Antonio Basoli - Decori e arredi (1794-1809) - 2000

Antonio Basoli (Castel Guelfo 1774 - Μπολόνια, 1848), Διακοσμήσεις και Επιπλώσεις. Φλωρεντία, S.P.E.S. - 2000. Δερματοτυπωμένο εξώφυλλο, διακοσμημένη υπέρτυπία, σελίδες XX-251. Με 237 έγχρωτες αποτυπώσεις των σχεδίων του Basoli. Επιμέλεια: Vincenza Riccardi Scassellati Sforzolini. Σε άριστη κατάσταση. Σε δημοπρασία χωρίς ρεζέρβα!!!!

Antonio Basoli (Castel Guelfo, 18 Απριλίου 1774 – Μπολόνια, 30 Μαΐου 1848) ήταν Ιταλός ζωγράφος και χαράκτης, εκπρόσωπος του μπαρόκι κλασικισμού της Μπολόνια.

Βιογραφία

Η στοά της S. Maria dei Servi, 1836
Γεννημένος στο Castel Guelfo, μπολονέζος με καταβολές από τη Μπολόνια, ήταν γιος του Lelio Andrea και της Apollonia Fontana.

Ήταν ζωγράφος και εσωτερικός διακοσμητής, χαράκτης και μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Μπολόνια.

Η μόρφωσή του τροφοδοτήθηκε από το ευρύτατο και επίμονο ενδιαφέρον για τα έργα της κλασικής τέχνης, τη λογοτεχνία, τα ρεπερτόρια και τις διακοσμήσεις, τις χαράξεις του Piranesi. Τα πρώτα μυστικά της τέχνης τα πήρε από τον πατέρα του Lelio Andrea Basoli.

Σκηνικά για τη Semiramide riconosciuta του Meyerbeer
Ο Basoli, μαζί με τους αδελφούς Luigi και Francesco, λειτούργησε ως σκηνογράφος, διακοσμητής, σχεδιαστής κουρτιών, σε διάφορα θέατρα της περιοχής της Μπολόνια, στο Marsigli Rossi, στο Comunale, στο Teatro del Corso[1] και κυρίως στο θέατρο Contavalli (1814)· σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστα ίχνη από αυτά τα έργα του, ωστόσο τεκμηριώνονται από την πλούσια παραγωγή σχεδίων, υδατογραφιών και χαρακτικών, μεταξύ των οποίων οι ατμογράφοι της Συλλογής ποικίλων θεατρικών σκηνών, δημιουργημένες από το 1821.

Διακοσμητής ποικιλότροπος, ο Basoli δοκίμασε διάφορα στιλ, από τον μπολονέζικο φυσικό με τον οντάρισμα χαρακτήρων, όπως η «δωμάτιο χωριού» ή η «κουρτίνα της Κισπάδης», διακόσμηση γαλλικής προέλευσης και στρατιωτικού χαρακτήρα που θα μεταβληθεί σε «κουρτίνα πολιτών»), μέχρι τον τετραγωνισμό, τη ροκοκό ζωγραφική και τα γοτθικά, τα οποία επηρεάστηκαν από το ταξίδι στην Ρώμη.[2]

Τα έτη από το 1818 μέχρι τα είκοσι του 19ου αιώνα αντιπροσωπεύουν τα έτη της μέγιστης καλλιτεχνικής ωριμότητας του Basoli σε αυτό τον τομέα, με το ταξίδι στο Μιλάνο και την επίσκεψη στη «αίθουσα του Sanquirico», δηλαδή το εργαστήριο του κύριου σκηνογράφου της Σκάλα του Μιλάνου, στηριζόμενος από τον Basoli για τη σκηνή της Οιδίποδα βασιλιά στο Contavalli το 1822, τη σύνθεση της Semiramide riconosciuta το 1820 και τέλος τη ζωγραφική των σκηνών και του θεάτρου των Ιπποτών της Ένωσης από τον Santarcangelo di Romagna.

Οι μαθητές του ήταν ο Francesco Cocchi και ο Domenico Ferri.

Ο Antonio Basoli θάφτηκε στο κοιμητήριο της Certosa di Bologna, στον δύστυχο LXIV/1 του Κιόστορ V.[3]

Κεφαλαία
Basoli σχεδίασε αμέτρητα αρχικά γράμματα (capilettera). Αυτά χρησιμοποιήθηκαν στην αρχή κάθε κεφαλαίου της πρώτης ιταλικής έκδοσης, από την Longanesi, της La storia infinita, μυθιστόρημα του Michael Ende.