Μια χάλκινη κεφαλή - Ουάου! - Μενίν - Νιγηρία
06
ημέρες
20
ώρες
56
λεπτά
33
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 750
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 4,200 - € 5,000
 | 750 € | |
|---|---|---|
 | 700 € | |
| 400 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 141873 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Κεφαλή από μπρούτζο με τον τίτλο 'A bronze head', προερχόμενη από τη Νιγηρία, κουλτούρα Benin (Oba); προέλευση Ife, περιοχή Benin City.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια χάλκινη κεφαλή Ομπα, Ίφε, περιοχή Μπανίν Πόλη, Νιγηρία.
Αυτή η επιβλητική χάλκινη κεφαλή ανήκει στο σώμα των διάσημων βασιλικών γλυπτών από την αρχαία Ίλι-Ίφε, το πνευματικό και πολιτικό κέντρο του β Yoruba κόσμου. Απεικονίζει έναν νέο Ομπα (θεϊκό μονάρχη) και εμφανίζει τα στιλιστικά χαρακτηριστικά του κλασικού Ίφε φυσιοκρατισμού: ένα ωοειδές πρόσωπο, αμυγδαλόσχηλα μάτια, ίσια μύτη και χείλη γεμάτα με ένα περιορισμένο έκφραση. Η επιφανειακή επιφάνεια του προσώπου είναι καλυμμένη με λεπτές, κανονικές γραμμώσεις, ενώ μια σειρά οπών που τοποθετούνται γύρω από το στόμα, τα μάγουλα, τις κροτάφους και το στέμμα, μαρτυρούν την παλαιότερη προσθήκη εφαρμοσμένων στοιχείων ή τελετουργικών διακοσμητικών. Ο κυλινδρικός λαιμός, σημαδεμένος από οριζόντιες αυλάκιες, καθώς και η κοιλότητα της κατασκευής του αντικειμένου, μαρτυρούν έναν εξαιρετικά περίπλοκο σχεδιασμό προσαρμοσμένο για επίδειξη ή τελετουργική χρήση.
Από ανθρωπολογική σκοπιά, ο συνδυασμός εξατομικευμένων χαρακτηριστικών, τεχνικής αρτιότητας και διακοσμητικών συσκευών εντάσσει αυτή την απεικόνιση σε μια οπτική γλώσσα κύρους, κοινωνικής ταυτότητας και της αναπαράστασης της εξουσίας που χαρακτηρίζει την αυλή του Ίφε.
Το αντικείμενο παρουσιάζει αρκετά τεχνικά και δομικά χαρακτηριστικά που ευθυγραμμίζονται στενά με τον τύπο Wunmonije από τις χάλκινες κεφαλές του Ίφε. Τρεις οπές στον τράχηλο δηλώνουν ότι η κεφαλή αρχικά προσαρτιζόταν σε ένα ξύλινο σώμα με βίδες. Ο Frank Willett παρατήρησε:
“... τρεις οπές προορισμένες για βίδες, με τις οποίες η κεφαλή πιθανώς αρχικά συνδεόταν με έναν ξύλινο κορμό.”
Frank Willett, Ife, pl. 3.
Αυτή η κατασκευή εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα σχετικά με τη λειτουργία και ερμηνεία αυτών των διάσημων κεφαλών του Ίφε: Ήταν πορτρέτα μεμονωμένων ιστορικών μονάρχων, ή αντίθετα ιδεαλισμένες αναπαραστάσεις της θέσης της βασιλείας;
Η απάντηση είναι πιο πολύπλοκη από μια απλή ερμηνεία πορτρέτου. Παρότι ορισμένες κεφαλές μπορεί να σχετίζονται με συγκεκριμένους μονάρχες, η πλειονότητα δεν πρέπει να νοείται ως ατομικά πορτρέτα στο σύγχρονο ευρωπαϊκό νόημα. Αντ’ αυτού, φαίνονται να αντιπροσωπεύουν την ιδεαλισμένη εικόνα του Ομπα, ενσαρκώνοντας τη βασιλική εξουσία, τη συνέχεια και τη μυστηριακή νομιμοποίηση. Οι κεφαλές πιθανώς δεν προορίζονταν απλώς ως ομοιώματα ενός ατόμου, αλλά ως αναπαραστάσεις του ίδιου του θεσμού της βασιλείας.
Το γεγονός ότι πολλές κεφαλές του Ίφε μοιράζονται παρόμοια χαρακτηριστικά προσώπου στηρίζει αυτή τη ερμηνεία. Αποτελούν μέρος μιας οπτικής παράδοσης στην οποία ο μονάρχης απεικονίζεται σύμφωνα με καθιερωμένες συμβάσεις: νεανικός, γαλήνιος, ισορροπημένος και πνευματικά φορτισμένος. Η ατομική ταυτότητα υποτάσσεται στην συμβολική αναπαράσταση της βασιλικής εξουσίας. Η κεφαλή δεν αντιπροσωπεύει μόνο ένα άτομο, αλλά την αιώνια παρουσία του Ομπα ως ιερής θεσμικότητας.
Η αρχική τους λειτουργία πιθανώς συνδέονταν με τελετουργικές και μνημοσυντικές πρακτικές. Αντίστοιχοι μαχαλίνες κεφαλές τύπου Wunmonije έχουν πιστεύεται ότι προσαρμόζονταν σε πυραύλους ζωής σώματος, πιθανώς με κινούμενα άκρα. Αυτά τα αγαλματίδια ήταν ντυμένα και εξοπλισμένα με τον ίδιο τρόπο όπως ο αποθανών ή ο αντιπροσωπευόμενος μονάρχης. Με τον τρόπο αυτό, ο Ομπα μπορούσε συμβολικά να συμμετέχει σε τελετές και τελετουργίες εν μέσω φυσικής απουσίας.
Ο Frank Willett περιγράφει αυτή την πιθανότητα: Η εστίαση της γιορτής ήταν ένα αγαλματώδες ξύλινο πρόσωπο ζωής που υποτίθεται ότι αντιπροσώπευε τον αποθανατισμένο και ήταν ντυμένο σαν ένα μεγάλο μαριονέτα. Υπάρχει λοιπόν λόγος να θεωρήσουμε ότι οι χάλκινες κεφαλές του Ίφε χρησιμοποιήθηκαν παρόμοια ως οι άνω τους επιφάνειες μνημείων σε τελετές κηδείας. Αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί αυτές οι χάλκινες κεφαλές είναι σχετικά κοινοτές σήμερα. Χρησιμοποιήθηκαν επί αιώνες, ώστε να βρίσκουμε παρόμοια ρεαλιστικά σχεδιασμένες χάλκινες κεφαλές σε μακρύ χρονικό διάστημα. Frank Willett, Ife, σελ. 51-53, που εξηγεί μια κηδεία βασιλιά Οβω το 1944.
“Οι κεφαλές από μέγεθος ζωής από το Ife μπορεί να είχαν προσαρτηθεί σε παρόμοια σώματα για τους ίδιους σκοπούς.” Frank Willett, Ife, pl. 2 (τελευταία ακολουθία φωτογραφιών)
Η χρήση ξύλινων σωμάτων εξηγεί επίσης γιατί αρκετές κεφαλές από χάλκινο έχουν επιβιώσει. Το χάλκινο στοιχείο ήταν ανθεκτικό και μπορούσε να παραμείνει σε τελετουργική χρήση για αρκετές γενεές, ενώ τα ξύλινα σώματα φθείρονταν με φυσικό τρόπο. Όταν ένας καινούριος Ομπα αναλαμβάνει την εξουσία, είναι πιθανόν ότι μόνο η χάλκινη κεφαλή αντικαταστάθηκε ή νεοδημιουργήθηκε, ενώ η τελετουργική λειτουργία του αγαλματιδίου συνέχισε.
Μια συγκρίσιμη παράδοση τεκμηριώνεται σε σχέση με τελετές κηδείας αλλού στη Yoruba περιοχή. Ο Willett αναφέρεται στην κηδεία του βασιλιά του Οβω το 1944, όπου το κεντρικό στοιχείο ήταν ένα αγαλματώδες ξύλινο σώμα που αντιπροσώπευε τον αποθανόντα μονάρχη, ντυμένο σαν μια μεγάλη μαριονέτα. Αυτό παρέχει ένα σημαντικό εθνογραφικό παράλληλο για την κατανόηση της πιθανής λειτουργίας των χάλκινων κεφαλών του Ίφε ως τελετουργικές βασιλικές αναπαραστάσεις αντί για απλά πορτρέτα.
Έτσι, αυτή η χάλκινη κεφαλή πρέπει να γίνει κατανοητή τόσο ως εικόνα ενός μονάρχη όσο και ως σύμβολο της βασιλείας καθ’ εαυτό. Ο καινοτόμος φυσιοκράτης της δεν υποδηλώνει απαραίτητα ατομικό πορτρέτο, αλλά την ιδεώδη εικόνα της ιερής βασιλείας — μια διαχρονική αναπαράσταση του Ομπα, τα οποία η εξουσία του υπερβαίνει τη ζωή οποιουδήποτε ατόμου βασιλιά.
Βιβλιογραφία:
Frank Willett, Ife. New Studies in the Art of Ancient West Africa, London: Thames & Hudson, 1967; δεύτερη έκδοση 1975, ειδικά πλάκες 2 και 3, σελ. 51–53.
H. Meyerowitz and V. Meyerowitz, “Bronzes and Terra-Cottas from Ile-Ife,” The Burlington Magazine for Connoisseurs, Οκτώβριος 1939.
Jean Laude, Arts de l’Afrique Noire, μεταφρασμένα από Jean Decock, University of California Press, Berkeley, 1966; εκδόση paperback 1973.
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές τομέων της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
TL Test Kotalla 470 χρόνια +/-21 %
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές τομέων της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ21697
Νομικό Πλαίσιο
Κάτω από τη Συνθήκη UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον νόμο Kulturgutschutz Gesetz (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα επιστροφής πολιτισμικού αγαθού παραγράφεται τρία χρόνια μετά το γεγονός ότι οι αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής ενημερωθούν για τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούνζ, και τα αντικείμενα τερακότας που προσφέρονται εκτέθηκαν δημόσια στη Γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανώσεις όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, τα οποία έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνες επιστροφής (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν τη δουλειά μας, έχουν εξετάσει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και μας have επισκεφθεί στο εξάρτημά μας στο Lomé, Τόγκο, ανάμεσα σε άλλα μέρη, για να ενημερωθούν για το διεθνές εμπόριο Τέχνης στον χώρο. Επίσης, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Άμπουτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί σχετικά με τη συλλογή μας. Δεν έχουν υπάρξει ποτέ στο παρελθόν αξιώσεις επιστροφής εναντίον ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Αν προκύψουν ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε θέμα θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια χάλκινη κεφαλή Ομπα, Ίφε, περιοχή Μπανίν Πόλη, Νιγηρία.
Αυτή η επιβλητική χάλκινη κεφαλή ανήκει στο σώμα των διάσημων βασιλικών γλυπτών από την αρχαία Ίλι-Ίφε, το πνευματικό και πολιτικό κέντρο του β Yoruba κόσμου. Απεικονίζει έναν νέο Ομπα (θεϊκό μονάρχη) και εμφανίζει τα στιλιστικά χαρακτηριστικά του κλασικού Ίφε φυσιοκρατισμού: ένα ωοειδές πρόσωπο, αμυγδαλόσχηλα μάτια, ίσια μύτη και χείλη γεμάτα με ένα περιορισμένο έκφραση. Η επιφανειακή επιφάνεια του προσώπου είναι καλυμμένη με λεπτές, κανονικές γραμμώσεις, ενώ μια σειρά οπών που τοποθετούνται γύρω από το στόμα, τα μάγουλα, τις κροτάφους και το στέμμα, μαρτυρούν την παλαιότερη προσθήκη εφαρμοσμένων στοιχείων ή τελετουργικών διακοσμητικών. Ο κυλινδρικός λαιμός, σημαδεμένος από οριζόντιες αυλάκιες, καθώς και η κοιλότητα της κατασκευής του αντικειμένου, μαρτυρούν έναν εξαιρετικά περίπλοκο σχεδιασμό προσαρμοσμένο για επίδειξη ή τελετουργική χρήση.
Από ανθρωπολογική σκοπιά, ο συνδυασμός εξατομικευμένων χαρακτηριστικών, τεχνικής αρτιότητας και διακοσμητικών συσκευών εντάσσει αυτή την απεικόνιση σε μια οπτική γλώσσα κύρους, κοινωνικής ταυτότητας και της αναπαράστασης της εξουσίας που χαρακτηρίζει την αυλή του Ίφε.
Το αντικείμενο παρουσιάζει αρκετά τεχνικά και δομικά χαρακτηριστικά που ευθυγραμμίζονται στενά με τον τύπο Wunmonije από τις χάλκινες κεφαλές του Ίφε. Τρεις οπές στον τράχηλο δηλώνουν ότι η κεφαλή αρχικά προσαρτιζόταν σε ένα ξύλινο σώμα με βίδες. Ο Frank Willett παρατήρησε:
“... τρεις οπές προορισμένες για βίδες, με τις οποίες η κεφαλή πιθανώς αρχικά συνδεόταν με έναν ξύλινο κορμό.”
Frank Willett, Ife, pl. 3.
Αυτή η κατασκευή εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα σχετικά με τη λειτουργία και ερμηνεία αυτών των διάσημων κεφαλών του Ίφε: Ήταν πορτρέτα μεμονωμένων ιστορικών μονάρχων, ή αντίθετα ιδεαλισμένες αναπαραστάσεις της θέσης της βασιλείας;
Η απάντηση είναι πιο πολύπλοκη από μια απλή ερμηνεία πορτρέτου. Παρότι ορισμένες κεφαλές μπορεί να σχετίζονται με συγκεκριμένους μονάρχες, η πλειονότητα δεν πρέπει να νοείται ως ατομικά πορτρέτα στο σύγχρονο ευρωπαϊκό νόημα. Αντ’ αυτού, φαίνονται να αντιπροσωπεύουν την ιδεαλισμένη εικόνα του Ομπα, ενσαρκώνοντας τη βασιλική εξουσία, τη συνέχεια και τη μυστηριακή νομιμοποίηση. Οι κεφαλές πιθανώς δεν προορίζονταν απλώς ως ομοιώματα ενός ατόμου, αλλά ως αναπαραστάσεις του ίδιου του θεσμού της βασιλείας.
Το γεγονός ότι πολλές κεφαλές του Ίφε μοιράζονται παρόμοια χαρακτηριστικά προσώπου στηρίζει αυτή τη ερμηνεία. Αποτελούν μέρος μιας οπτικής παράδοσης στην οποία ο μονάρχης απεικονίζεται σύμφωνα με καθιερωμένες συμβάσεις: νεανικός, γαλήνιος, ισορροπημένος και πνευματικά φορτισμένος. Η ατομική ταυτότητα υποτάσσεται στην συμβολική αναπαράσταση της βασιλικής εξουσίας. Η κεφαλή δεν αντιπροσωπεύει μόνο ένα άτομο, αλλά την αιώνια παρουσία του Ομπα ως ιερής θεσμικότητας.
Η αρχική τους λειτουργία πιθανώς συνδέονταν με τελετουργικές και μνημοσυντικές πρακτικές. Αντίστοιχοι μαχαλίνες κεφαλές τύπου Wunmonije έχουν πιστεύεται ότι προσαρμόζονταν σε πυραύλους ζωής σώματος, πιθανώς με κινούμενα άκρα. Αυτά τα αγαλματίδια ήταν ντυμένα και εξοπλισμένα με τον ίδιο τρόπο όπως ο αποθανών ή ο αντιπροσωπευόμενος μονάρχης. Με τον τρόπο αυτό, ο Ομπα μπορούσε συμβολικά να συμμετέχει σε τελετές και τελετουργίες εν μέσω φυσικής απουσίας.
Ο Frank Willett περιγράφει αυτή την πιθανότητα: Η εστίαση της γιορτής ήταν ένα αγαλματώδες ξύλινο πρόσωπο ζωής που υποτίθεται ότι αντιπροσώπευε τον αποθανατισμένο και ήταν ντυμένο σαν ένα μεγάλο μαριονέτα. Υπάρχει λοιπόν λόγος να θεωρήσουμε ότι οι χάλκινες κεφαλές του Ίφε χρησιμοποιήθηκαν παρόμοια ως οι άνω τους επιφάνειες μνημείων σε τελετές κηδείας. Αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί αυτές οι χάλκινες κεφαλές είναι σχετικά κοινοτές σήμερα. Χρησιμοποιήθηκαν επί αιώνες, ώστε να βρίσκουμε παρόμοια ρεαλιστικά σχεδιασμένες χάλκινες κεφαλές σε μακρύ χρονικό διάστημα. Frank Willett, Ife, σελ. 51-53, που εξηγεί μια κηδεία βασιλιά Οβω το 1944.
“Οι κεφαλές από μέγεθος ζωής από το Ife μπορεί να είχαν προσαρτηθεί σε παρόμοια σώματα για τους ίδιους σκοπούς.” Frank Willett, Ife, pl. 2 (τελευταία ακολουθία φωτογραφιών)
Η χρήση ξύλινων σωμάτων εξηγεί επίσης γιατί αρκετές κεφαλές από χάλκινο έχουν επιβιώσει. Το χάλκινο στοιχείο ήταν ανθεκτικό και μπορούσε να παραμείνει σε τελετουργική χρήση για αρκετές γενεές, ενώ τα ξύλινα σώματα φθείρονταν με φυσικό τρόπο. Όταν ένας καινούριος Ομπα αναλαμβάνει την εξουσία, είναι πιθανόν ότι μόνο η χάλκινη κεφαλή αντικαταστάθηκε ή νεοδημιουργήθηκε, ενώ η τελετουργική λειτουργία του αγαλματιδίου συνέχισε.
Μια συγκρίσιμη παράδοση τεκμηριώνεται σε σχέση με τελετές κηδείας αλλού στη Yoruba περιοχή. Ο Willett αναφέρεται στην κηδεία του βασιλιά του Οβω το 1944, όπου το κεντρικό στοιχείο ήταν ένα αγαλματώδες ξύλινο σώμα που αντιπροσώπευε τον αποθανόντα μονάρχη, ντυμένο σαν μια μεγάλη μαριονέτα. Αυτό παρέχει ένα σημαντικό εθνογραφικό παράλληλο για την κατανόηση της πιθανής λειτουργίας των χάλκινων κεφαλών του Ίφε ως τελετουργικές βασιλικές αναπαραστάσεις αντί για απλά πορτρέτα.
Έτσι, αυτή η χάλκινη κεφαλή πρέπει να γίνει κατανοητή τόσο ως εικόνα ενός μονάρχη όσο και ως σύμβολο της βασιλείας καθ’ εαυτό. Ο καινοτόμος φυσιοκράτης της δεν υποδηλώνει απαραίτητα ατομικό πορτρέτο, αλλά την ιδεώδη εικόνα της ιερής βασιλείας — μια διαχρονική αναπαράσταση του Ομπα, τα οποία η εξουσία του υπερβαίνει τη ζωή οποιουδήποτε ατόμου βασιλιά.
Βιβλιογραφία:
Frank Willett, Ife. New Studies in the Art of Ancient West Africa, London: Thames & Hudson, 1967; δεύτερη έκδοση 1975, ειδικά πλάκες 2 και 3, σελ. 51–53.
H. Meyerowitz and V. Meyerowitz, “Bronzes and Terra-Cottas from Ile-Ife,” The Burlington Magazine for Connoisseurs, Οκτώβριος 1939.
Jean Laude, Arts de l’Afrique Noire, μεταφρασμένα από Jean Decock, University of California Press, Berkeley, 1966; εκδόση paperback 1973.
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές τομέων της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
TL Test Kotalla 470 χρόνια +/-21 %
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές τομέων της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Όλες οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Inv. No. MAZ21697
Νομικό Πλαίσιο
Κάτω από τη Συνθήκη UNESCO του 1970 σε συνδυασμό με τον νόμο Kulturgutschutz Gesetz (KGSG) οποιοδήποτε αίτημα επιστροφής πολιτισμικού αγαθού παραγράφεται τρία χρόνια μετά το γεγονός ότι οι αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής ενημερωθούν για τη θέση του αντικειμένου και την ταυτότητα του κατόχου.
Όλα τα μπρούνζ, και τα αντικείμενα τερακότας που προσφέρονται εκτέθηκαν δημόσια στη Γκαλερί Wolfgang Jaenicke από το 2001. Οργανώσεις όπως DIGITAL BENIN και ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Technical University of Berlin, τα οποία έχουν εμπλακεί εντατικά σε έρευνες επιστροφής (translocation-project) τα τελευταία επτά χρόνια, γνωρίζουν τη δουλειά μας, έχουν εξετάσει μεγάλα μέρη της συλλογής μας και μας have επισκεφθεί στο εξάρτημά μας στο Lomé, Τόγκο, ανάμεσα σε άλλα μέρη, για να ενημερωθούν για το διεθνές εμπόριο Τέχνης στον χώρο. Επίσης, η Εθνική Επιτροπή για Μουσεία και Μνημεία (NCMM) στο Άμπουτζα, Νιγηρία, έχει ενημερωθεί σχετικά με τη συλλογή μας. Δεν έχουν υπάρξει ποτέ στο παρελθόν αξιώσεις επιστροφής εναντίον ιδιωτικών ιδρυμάτων όπως η Γκαλερί Wolfgang Jaenicke.
Η Γκαλερί μας αντιμετωπίζει αυτές τις δομικές προκλήσεις μέσω πολιτικής μέγιστης διαφάνειας και τεκμηρίωσης. Αν προκύψουν ερωτήσεις ή αβεβαιότητες, σας προσκαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Κάθε θέμα θα εξεταστεί επιμελώς χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Oba
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Benin
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze head
Height
30 cm
Βάρος
3.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
