Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Μενίν - Νιγηρία
06
ημέρες
15
ώρες
42
λεπτά
30
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 1,200 - € 1,400
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 141873 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα μπρούτζινο γλυπτό από τη Νιγηρία, ανήκει στην κουλτούρα Μπάνιν, με προέλευση από την έκθεση στη Wolfgang Jaenicke Gallery από το 2001.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ένας Πολεμιστής του Μπέινίν, Νιγηρία
Νιγηρία, Βασίλειο του Μπέινίν, Ένδο
Μπρούνζι / κράμα χαλκού
Μια ουσιαστικά χυτή μεταλλική φιγούρα που απεικονίζει έναν επιμελώς εξοπλισμένο πολεμιστή του ιστορικού Βασιλείου του Μπέινίν. Η φιγούρα στέκεται εμπρόσθια με ελαφρώς ανοιγμένες τις λεπτές πόδες και διακρίνεται από ένα εξαιρετικά πλούσιο ντύσιμο πολεμικών και αυλικών χαρακτηριστικών: ένα ψηλό τελετουργικό κράνος, εκτεταμένα περιδέραια στον λαιμό και στο στήθος, ένα διακοσμημένο περιβραχιόνιο, κοσμήματα καρπού και αστραγάλων, ένα καμπύλο τόξο και επιπλέον εξοπλισμό που φέρει στη μέση και στην πλάτη.
Το κεφάλι είναι δυσανάλογα μεγάλο σύμφωνα με τις επίσημες συμβάσεις που χαρακτηρίζουν τη μορφή της αυλής του Μπέινίν. Το πρόσωπο κυριαρχείται από μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια, μια ευρεία μύτη και εμφανή χείλη. Ιδιαίτερα εντυπωσιακός είναι ο τεράστιος κολάρος από χάντρες που περιβάλλει το κάτω μέρος του προσώπου και τον λαιμό. Μακριές καταβλητικές προεξοχές σκιάζουν από την κάθε πλευρά του κεφαλιού και τονίζουν ακόμη περισσότερο την elaborate τελετουργική εμφάνιση.
Το επιβλητικό κράνος υψώνεται σε αρκετές πυκνά σχεδιασμένες οριζόντιες ζώνες και τελειώνει σε μια ψηλή κυλινδρική προβολή. Η προσεκτικά οργανωμένη επιφάνειά του δίνει στο ανώτερο τμήμα της γλυπτικής μια έντονη κατακόρυφη σιλουέτα. Οι περίτεχνες μορφές κεφαλικού εξοπλισμού αυτού του είδους είναι γνωστές από απεικονίσεις πολεμιστών και υψηλόβαθμων προσώπων στην καλλιτεχνική παράδοση της αυλής του Μπέινίν.
Μπροστά από το στήθος υπάρχουν διάφορες ζώνες και διακοσμήσεις τοποθετημένες διαγώνια και κάθετα. Η φιγούρα φορά μια πλούσια διακοσμημένη γύρω από το σώμα φούστα, της οποίας η επιφάνεια είναι καλυμμένη με λεπτομερείς εγχάρακτες γεωμετρικές κυρτώσεις. Μια εμφανής στερέωση ή κόμπος στο ισχίο στηρίζει επιπλέον στοιχεία του εξοπλισμού του πολεμιστή. Πολλές ραβδωτές ζώνες περιβάλλουν τους καρπούς και τους αστραγάλους.
Ένα από τα πλέον εμφανή χαρακτηριστικά είναι το μεγάλο καμπύλο τόξο που φέρεται πλάι στο σώμα. Το εξωτερικό του άκρο έχει άρθρωση από μια ακολουθία ανεβασμένων στοιχείων, ενώ στην επιφάνειά του εμφανίζεται πρόσθετη διακοσμητική διαμόρφωση. Το αντίθετο χέρι κρατά ένα κοντό κυλινδρικό εργαλείο. Επιπλέον αντικείμενα είναι προσαρτημένα πίσω από το σώμα και γύρω από τη μέση, δημιουργώντας την εντύπωση ενός πλήρως εξοπλισμένου πολεμιστή.
Οι πολεμιστές κατείχαν σημαντική θέση στη πολιτική και τελετουργική οργάνωση του ιστορικού Βασιλείου του Μπέινίν. Εντυπώνονται επανειλημμένα στη οπτική γλώσσα της τέχνης της αυλής του Μπέινίν, τόσο ως μεμονωμένες φιγούρες όσο και σε σύνθετες συνθέσεις. Όπλα, περίτεχνες ενδυμασίες, κοραλλέες χάντρες και εξειδικευμένα κεφαλαιώδη διακοσμητικά κεφαλόδεσμε μπορούν να επικοινωνούν στρατιωτική λειτουργία, κοινωνική θέση και εγγύτητα στην αυλική αυλή.
Η παρούσα γλυπτική ανήκει τυπολογικά στην καλά γνωστή ομάδα αναπαραστάσεων οπλισμένων πολεμιστών και στρατιωτικών αξιωματικών του Benin. Όμοιες φιγούρες εμφανίζονται ανάμεσα σε ιστορικά έργα του Benin συντηρημένα στη μεγάλες συλλογές μουσείων, συμπεριλαμβανομένου του Ethnologisches Museum του Staatliche Museen zu Berlin και του British Museum στο Λονδίνο. Σχετικοί τύποι πολεμιστών τεκμηριώνονται επίσης στο πρώιμο σώμα έργων που συνέταξε ο Felix von Luschan και σε μεταγενέστερες μελέτες της τέχνης της αυλής του Benin.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η πυκνότητα της διακόσμησης. Σχεδόν κάθε μέρος της φιγούρας—το κράνος, η περιμετρική περίφραξη του προσώπου, ο λαιμός, το στήθος, η φούστα, το τόξο, οι καρποί και οι αστράγαλοι—έχει διαφοροποιηθεί μέσω ανάγλυφης μοντελοποίησης, εγχάρακτης διακόσμησης ή επαναλαμβανόμενων γεωμετρικών δομών. Αυτή η συσσώρευση ενδύματος αντιτίθεται προς τις συμπαγείς αναλογίες του σώματος και δίνει στη φιγούρα μια ισχυρά τελετουργική και τιμητική όψη.
Η επιφάνεια εμφανίζει ετερογενείς σκούρες καφέ, γκριζωπούς και πράσινους τόνους με περιοχές οξείδωσης, ιριδισμών και φθορών. Διαφορές στην επιφάνεια του μετάλλου και στην πατίνα είναι ορατές σε όλη τη γλυπτική. Ενώ η εικονογραφία και τα μορφολογικά χαρακτηριστικά επιτρέπουν τη σύγκριση με τεκμηριωμένες εικόνες πολεμιστών του Benin, η ακριβής ημερομηνία, η περίοδος χύτευσης και η ιστορία του παρόντος αντικειμένου δεν μπορούν να προσδιοριστούν από τις φωτογραφίες μόνο.
Βιβλιογραφία:
- Felix von Luschan, Die Altertümer von Benin, 3 τόμοι, Vereinigung Wissenschaftlicher Verleger Walter de Gruyter & Co., Βερολίνο και Λειψία, 1919.
- William B. Fagg, Nigerian Images, National Commission for Museums and Monuments, Λάγκος, 1963.
- William B. Fagg, Bildwerke aus Nigeria, Prestel-Verlag, Μόναχο, 1963.
- Paula Girshick Ben-Amos, The Art of Benin, British Museum Press, Λονδίνο, 1995.
- Barbara Plankensteiner (επιμ.), Benin: Kings and Rituals. Court Arts from Nigeria, Museum für Völkerkunde, Βιέννη, 2007.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ29018
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη συνθήκη UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον νόμο Kulturgutschutz Gesetz (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα για την αποκατάσταση πολιτισμικής περιουσίας παραγράφεται τρία χρόνια μετά την απόκτηση γνώσης από τις αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής για τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και terracotta αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημοσίως στη Γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, τα οποία έχουν εμπλακεί εντατικά στην έρευνα αποκατάστασης (μεταφορά-έργου) τα τελευταία επτά χρόνια, είναι ενήμεροι για το έργο μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και έχουν μας επισκεφθεί στην εξάρτησή μας στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να ενημερωθούν για τον διεθνή εμπορικό τομέα τέχνης επιτόπου. Πέραν τούτου, η National Commission for Museums and Monuments (NCMM) στο Αμπούτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης εναντίον ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Γκαλερί Wolfgang Jaenicke
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΈνας Πολεμιστής του Μπέινίν, Νιγηρία
Νιγηρία, Βασίλειο του Μπέινίν, Ένδο
Μπρούνζι / κράμα χαλκού
Μια ουσιαστικά χυτή μεταλλική φιγούρα που απεικονίζει έναν επιμελώς εξοπλισμένο πολεμιστή του ιστορικού Βασιλείου του Μπέινίν. Η φιγούρα στέκεται εμπρόσθια με ελαφρώς ανοιγμένες τις λεπτές πόδες και διακρίνεται από ένα εξαιρετικά πλούσιο ντύσιμο πολεμικών και αυλικών χαρακτηριστικών: ένα ψηλό τελετουργικό κράνος, εκτεταμένα περιδέραια στον λαιμό και στο στήθος, ένα διακοσμημένο περιβραχιόνιο, κοσμήματα καρπού και αστραγάλων, ένα καμπύλο τόξο και επιπλέον εξοπλισμό που φέρει στη μέση και στην πλάτη.
Το κεφάλι είναι δυσανάλογα μεγάλο σύμφωνα με τις επίσημες συμβάσεις που χαρακτηρίζουν τη μορφή της αυλής του Μπέινίν. Το πρόσωπο κυριαρχείται από μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια, μια ευρεία μύτη και εμφανή χείλη. Ιδιαίτερα εντυπωσιακός είναι ο τεράστιος κολάρος από χάντρες που περιβάλλει το κάτω μέρος του προσώπου και τον λαιμό. Μακριές καταβλητικές προεξοχές σκιάζουν από την κάθε πλευρά του κεφαλιού και τονίζουν ακόμη περισσότερο την elaborate τελετουργική εμφάνιση.
Το επιβλητικό κράνος υψώνεται σε αρκετές πυκνά σχεδιασμένες οριζόντιες ζώνες και τελειώνει σε μια ψηλή κυλινδρική προβολή. Η προσεκτικά οργανωμένη επιφάνειά του δίνει στο ανώτερο τμήμα της γλυπτικής μια έντονη κατακόρυφη σιλουέτα. Οι περίτεχνες μορφές κεφαλικού εξοπλισμού αυτού του είδους είναι γνωστές από απεικονίσεις πολεμιστών και υψηλόβαθμων προσώπων στην καλλιτεχνική παράδοση της αυλής του Μπέινίν.
Μπροστά από το στήθος υπάρχουν διάφορες ζώνες και διακοσμήσεις τοποθετημένες διαγώνια και κάθετα. Η φιγούρα φορά μια πλούσια διακοσμημένη γύρω από το σώμα φούστα, της οποίας η επιφάνεια είναι καλυμμένη με λεπτομερείς εγχάρακτες γεωμετρικές κυρτώσεις. Μια εμφανής στερέωση ή κόμπος στο ισχίο στηρίζει επιπλέον στοιχεία του εξοπλισμού του πολεμιστή. Πολλές ραβδωτές ζώνες περιβάλλουν τους καρπούς και τους αστραγάλους.
Ένα από τα πλέον εμφανή χαρακτηριστικά είναι το μεγάλο καμπύλο τόξο που φέρεται πλάι στο σώμα. Το εξωτερικό του άκρο έχει άρθρωση από μια ακολουθία ανεβασμένων στοιχείων, ενώ στην επιφάνειά του εμφανίζεται πρόσθετη διακοσμητική διαμόρφωση. Το αντίθετο χέρι κρατά ένα κοντό κυλινδρικό εργαλείο. Επιπλέον αντικείμενα είναι προσαρτημένα πίσω από το σώμα και γύρω από τη μέση, δημιουργώντας την εντύπωση ενός πλήρως εξοπλισμένου πολεμιστή.
Οι πολεμιστές κατείχαν σημαντική θέση στη πολιτική και τελετουργική οργάνωση του ιστορικού Βασιλείου του Μπέινίν. Εντυπώνονται επανειλημμένα στη οπτική γλώσσα της τέχνης της αυλής του Μπέινίν, τόσο ως μεμονωμένες φιγούρες όσο και σε σύνθετες συνθέσεις. Όπλα, περίτεχνες ενδυμασίες, κοραλλέες χάντρες και εξειδικευμένα κεφαλαιώδη διακοσμητικά κεφαλόδεσμε μπορούν να επικοινωνούν στρατιωτική λειτουργία, κοινωνική θέση και εγγύτητα στην αυλική αυλή.
Η παρούσα γλυπτική ανήκει τυπολογικά στην καλά γνωστή ομάδα αναπαραστάσεων οπλισμένων πολεμιστών και στρατιωτικών αξιωματικών του Benin. Όμοιες φιγούρες εμφανίζονται ανάμεσα σε ιστορικά έργα του Benin συντηρημένα στη μεγάλες συλλογές μουσείων, συμπεριλαμβανομένου του Ethnologisches Museum του Staatliche Museen zu Berlin και του British Museum στο Λονδίνο. Σχετικοί τύποι πολεμιστών τεκμηριώνονται επίσης στο πρώιμο σώμα έργων που συνέταξε ο Felix von Luschan και σε μεταγενέστερες μελέτες της τέχνης της αυλής του Benin.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η πυκνότητα της διακόσμησης. Σχεδόν κάθε μέρος της φιγούρας—το κράνος, η περιμετρική περίφραξη του προσώπου, ο λαιμός, το στήθος, η φούστα, το τόξο, οι καρποί και οι αστράγαλοι—έχει διαφοροποιηθεί μέσω ανάγλυφης μοντελοποίησης, εγχάρακτης διακόσμησης ή επαναλαμβανόμενων γεωμετρικών δομών. Αυτή η συσσώρευση ενδύματος αντιτίθεται προς τις συμπαγείς αναλογίες του σώματος και δίνει στη φιγούρα μια ισχυρά τελετουργική και τιμητική όψη.
Η επιφάνεια εμφανίζει ετερογενείς σκούρες καφέ, γκριζωπούς και πράσινους τόνους με περιοχές οξείδωσης, ιριδισμών και φθορών. Διαφορές στην επιφάνεια του μετάλλου και στην πατίνα είναι ορατές σε όλη τη γλυπτική. Ενώ η εικονογραφία και τα μορφολογικά χαρακτηριστικά επιτρέπουν τη σύγκριση με τεκμηριωμένες εικόνες πολεμιστών του Benin, η ακριβής ημερομηνία, η περίοδος χύτευσης και η ιστορία του παρόντος αντικειμένου δεν μπορούν να προσδιοριστούν από τις φωτογραφίες μόνο.
Βιβλιογραφία:
- Felix von Luschan, Die Altertümer von Benin, 3 τόμοι, Vereinigung Wissenschaftlicher Verleger Walter de Gruyter & Co., Βερολίνο και Λειψία, 1919.
- William B. Fagg, Nigerian Images, National Commission for Museums and Monuments, Λάγκος, 1963.
- William B. Fagg, Bildwerke aus Nigeria, Prestel-Verlag, Μόναχο, 1963.
- Paula Girshick Ben-Amos, The Art of Benin, British Museum Press, Λονδίνο, 1995.
- Barbara Plankensteiner (επιμ.), Benin: Kings and Rituals. Court Arts from Nigeria, Museum für Völkerkunde, Βιέννη, 2007.
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ29018
Νομικό Πλαίσιο
Με βάση τη συνθήκη UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον νόμο Kulturgutschutz Gesetz (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα για την αποκατάσταση πολιτισμικής περιουσίας παραγράφεται τρία χρόνια μετά την απόκτηση γνώσης από τις αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής για τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούντζινα και terracotta αντικείμενα που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημοσίως στη Γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, τα οποία έχουν εμπλακεί εντατικά στην έρευνα αποκατάστασης (μεταφορά-έργου) τα τελευταία επτά χρόνια, είναι ενήμεροι για το έργο μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και έχουν μας επισκεφθεί στην εξάρτησή μας στο Lomé, Τόγκο, μεταξύ άλλων τόπων, για να ενημερωθούν για τον διεθνή εμπορικό τομέα τέχνης επιτόπου. Πέραν τούτου, η National Commission for Museums and Monuments (NCMM) στο Αμπούτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης εναντίον ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Γκαλερί Wolfgang Jaenicke
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε υπόθεση θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Benin
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
39 cm
Βάρος
3.9 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
