Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Dogon - Μάλι (χωρίς τιμή ασφαλείας)
06
ημέρες
03
ώρες
39
λεπτά
33
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 249
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 900 - € 1,100
 | 249 € | |
|---|---|---|
 | 219 € | |
| 199 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 141904 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα γλυπτό από μπρούτζο στο Μάλι, περιοχή Dogon Duleri, με τίτλο «A bronze sculpture», απεικονίζει ένα άλογο με αρσενικό και θηλυκό ιππέα, μπρούτζο, ύψος 45 cm, βάρος 4,9 kg, σε καλή κατάσταση και αυθεντικό/original.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Dogon ιππέας με Γυναίκα ιππέα, Μάλι
Μάλι, περιοχή Ντουλερί,
Το άλογο έχει γονιμοποιηθεί με εξαιρετικά παρατεταμένο σώμα και τέσσερα ψηλά, λεπτά πόδια, δημιουργώντας μια κομψή και σχεδόν αρχιτεκτονική δομή. Ο κυλινδρικός κορμός του φέρει ψηλά το έδαφος, ενώ ο μακρύς λαιμός ανεβαίνει κάθετα προς ένα ισχυρά στυλιζαρισμένο κεφάλι. Το ζώο παρουσιάζεται ως αρσενικό άλογο. Το στήθος και οι ώμοι του διακοσμούνται με επαναλαμβανόμενα υπερκείμενα ημτολικά κυκλικά στοιχεία, παραπέμποντας σε ένα εξελιγμένο τελετουργικό κάλυμμα, φορά ή διακοσμητικό πλέξιμο.
Το κεφάλι του αλόγου είναι ιδιαίτερα εκφραστικό. Συναντώνται όρθια αυτά, ένα προεξέχον ρύγχος και κυκλικά μάτια με προσεκτικά μελετημένο σίγουρο χαλινάκι. Μεγάλοι κύλινδροι οδηγούνται από το στόμα και ελέγχονται από τον κύριο ιππέα. Οι deliberately υπερβολικές αναλογίες του ζώου τονίζουν το ύψος, την αξιοπρέπεια και τον οπτικό ρυθμό περισσότερο απ’ ότι τον ανατομικό ρεαλισμό.
Ο αρσενικός ιππέας κατέχει την κυρίαρχη θέση. Το παρατεταμένο σώμα και ο μακρύς λαιμός καταλήγουν σε ένα ισχυρά προβεβλημένο κεφάλι με έντονο περήφανο γένι. Ένα κώνος κομμώματος ή καπέλο διαρθρώνεται με οριζόντιες ζώνες και τελειώνει σε ένα μικρό στρογγυλό φινίλ. Μεγάλα κυκλικά μάτια, ένα προεξέχον ρινίσκη και ένα ανοιχτό ή προτεταμένο στόμα δίνουν στο πρόσωπο μια ζωντανή έκφραση. Ένα χέρι εκτείνεται προς τα ρινάρια, ενώ το άλλο κρατά ένα μακρύ κάθετο εργαλείο ή ράβδο.
Πίσω του κάθεται μια μικρότερη γυναίκεια φιγούρα, αναγνωρίσιμη από τη διαμόρφωση του στήθους. Το σώμα της ακολουθεί τη στάση του κυρίαρχου ιππέα, ενώ τα χέρια της εκτείνονται προς τα εμπρός προς αυτόν. Η τοποθέτηση των δύο μορφών ο ένας πίσω από τον άλλο δημιουργεί μια συμπαγή ανθρώπινη ομάδα που εντυπώνει αποτελεσματικά αντίθεση με την ακραία κάθετη δομή και ανοιχτή κατασκευή του αλόγου.
Η ιππική εικονογραφία κατέχει σημαντική θέση στη Ντογκον γλυπτική. Το άλογο ιστορικά ήταν ένα πολύτιμο και αξιοσέβαστο ζώο στη δυτική Σουδάν και μπορούσε να εκφράζει εξουσία, πλούτο, κινητικότητα και ανώτερη κοινωνική θέση. Οι ιπποτικοί μορφές στη ντογκονική τέχνη μπορεί επίσης να αναφέρονται σε προγόνους, μαχητές, αρχηγούς ή άλλους σημαντικούς προσώπους, αν και η ακριβής ταυτότητα ενός ατόμου ιππέα συνήθως δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη γλυπτική μορφή.
Η απεικόνιση ενός ιππικού ζευγαριού προσθέτει μια ακόμη διασταση ερμηνείας. Η τοποθέτηση αρσενικής και θηλυκής μορφής μπορεί να εγείρει έννοιες όπως συνεταιρισμός, καταγωγή, γονιμότητα, συνέχεια ή κοινωνική θέση. Παρόμοια ιππικά ζευγάρια έχουν μερικές φορές ερμηνευθεί στην αγορά τέχνης ως αντικείμενα σχετιζόμενα με γάμο ή γαμήλια δώρα. Χωρίς τεκμηρίωση του αρχικού πλαισίου, μια τέτοια συγκεκριμένη λειτουργία πρέπει να παραμείνει μια πιθανότητα παρά μια οριστική ταυτοποίηση.
Η απόδοση στην περιοχή Duleri είναι ιδιαίτερα αποδειγματική επειδή η ντογκονική καλλιτεχνική παραγωγή περιλαμβάνει σημαντική περιφερειακή και στυλιστική ποικιλότητα. Το παρόν έργο επομένως δεν πρέπει να θεωρείται ως γενικευμένη δυτική Σουδάν ή Bamana ιππική γλυπτική. Η καταγεγραμμένη ταυτοποίησή του το εντάσσει συγκεκριμένα σε ένα ντογκονικό πλαίσιο στην περιοχή Duleri του Μάλι.
Η χρήση μπρούντζου ή κράματος χαλκού διακρίνει περαιτέρω τη γλυπτική από τα ξύλινα ιππικά αγάλματα που συνήθως συνδέονται με τις ντογκονικές συλλογές. Η διαδικασία χύτευσης με απώλεια κεριού επιτρέπει στο άλογο, τους ιππείς, τους λοξούς και τα προεξέχοντα χαρακτηριστικά να σχηματίσουν μια πολύπλοκη τρισδιάστατη σύνθεση. Ίσες ασυμμετρίες και ακανόνιστοι διαμορφωτικοί κανόνες συμβάλλουν στην ατομικότητα του ευρήματος.
Ιδιαίτερη προσοχή έχει δοθεί στον εξοπλισμό του αλόγου και στον διακοσμητικό θώρακα, στα χαρακτηριστικά προσώπου των ιππέων, στους λεπτούς ράβδους και στο κάθετο χαρακτηριστικό που φέρει ο κυρίαρχος. Αυτές οι λεπτομέρειες αντίκεινται με τη σκόπιμα παραταθείσα και απλουστευμένη μεταχείριση των σωμάτων και ενισχύουν τον ρυθμικό χαρακτήρα της σύνθεσης.
Η μεταλλική επιφάνεια εμφανίζει κυρίως σκούρους καφέ έως πρασινωπούς τόνους με πιο ανοιχτές εκτεθειμένες περιοχές, τοπική οξείδωση και επιφανειακές αλλοιώσεις. Διαφορές στην πατίνα και τη φθορά είναι ορατές σε όλο το μήκος.
Βιβλιογραφία:
Hélène Leloup, Dogon, Musée du quai Branly and Somogy Éditions d’Art, Παρίσι, 2011.
Hélène Leloup, Statuaire Dogon, Amez, Στρασβούργο, 1994.
Kate Ezra, Art of the Dogon: Selections from the Lester Wunderman Collection, Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη, 1988.
Jean Laude, African Art of the Dogon: The Myths of the Cliff Dwellers, The Viking Press, Νέα Υόρκη, 1973.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της ανθρωπογεωγραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ28995
Νομικό Πλαίσιο
Σύμφωνα με τη Σύμβαση UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο Κ Kulturgutschutz (KGSG), οποιοδήποτε αίτημα επιστροφής πολιτιστικής κληρονομιάς τίθεται εκночρό μετά από τρία χρόνια από τη στιγμή που οι αρμόδιες αρχές της χώρας προέλευσης γνωρίζουν την τοποθεσία του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και τερακότα αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημοσίως στη γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά στις έρευνες επιστροφής (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν εξετάσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν επισκεφθεί τη γραφεία μας στο Lomé, Τόγο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Περαιτέρω, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Αμπούτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει απαιτήσεις επιστροφής κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτά τα δομικά προβλήματα μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν οποιεσδήποτε ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηDogon ιππέας με Γυναίκα ιππέα, Μάλι
Μάλι, περιοχή Ντουλερί,
Το άλογο έχει γονιμοποιηθεί με εξαιρετικά παρατεταμένο σώμα και τέσσερα ψηλά, λεπτά πόδια, δημιουργώντας μια κομψή και σχεδόν αρχιτεκτονική δομή. Ο κυλινδρικός κορμός του φέρει ψηλά το έδαφος, ενώ ο μακρύς λαιμός ανεβαίνει κάθετα προς ένα ισχυρά στυλιζαρισμένο κεφάλι. Το ζώο παρουσιάζεται ως αρσενικό άλογο. Το στήθος και οι ώμοι του διακοσμούνται με επαναλαμβανόμενα υπερκείμενα ημτολικά κυκλικά στοιχεία, παραπέμποντας σε ένα εξελιγμένο τελετουργικό κάλυμμα, φορά ή διακοσμητικό πλέξιμο.
Το κεφάλι του αλόγου είναι ιδιαίτερα εκφραστικό. Συναντώνται όρθια αυτά, ένα προεξέχον ρύγχος και κυκλικά μάτια με προσεκτικά μελετημένο σίγουρο χαλινάκι. Μεγάλοι κύλινδροι οδηγούνται από το στόμα και ελέγχονται από τον κύριο ιππέα. Οι deliberately υπερβολικές αναλογίες του ζώου τονίζουν το ύψος, την αξιοπρέπεια και τον οπτικό ρυθμό περισσότερο απ’ ότι τον ανατομικό ρεαλισμό.
Ο αρσενικός ιππέας κατέχει την κυρίαρχη θέση. Το παρατεταμένο σώμα και ο μακρύς λαιμός καταλήγουν σε ένα ισχυρά προβεβλημένο κεφάλι με έντονο περήφανο γένι. Ένα κώνος κομμώματος ή καπέλο διαρθρώνεται με οριζόντιες ζώνες και τελειώνει σε ένα μικρό στρογγυλό φινίλ. Μεγάλα κυκλικά μάτια, ένα προεξέχον ρινίσκη και ένα ανοιχτό ή προτεταμένο στόμα δίνουν στο πρόσωπο μια ζωντανή έκφραση. Ένα χέρι εκτείνεται προς τα ρινάρια, ενώ το άλλο κρατά ένα μακρύ κάθετο εργαλείο ή ράβδο.
Πίσω του κάθεται μια μικρότερη γυναίκεια φιγούρα, αναγνωρίσιμη από τη διαμόρφωση του στήθους. Το σώμα της ακολουθεί τη στάση του κυρίαρχου ιππέα, ενώ τα χέρια της εκτείνονται προς τα εμπρός προς αυτόν. Η τοποθέτηση των δύο μορφών ο ένας πίσω από τον άλλο δημιουργεί μια συμπαγή ανθρώπινη ομάδα που εντυπώνει αποτελεσματικά αντίθεση με την ακραία κάθετη δομή και ανοιχτή κατασκευή του αλόγου.
Η ιππική εικονογραφία κατέχει σημαντική θέση στη Ντογκον γλυπτική. Το άλογο ιστορικά ήταν ένα πολύτιμο και αξιοσέβαστο ζώο στη δυτική Σουδάν και μπορούσε να εκφράζει εξουσία, πλούτο, κινητικότητα και ανώτερη κοινωνική θέση. Οι ιπποτικοί μορφές στη ντογκονική τέχνη μπορεί επίσης να αναφέρονται σε προγόνους, μαχητές, αρχηγούς ή άλλους σημαντικούς προσώπους, αν και η ακριβής ταυτότητα ενός ατόμου ιππέα συνήθως δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη γλυπτική μορφή.
Η απεικόνιση ενός ιππικού ζευγαριού προσθέτει μια ακόμη διασταση ερμηνείας. Η τοποθέτηση αρσενικής και θηλυκής μορφής μπορεί να εγείρει έννοιες όπως συνεταιρισμός, καταγωγή, γονιμότητα, συνέχεια ή κοινωνική θέση. Παρόμοια ιππικά ζευγάρια έχουν μερικές φορές ερμηνευθεί στην αγορά τέχνης ως αντικείμενα σχετιζόμενα με γάμο ή γαμήλια δώρα. Χωρίς τεκμηρίωση του αρχικού πλαισίου, μια τέτοια συγκεκριμένη λειτουργία πρέπει να παραμείνει μια πιθανότητα παρά μια οριστική ταυτοποίηση.
Η απόδοση στην περιοχή Duleri είναι ιδιαίτερα αποδειγματική επειδή η ντογκονική καλλιτεχνική παραγωγή περιλαμβάνει σημαντική περιφερειακή και στυλιστική ποικιλότητα. Το παρόν έργο επομένως δεν πρέπει να θεωρείται ως γενικευμένη δυτική Σουδάν ή Bamana ιππική γλυπτική. Η καταγεγραμμένη ταυτοποίησή του το εντάσσει συγκεκριμένα σε ένα ντογκονικό πλαίσιο στην περιοχή Duleri του Μάλι.
Η χρήση μπρούντζου ή κράματος χαλκού διακρίνει περαιτέρω τη γλυπτική από τα ξύλινα ιππικά αγάλματα που συνήθως συνδέονται με τις ντογκονικές συλλογές. Η διαδικασία χύτευσης με απώλεια κεριού επιτρέπει στο άλογο, τους ιππείς, τους λοξούς και τα προεξέχοντα χαρακτηριστικά να σχηματίσουν μια πολύπλοκη τρισδιάστατη σύνθεση. Ίσες ασυμμετρίες και ακανόνιστοι διαμορφωτικοί κανόνες συμβάλλουν στην ατομικότητα του ευρήματος.
Ιδιαίτερη προσοχή έχει δοθεί στον εξοπλισμό του αλόγου και στον διακοσμητικό θώρακα, στα χαρακτηριστικά προσώπου των ιππέων, στους λεπτούς ράβδους και στο κάθετο χαρακτηριστικό που φέρει ο κυρίαρχος. Αυτές οι λεπτομέρειες αντίκεινται με τη σκόπιμα παραταθείσα και απλουστευμένη μεταχείριση των σωμάτων και ενισχύουν τον ρυθμικό χαρακτήρα της σύνθεσης.
Η μεταλλική επιφάνεια εμφανίζει κυρίως σκούρους καφέ έως πρασινωπούς τόνους με πιο ανοιχτές εκτεθειμένες περιοχές, τοπική οξείδωση και επιφανειακές αλλοιώσεις. Διαφορές στην πατίνα και τη φθορά είναι ορατές σε όλο το μήκος.
Βιβλιογραφία:
Hélène Leloup, Dogon, Musée du quai Branly and Somogy Éditions d’Art, Παρίσι, 2011.
Hélène Leloup, Statuaire Dogon, Amez, Στρασβούργο, 1994.
Kate Ezra, Art of the Dogon: Selections from the Lester Wunderman Collection, Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη, 1988.
Jean Laude, African Art of the Dogon: The Myths of the Cliff Dwellers, The Viking Press, Νέα Υόρκη, 1973.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της ανθρωπογεωγραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ28995
Νομικό Πλαίσιο
Σύμφωνα με τη Σύμβαση UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο Κ Kulturgutschutz (KGSG), οποιοδήποτε αίτημα επιστροφής πολιτιστικής κληρονομιάς τίθεται εκночρό μετά από τρία χρόνια από τη στιγμή που οι αρμόδιες αρχές της χώρας προέλευσης γνωρίζουν την τοποθεσία του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και τερακότα αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημοσίως στη γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά στις έρευνες επιστροφής (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν το έργο μας, έχουν εξετάσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν επισκεφθεί τη γραφεία μας στο Lomé, Τόγο, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Περαιτέρω, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Αμπούτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει απαιτήσεις επιστροφής κατά ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτά τα δομικά προβλήματα μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν οποιεσδήποτε ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Dogon
Χώρα προέλευσης
Μάλι
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
45 cm
Βάρος
4.9 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
