Μια χάλκινη κεφαλή - Κεφάλι - Μενίν - Νιγηρία

06
ημέρες
15
ώρες
46
λεπτά
44
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 1,100 - € 1,400
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 141873 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Ένα χάλκινο κεφάλι από τη Νιγηρία, παράδοση του Βενίν, Βασίλειο του Βενίν, με σιδερένια εντοιχισμένα στοιχεία στο μέτωπο και τα μάτια, βάρος 2 kg, ύψος 21 cm, σε ικανοποιητική κατάσταση και αυθεντικό/official.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Ένα Τρόπαιο ή Αναμνηστικό Κεφάλι από το Βασίλειο του Μένιν, Νιγηρία
Νιγηρία, Βασίλειο του Μένιν, Έντο
Χάλκινο/ κράμα χαλκού, σιδηρές ενθέσεις

Ένα ουσιαστικά χυτό μεταλλικό κεφάλι από την καλλιτεχνική παράδοση του ιστορικού Βασιλείου του Μένιν, διακρίνεται για τη ευρεία δομή του προσώπου, το σκαλιστό κομμωτήριο και, πρωτίστως, για τη διακριτική χρήση σιδερού στους εντοπισμούς στο μέτωπο και στα μάτια. Κεφάλια αυτού του γενικού τύπου ερμηνεύτηκαν με διάφορους τρόπους στη βιβλιογραφία, από απεικονίσεις τροπαίων ισχυρών ηττημένων αντιπάλων μέχρι αναμνηστικά εικόνων ανώτατων μελών του αυλικού περιβάλλοντος του Μένιν και ακόμη ενός Ομπά.

Το πρόσωπο είναι φαρδύ και στρογγυλεμένο, με γεμάτα μάγουλα, μακρύ ευθύ μύτη και σχετικά μικρό, προσεκτικά διαμορφωμένο στόμα. Τα μεγάλα αμυγδαώδη μάτια περιβάλλονται από έντονα ορισμένα ανασηκωμένα περιγράμματα. Οι κόρες τονίζονται από σκουρόχρονες ενθέσεις σιδήρου, παράγοντας έναν ιδιαίτερα έντονο μετωπικό βλέμμα. Ο σκόπιμος συνδυασμός χαλκούχου κράματος και σιδήρου αποτελεί σημαντικό τεχνικό και οπτικό χαρακτηριστικό του γλυπτού.

Ακόμα πιο αξιοσημείωτα είναι τα στοιχεία σιδήρου που τοποθετούνται στο μέτωπο. Δύο επιμηκυμένες κάθετες λωρίδες καταλαμβάνουν τον κεντρικό άξονα πάνω από τη γέφυρα της μύτης, ενώ μικρότερες μυτερές ή ωοειδείς μορφές τοποθετούνται συμμετρικά πάνω από τα φρύδια. Η αντίθεση σκουρόχρωμης οξείδωσης του σιδήρου κάνει αυτά τα λεπτομέρειες να ξεχωρίζουν σαφώς ενάντια στην πιο θερμή επιφάνεια του κράματος χαλκού. Τέτοιες ενθέσεις σιδήρου γνωρίζονται στην μεταλλοτεχνία του Μένιν και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να τονίσουν τα μάτια και τα χαρακτηριστικά του προσώπου.

Η κομμωτική φιγούρα σχηματίζει ένα εφαρμοστό κάλυμμα που αποτελείται από πολυάριθμες στενές, γραμμικές ράβδους σε διαδοχικές ενότητες ή βήματα. Αυτή η ξεχωριστή διακοσμητική τρίχα με βήματα έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις επιστημονικές προσπάθειες ερμηνείας αυτής της συγκεκριμένης κατηγορίας κεφαλών του Μένιν. Μερικές φορές έχει περιγραφεί ως κομμωτική ξένη προς τους Εντο, τους λαούς του Βασιλείου του Μένιν, και κατά συνέπεια χρησιμοποιείται ως απόδειξη ότι τέτοια κεφάλια αντιπροσωπεύουν εξωμό ή ηττημένους εχθρούς.

Η Paula Girshick Ben-Amos συζήτησε τη δυνατότητα ότι ορισμένα πρώιμα κεφάλια αυτού του τύπου θα πρέπει να γίνονται κατανοητά ως τρόπαια κεφαλών αντί για συμβατικά αρχαϊκά κεφάλια βασιλικής προέλευσης. Σύμφωνα με παραδόσεις που σχετίζονται με αυτή την ερμηνεία, ένας ιδιαίτερα ισχυρός ή επαναστατημένος ηττημένος μονάρχης θα μπορούσε να αποκεφαλιστεί και το κομμένο κεφάλι να παρουσιαστεί στη βασιλική έ-τάγμα κρασων μετάλλευμάτων στο Μένιν Σίτι, ώστε να φτιαχτεί μόνιμη μεταλλική αναπαράσταση. Το αποτέλεσμα γλυπτό θα κατ’ ουσίαν τιμούσε τη βασιλική νίκη και την ήττα ενός σημαντικού πολιτικού αντιπάλου.

Αυτή η ερμηνεία δεν είναι χωρίς δυσκολίες. Αριθμοί φορούντες στενά παρόμοια βήματα κομμωτικής εμφανίζονται επανειλημμένα σε διασημότατες επιτραπέζιες πλακέτες του βασιλικού παλάτιου του Μένιν. Εκεί εμφανίζονται σε ποικιλία ρόλων, συμπεριλαμβανομένων αρχόντων, πολεμιστών, σελίδων και υπαλλήλων που σχετίζονται με τον Ομπά. Σε αρκετές περιπτώσεις τα κοράλλια τους κοσμήματα ταυτοποιούν αυτά τα πρόσωπα με άξια βαθμίδας μέσα στο αυλικό περιβάλλον. Η επαναλαμβανόμενη ύπαρξη της κομμωτικής αυτής μορφής ανάμεσα σε τέτοια πρόσωπα καθιστά δύσκολο να θεωρηθεί ότι ο κομμωτήριος ο τύπος αποτελεί απόδειξη ξένης καταγωγής ή εχθρικής κατάστασης με μόνη βεβαιότητα.

Αυτό οδήγησε σε μια εναλλακτική ερμηνεία: αντί να απεικονίζει έναν ηττημένο ξένο αντίπαλο, ένα κεφάλι τέτοιου τύπου μπορεί να απεικονίζει ένα υψηλόβαθμο άτομο που ανήκει στο αυλικό ίδρυμα. Ο Frank Willett προχώρησε περαιτέρω συζητώντας σχετικά υλικά, εξετάζοντας τη δυνατότητα ότι ένα κεφάλι αυτής της γενικής κατηγορίας θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια αναμνηστική εικόνα ενός βασιλιά του Μένιν. Η ακριβής ταυτοποίηση του τύπου παραμένει επομένως μια σημαντική και αμφιλεγόμενη ερώτηση στην ερμηνεία της τέχνης του Μένιν.

Η γλυπτική είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα επειδή αυτές οι ανταγωνιστικές ερμηνείες ουσιαστικά αλλάζουν το πιθανό της νόημα. Κάτω από την ερμηνεία του τρόπαιου-κεφαλής, η ασυνήθιστη κομμωτική φροντίδα και η απεικόνιση προσώπου θα διακρίνανε έναν ηττημένο εξωγήινο του οποίου η εικόνα διατηρήθηκε ως απόδειξη βασιλικής εξουσίας. Κάτω από την εναλλακτική ερμηνεία, τα ίδια χαρακτηριστικά ανήκουν στον οπτικό λεξιλόγιο της κατάστασης μέσα στο ίδιο το Μένιν και θα μπορούσαν να ταυτοποιήσουν μια σημαντική προσωπικότητα της αυλής ή βασιλικού προσώπου. Το παρόν αντικείμενο θα πρέπει επομένως να περιγραφεί με και τις δύο πιθανότητες στο μυαλό αντί να αποδοθεί αδιαφορώς σε κάθε κατηγορία.

Η κομμωτική μορφή από μόνη της εκτελείται με αξιοσημείωτη ακρίβεια. Παράλληλες ράβδοι καλύπτουν την κορώνα σε σαφώς διαχωρισμένους ρυθμούς, ενώ η γραμμή των μαλλιών σχηματίζει ένα ισχυρό γεωμετρικό όριο γύρω από το μέτωπο και τους κροτάφους. Τα αυτιά αποδίδονται σε χαμηλό ανάγλυφο. Στη βάση, ο κοντός λαιμός επεκτείνεται ελαφρώς και καλύπτεται από ένα πυκνό σχέδιο λεπτών οριζόντιων και κατακόρυφων γραμμών, δημιουργώντας την εμφάνιση ενός δομημένου κολάρου ή ενός περιδέραιο στον λαιμό.

Η επιφάνεια παρουσιάζει ένα πολύπλοκο καφέ, κοκκινωπό καφέ, σκούρο γκρι και πρασινοκάστανο πατίνα με τοπική οξείδωση, εναποθέσεις και περιοχές φθοράς. Οι ενθέσεις σιδήρου έχουν αναπτύξει μια σαφώς σκοτεινότερη και περισσότερο διαβρωμένη επιφάνεια από το περιβάλλον κράμα χαλκού, ενισχύοντας περαιτέρω τη αρχική τους οπτική λειτουργία. Η ακριβής ημερομηνία, η αρχική θέση και η ιστορική ταυτότητα που αντιπροσωπεύει η παρούσα κεφαλή δεν μπορούν να θεθούν μόνο από τις φωτογραφίες.

Βιβλιογραφία:
Paula Girshick Ben-Amos, The Art of Benin, British Museum Press, Λονδίνο, 1995.
Ekpo Eyo και Frank Willett, Kunstschätze aus Alt-Nigeria, Verlag Philipp von Zabern, Mainz, 1983.
Felix von Luschan, Die Altertümer von Benin, 3 τόμοι, Vereinigung Wissenschaftlicher Verleger Walter de Gruyter & Co., Βερολίνο και Λειψία, 1919.
William B. Fagg, Nigerian Images, National Commission for Museums and Monuments, Λάγος, 1963.
Barbara Plankensteiner (επιμ.), Benin: Kings and Rituals. Court Arts from Nigeria, Museum für Völkerkunde, Βιέννη, 2007.

Μερικές από τις πληροφορίες και φωτογραφίες δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.

Inv. No. MAZ29042

Νομικό Πλαίσιο

Με τον Οικουμενικό Σύμβαση UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο περί Προστασίας Πολιτιστικού Κληροδοτήματος (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα επαναποδοχής πολιτιστικού αγαθού πιάνει τρεις χρόνια μετά τη γνώση από τις αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής για τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου. Όλα τα μπρούνζε και τα αντικείμενα από πηλοκάρφι που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στη Γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκοί θεσμοί όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνα αποκατάστασης (μεταφορά-έργου) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν τη δουλειά μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν επισκεφθεί την εξάρτησή μας στη Λομέ, Τογό, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές Εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Αμπουνά, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης εναντίον ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Γκαλερί Wolfgang Jaenicke.

Το Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε περίπτωση θα επανεξεταστεί προσεκτικά χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Ένα Τρόπαιο ή Αναμνηστικό Κεφάλι από το Βασίλειο του Μένιν, Νιγηρία
Νιγηρία, Βασίλειο του Μένιν, Έντο
Χάλκινο/ κράμα χαλκού, σιδηρές ενθέσεις

Ένα ουσιαστικά χυτό μεταλλικό κεφάλι από την καλλιτεχνική παράδοση του ιστορικού Βασιλείου του Μένιν, διακρίνεται για τη ευρεία δομή του προσώπου, το σκαλιστό κομμωτήριο και, πρωτίστως, για τη διακριτική χρήση σιδερού στους εντοπισμούς στο μέτωπο και στα μάτια. Κεφάλια αυτού του γενικού τύπου ερμηνεύτηκαν με διάφορους τρόπους στη βιβλιογραφία, από απεικονίσεις τροπαίων ισχυρών ηττημένων αντιπάλων μέχρι αναμνηστικά εικόνων ανώτατων μελών του αυλικού περιβάλλοντος του Μένιν και ακόμη ενός Ομπά.

Το πρόσωπο είναι φαρδύ και στρογγυλεμένο, με γεμάτα μάγουλα, μακρύ ευθύ μύτη και σχετικά μικρό, προσεκτικά διαμορφωμένο στόμα. Τα μεγάλα αμυγδαώδη μάτια περιβάλλονται από έντονα ορισμένα ανασηκωμένα περιγράμματα. Οι κόρες τονίζονται από σκουρόχρονες ενθέσεις σιδήρου, παράγοντας έναν ιδιαίτερα έντονο μετωπικό βλέμμα. Ο σκόπιμος συνδυασμός χαλκούχου κράματος και σιδήρου αποτελεί σημαντικό τεχνικό και οπτικό χαρακτηριστικό του γλυπτού.

Ακόμα πιο αξιοσημείωτα είναι τα στοιχεία σιδήρου που τοποθετούνται στο μέτωπο. Δύο επιμηκυμένες κάθετες λωρίδες καταλαμβάνουν τον κεντρικό άξονα πάνω από τη γέφυρα της μύτης, ενώ μικρότερες μυτερές ή ωοειδείς μορφές τοποθετούνται συμμετρικά πάνω από τα φρύδια. Η αντίθεση σκουρόχρωμης οξείδωσης του σιδήρου κάνει αυτά τα λεπτομέρειες να ξεχωρίζουν σαφώς ενάντια στην πιο θερμή επιφάνεια του κράματος χαλκού. Τέτοιες ενθέσεις σιδήρου γνωρίζονται στην μεταλλοτεχνία του Μένιν και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να τονίσουν τα μάτια και τα χαρακτηριστικά του προσώπου.

Η κομμωτική φιγούρα σχηματίζει ένα εφαρμοστό κάλυμμα που αποτελείται από πολυάριθμες στενές, γραμμικές ράβδους σε διαδοχικές ενότητες ή βήματα. Αυτή η ξεχωριστή διακοσμητική τρίχα με βήματα έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις επιστημονικές προσπάθειες ερμηνείας αυτής της συγκεκριμένης κατηγορίας κεφαλών του Μένιν. Μερικές φορές έχει περιγραφεί ως κομμωτική ξένη προς τους Εντο, τους λαούς του Βασιλείου του Μένιν, και κατά συνέπεια χρησιμοποιείται ως απόδειξη ότι τέτοια κεφάλια αντιπροσωπεύουν εξωμό ή ηττημένους εχθρούς.

Η Paula Girshick Ben-Amos συζήτησε τη δυνατότητα ότι ορισμένα πρώιμα κεφάλια αυτού του τύπου θα πρέπει να γίνονται κατανοητά ως τρόπαια κεφαλών αντί για συμβατικά αρχαϊκά κεφάλια βασιλικής προέλευσης. Σύμφωνα με παραδόσεις που σχετίζονται με αυτή την ερμηνεία, ένας ιδιαίτερα ισχυρός ή επαναστατημένος ηττημένος μονάρχης θα μπορούσε να αποκεφαλιστεί και το κομμένο κεφάλι να παρουσιαστεί στη βασιλική έ-τάγμα κρασων μετάλλευμάτων στο Μένιν Σίτι, ώστε να φτιαχτεί μόνιμη μεταλλική αναπαράσταση. Το αποτέλεσμα γλυπτό θα κατ’ ουσίαν τιμούσε τη βασιλική νίκη και την ήττα ενός σημαντικού πολιτικού αντιπάλου.

Αυτή η ερμηνεία δεν είναι χωρίς δυσκολίες. Αριθμοί φορούντες στενά παρόμοια βήματα κομμωτικής εμφανίζονται επανειλημμένα σε διασημότατες επιτραπέζιες πλακέτες του βασιλικού παλάτιου του Μένιν. Εκεί εμφανίζονται σε ποικιλία ρόλων, συμπεριλαμβανομένων αρχόντων, πολεμιστών, σελίδων και υπαλλήλων που σχετίζονται με τον Ομπά. Σε αρκετές περιπτώσεις τα κοράλλια τους κοσμήματα ταυτοποιούν αυτά τα πρόσωπα με άξια βαθμίδας μέσα στο αυλικό περιβάλλον. Η επαναλαμβανόμενη ύπαρξη της κομμωτικής αυτής μορφής ανάμεσα σε τέτοια πρόσωπα καθιστά δύσκολο να θεωρηθεί ότι ο κομμωτήριος ο τύπος αποτελεί απόδειξη ξένης καταγωγής ή εχθρικής κατάστασης με μόνη βεβαιότητα.

Αυτό οδήγησε σε μια εναλλακτική ερμηνεία: αντί να απεικονίζει έναν ηττημένο ξένο αντίπαλο, ένα κεφάλι τέτοιου τύπου μπορεί να απεικονίζει ένα υψηλόβαθμο άτομο που ανήκει στο αυλικό ίδρυμα. Ο Frank Willett προχώρησε περαιτέρω συζητώντας σχετικά υλικά, εξετάζοντας τη δυνατότητα ότι ένα κεφάλι αυτής της γενικής κατηγορίας θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια αναμνηστική εικόνα ενός βασιλιά του Μένιν. Η ακριβής ταυτοποίηση του τύπου παραμένει επομένως μια σημαντική και αμφιλεγόμενη ερώτηση στην ερμηνεία της τέχνης του Μένιν.

Η γλυπτική είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα επειδή αυτές οι ανταγωνιστικές ερμηνείες ουσιαστικά αλλάζουν το πιθανό της νόημα. Κάτω από την ερμηνεία του τρόπαιου-κεφαλής, η ασυνήθιστη κομμωτική φροντίδα και η απεικόνιση προσώπου θα διακρίνανε έναν ηττημένο εξωγήινο του οποίου η εικόνα διατηρήθηκε ως απόδειξη βασιλικής εξουσίας. Κάτω από την εναλλακτική ερμηνεία, τα ίδια χαρακτηριστικά ανήκουν στον οπτικό λεξιλόγιο της κατάστασης μέσα στο ίδιο το Μένιν και θα μπορούσαν να ταυτοποιήσουν μια σημαντική προσωπικότητα της αυλής ή βασιλικού προσώπου. Το παρόν αντικείμενο θα πρέπει επομένως να περιγραφεί με και τις δύο πιθανότητες στο μυαλό αντί να αποδοθεί αδιαφορώς σε κάθε κατηγορία.

Η κομμωτική μορφή από μόνη της εκτελείται με αξιοσημείωτη ακρίβεια. Παράλληλες ράβδοι καλύπτουν την κορώνα σε σαφώς διαχωρισμένους ρυθμούς, ενώ η γραμμή των μαλλιών σχηματίζει ένα ισχυρό γεωμετρικό όριο γύρω από το μέτωπο και τους κροτάφους. Τα αυτιά αποδίδονται σε χαμηλό ανάγλυφο. Στη βάση, ο κοντός λαιμός επεκτείνεται ελαφρώς και καλύπτεται από ένα πυκνό σχέδιο λεπτών οριζόντιων και κατακόρυφων γραμμών, δημιουργώντας την εμφάνιση ενός δομημένου κολάρου ή ενός περιδέραιο στον λαιμό.

Η επιφάνεια παρουσιάζει ένα πολύπλοκο καφέ, κοκκινωπό καφέ, σκούρο γκρι και πρασινοκάστανο πατίνα με τοπική οξείδωση, εναποθέσεις και περιοχές φθοράς. Οι ενθέσεις σιδήρου έχουν αναπτύξει μια σαφώς σκοτεινότερη και περισσότερο διαβρωμένη επιφάνεια από το περιβάλλον κράμα χαλκού, ενισχύοντας περαιτέρω τη αρχική τους οπτική λειτουργία. Η ακριβής ημερομηνία, η αρχική θέση και η ιστορική ταυτότητα που αντιπροσωπεύει η παρούσα κεφαλή δεν μπορούν να θεθούν μόνο από τις φωτογραφίες.

Βιβλιογραφία:
Paula Girshick Ben-Amos, The Art of Benin, British Museum Press, Λονδίνο, 1995.
Ekpo Eyo και Frank Willett, Kunstschätze aus Alt-Nigeria, Verlag Philipp von Zabern, Mainz, 1983.
Felix von Luschan, Die Altertümer von Benin, 3 τόμοι, Vereinigung Wissenschaftlicher Verleger Walter de Gruyter & Co., Βερολίνο και Λειψία, 1919.
William B. Fagg, Nigerian Images, National Commission for Museums and Monuments, Λάγος, 1963.
Barbara Plankensteiner (επιμ.), Benin: Kings and Rituals. Court Arts from Nigeria, Museum für Völkerkunde, Βιέννη, 2007.

Μερικές από τις πληροφορίες και φωτογραφίες δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.

Inv. No. MAZ29042

Νομικό Πλαίσιο

Με τον Οικουμενικό Σύμβαση UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον Νόμο περί Προστασίας Πολιτιστικού Κληροδοτήματος (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα επαναποδοχής πολιτιστικού αγαθού πιάνει τρεις χρόνια μετά τη γνώση από τις αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής για τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου. Όλα τα μπρούνζε και τα αντικείμενα από πηλοκάρφι που προσφέρονται έχουν εκτεθεί δημόσια στη Γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανισμοί όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκοί θεσμοί όπως το Technical University of Berlin, που έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνα αποκατάστασης (μεταφορά-έργου) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν τη δουλειά μας, έχουν επιθεωρήσει μεγάλα τμήματα της συλλογής μας και έχουν επισκεφθεί την εξάρτησή μας στη Λομέ, Τογό, μεταξύ άλλων τόπων, για να μάθουν για το διεθνές Εμπόριο Τέχνης επί τόπου. Επιπλέον, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Αμπουνά, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί για τη συλλογή μας. Σε καμία περίπτωση στο παρελθόν δεν έχουν υπάρξει αξιώσεις αποκατάστασης εναντίον ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Γκαλερί Wolfgang Jaenicke.

Το Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Εάν προκύψουν ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε περίπτωση θα επανεξεταστεί προσεκτικά χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Indigenous object name
Head
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Benin
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze head
Height
21 cm
Βάρος
2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6812
Πουλημένα αντικείμενα
99.8%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​