηρίου, σαν να αποκαλύπτει ένα τοπίο περιορισμένο στις πιο ουσιώδεις του ίχνη.

Η γήινη απόχρωση καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της σύνθεσης και αποτελεί το κύριο ενωτικό στοιχείο της. Δεν αποδίδεται ως ένα πλήρως ομοιογενές χρώμα, αλλά ως μια επιφάνεια γεμάτη με ελαφρές παραλλαγές, αντίκτυπους και μεταβολές έντασης που δίνουν βάθος. Ανά ζώνη, το υπόβαθρο φαίνεται να προσεγγίζει τα ζεστά κίτρινα, τους απαλούς ώχρες ή τους τόνους της αμμουδιάς φωτισμένη από τον ήλιο. Αυτή η οπτική πλούτος μετατρέπει τον φαινομενικά άδειο χώρο σε μια ενεργή παρουσία που περιβάλλει και στηρίζει τα άλλα σχήματα.

Στο πάνω μέρος εκτείνεται μια μακριά γραμμή σκούρου χρώματος που διατρέχει κάθετα τον πίνακα. Το πέρασμα της είναι ακανόνιστο, κυματιστό και οργανικό, σαν ρωγμή, κλαδί, σκιά ή το απομακρυσμένο προφίλ ενός εδάφους. Κάτω από αυτήν εμφανίζεται μια ευρύτερη μορφή με μπορντό απόχρωση που διαστέλλεται προς τα αριστερά και συρρικνώνεται προς τα δεξιά. Και τα δύο σχήματα δημιουργούν ένα είδος οροφής μέσα στον χώρο του χρυσού και προσφέρουν ένταση στην ανώτερη ζώνη, εξάγοντας μια διάσταση μεταξύ δύο διαφορετικών πεδίων.

Η μαύρη γραμμή μπορεί να ερμηνευθεί ως ορίζοντας, αν και η φύση της παραμένει επιμελώς αμφίβολη. Το ακανόνιστο περίγραμμα της θυμίζει το προφίλ ενός ορεινού όγκου που παρακολουθείται από μακριά, αλλά θα μπορούσε επίσης να υποδηλώνει το ρεύμα ενός ποταμού, μια ανοιχτή πληγή, μια ρίζα που προχωρά κάτω από τη γη ή ένα σήμα σχεδιασμένο από το πέρασμα του χρόνου. Αυτή η ικανότητα να προκαλεί διαφορετικές συνειρμικές συνδέσεις αποτελεί ένα από τα πιο ελκυστικά στοιχεία του έργου, καθώς κάθε θεατής μπορεί να οικοδομήσει τη δική του ανάγνωση με βάση τις μνήμες και τα συναισθήματά του.

Στην κεντρική ζώνη εμφανίζεται η μεγαλύτερη συγκέντρωση σχημάτων και χρωμάτων. Εκεί εκτείνονται μια ευρεία οριζόντια ζώνη αποτελούμενη από λευκούς, μαύρους, καφέ, ώχρες και έντονα κίτρινα. Τα ακανόνιστα της όρια δημιουργούν την εντύπωση ενός τοπίου σε μεταμόρφωση, όπως μια μάζα που εξαπλώνεται, διασπάται και πάλι συναντώνται. Η παρουσία του λευκού φέρνει φως, ενώ οι μαύρες ζώνες εισάγουν βάθος και δράμα. Οι καφέ και πορτοκαλί τόνοι συνδέουν οπτικά με τη ζώνη κάτω και ενισχύουν τον γήινο χαρακτήρα του συνόλου.

Κάτω από αυτή τη κεντρική ζώνη διακρίνεται ένα περίπου ορθογώνιο μπλοκ, τοποθετημένο ελαφρώς αριστερά. Εκεί συνδυάζονται καφέ ορείχαλκοι, βαθιά κόκκινα και σκοτεινοί τόνοι που δημιουργούν μια σταθερή και συμπαγή παρουσία. Αυτή η μορφή λειτουργεί ως σημείο στήριξης μέσα στη σύνθεση, αντιπαραθέτοντας με την ελεύθερη και μεταβαλλόμενη οριζόντια διάταξη των σχήματων που την περιβάλλουν. Μπορεί να θυμίζει μια πέτρα, μια κατασκευή, ένα κομμάτι γης ή ένα παλιό απομεινάρι που παραμένει αιωρούμενο μέσα στον χρυσό χώρο.

Δίπλα στο πορφυρό μπλοκ ανοίγεται μια ζώνη κιτρινόχρωμη πολύ φωτεινή που φαίνεται να απλώνεται προς τα δεξιά. Η φωτεινότητά της εισάγει ενέργεια και δημιουργεί την εντύπωση ότι ένα εσωτερικό φως αναδύεται από το κέντρο του έργου. Στην περιοχή αυτή εμφανίζονται μικρές μαύρες μορφές, καμπύλες και ασυνέπειες, που θυμίζουν σημάδια, σπόρους, δρόμους ή μικροσκοπικά σ silhouette. These dark details break the continuity of the yellow and provide rhythm, making the gaze progress slowly through the central part.

Οι λευκές, γκριζες και μαύρες μορφές πάνω από το κίτρινο δημιουργούν μια συνεχή σειρά από έντονες αντιθέσεις. Κάποιες ζώνες φαίνονται πυκνές και συμπαγείς, ενώ άλλες διαλύονται στο φόντο, δημιουργώντας μια ασταθή μετωπική διάσταση μεταξύ της μορφής και του χώρου. Αυτή η ποικιλία φέρνει στο μυαλό φυσικά φαινόμενα όπως η διάβρωση, η ιζηματοποίηση ή η φθορά μιας παλιάς επιφάνειας. Θα μπορούσε επίσης να παραπέμπει σε ένα τοπίο που βλέπεται από μεγάλη απόσταση, με εκτεταμένα εδάφη, σκοτεινούς χειμάρους, περιοχές φωτός και μικρές υψώσεις διασκορπισμένες σε μια απέραντη γη.

Στο επάνω μέρος μια ευρεία ζώνη πορτοκαλί και γήινοι τόνοι εμφανίζονται σε μια αίσθηση μεγαλύτερων υψομέτρων υπογραμμίζοντας μια σειρά από ακανόνιστα ύψη. Η τραχιά και συμπαγής τους όψη αντιπαραβάλλεται με την ευρύτητα του φόντου. Αυτή η ζώνη μπορεί να συσχετιστεί με άγονη γη, μια βραχώδη ακτή, μια αλυσίδα λόφων ή το κομμένο περίγραμμα μιας ύλης που αναδύεται από τη βάση. Οι διαφορετικές υψομετρικές μεταβολές δημιουργούν έναν οπτικό ρυθμό που θυμίζει ένα τραχύ τοπίο και παρέχουν σταθερότητα στο συνολικό έργο.

Η χαμηλότερη ζώνη δεν σχηματίζει μια συνεχόμενη και κανονική γραμμή, αλλά παρουσιάζει εισόδους, εξόδους, λοφίσκους και μικρές κοιλάδες. Χάρη σε αυτές τις παραλλαγές, το όριο μεταξύ της γήινης ζώνης και του χρυσού χώρου φαίνεται ζωντανό και μεταβαλλόμενο. Σε ορισμένα σημεία οι μορφές ανεβαίνουν με μεγαλύτερη δύναμη· σε άλλες, κατέρχονται και επιτρέπουν στο υπόβαθρο να διαπερνά μέσα τους. Αυτή η σχέση μεταξύ συμπαγούς και κενού ενισχύει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας συμβολικής ματιάς της γης, του χρόνου και της μεταστροφής.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της σύνθεσης είναι η μεγάλη απόσταση που χωρίζει τη ζώνη κάτω από τον πυρήνα. Εκείνο το ευρύ κενό χρυσό δημιουργεί σιωπή και επιτρέπει σε κάθε στοιχείο να αναπνεύσει. Ταυτόχρονα, παράγει μια διακριτή ένταση, διότι οι μορφές φαίνονται να προσελκύονται παρά το γεγονός ότι παραμένουν απομονωμένες. Ο κεντρικός όγκος φαίνεται να αιωρείται πάνω από το έδαφος, σαν ένα νησί, μια ανάμνηση ή ένα θραύσμα που διατηρεί ακόμα μια αόρατη σχέση με τη γη από κάτω.

Το έργο δομεί τη δύναμή του μέσω της αντίθεσης μεταξύ οριζοντιότητας και κάθετης κίνησης, πυκνότητας και κενού, σκ darkness and brightness. Οι μακριές γραμμές πάνω και κάτω περικλείουν τη σύνθεση, ενώ ο πυρήνας συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη οπτική δραστηριότητα. Το χρυσό υπόβαθρο γίνεται έτσι ένα είδος πεδίου ενέργειας που διατηρεί όλους τους στοιχείες σε ισορροπία. Τίποτα δεν φαίνεται να βρίσκεται κατά λάθος: κάθε κηλίδα, κάθε γραμμή και κάθε διακοπή συμβάλλουν στο να κατευθύνουν το βλέμμα και να διατηρούν μια σταθερή ένταση.

Τα θερμά χρώματα κυριαρχούν σαφώς στο σύνολο. Το χρυσό, οι ώχρες, το κίτρινο, το κόκκινο και το καφέ εξάπτουν τον ήλιο, την άμμο, τη γη και τη φωτιά. Αντιθέτως, τα μαύρα, γκρι και λευκά φέρνουν αντίθεση και κάποια αίσθηση σκληρότητας. Αυτή η συνδυαστική μπορεί να μεταδώσει ταυτόχρονα ζέστα και βαρύτητα, ομορφιά και φθορά, γαλήνη και δύναμη. Ο πίνακας φαίνεται να μιλά για μια ουσιαστική και αρχαία φύση, αποστερημένη από αφηγηματικά στοιχεία και μεταμορφωμένη σε μια ακολουθία στοιχειώδεις σημείων.

Η σύνθεση διαθέτει επίσης μια ποιητική διάσταση. Οι μορφές θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως υπολείμματα ενός εξαφανισμένου τοπίου, ευρήματα μνήμης απομακρυσμένης ή θραύσματα φανταστικής γεωγραφίας. Ο χρυσός χώρος μπορεί να συμβολίζει τη μετάβαση του χρόνου, μια ατμόσφαιρα φωτός ή ακόμη και ένα κενό μέσα στο οποίο αιωρούνται μνήμες. Οι μαύρες γραμμές αποκτούν τότε την εμφάνιση ουλών ή δρόμων, ενώ οι κόκκινες και γήινες ζώνες εξυψώνουν την διατήρηση της ύλης απέναντι στην τρωτότητα της μνήμης.

Η μεγάλη ποσότητα ελεύθερου χώρου προσκαλεί σε προσεκτική παρατήρηση. Αρχικά, το έργο μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά με την παρατήρηση εμφανίζονται πολυάριθμες σχέσεις μεταξύ των σχημάτων: η ανώτερη γραμμή συνομιλεί με τη χαμηλή ζώνη, ο κεντρικός μπλοκ ισορροπεί την ζώνη με το κίτρινο και οι μικρές μαύρες σημεία εισάγουν κίνηση μέσα σε μια δομή κυρίως οριζόντια. Αυτή η οργάνωση επιτρέπει στο έργο να αλλάζει ανάλογα με τη απόσταση από την οποία κοιτάζεται, αποκαλύπτοντας πρώτα μια πανοραμική εντύπωση και αργότερα μια μεγάλη ποικιλία λεπτομερειών.

Στο σύνολο, αυτό το όμορφο έργο αντιπροσωπεύει ένα αφηρημένο σύμπαν σχημάτων που αιωρούνται πάνω από ένα χρυσό φόντο, όπου το φως, η γη, η ύλη και το κενό σχετίζονται με έναν βαθιά εξάπτοντα τρόπο. Τα σκοτεινά ζώνες, τα κόκκινα μπλοκ, οι αστραπές κίτρινου και η γήινη ανάγλυφη υφή στο κάτω τμήμα δημιουργούν μια ισορροπημένη σύνθεση που μπορεί να θυμίσει ένα φανταστικό τοπίο, μια αρχαία γεωγραφία ή μια μνήμη μεταμορφωμένη από τον χρόνο. Το έργο προσκαλεί στη θέα, την ερμηνεία και την ανακάλυψη προσωπικών νοημάτων, μεταδίδοντας ταυτόχρονα δύναμη, μυστήριο, ζεστασιά και μια ισχυρή αίσθηση διαρκής παρουσίας.