Massimo Riccò - Periferia 3

#collectorscorner

Όπερα μοναδική, απευθείας από το στούντιο του καλλιτέχνη.
Διαστάσεις 40x50 εκ, πάχος 0,4 εκ, κατασκευασμένη σε πάνελ.
Η όπερα συνοδεύεται από Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας που φέρει την υπογραφή του καλλιτέχνη, με κάδρο, τελική προστατευτική δεξαμενή βερνίκι, έτοιμη για να κρεμαστεί.

Μάξιμος Ρικό (Massimo Riccò) γεννήθηκε στη Μόντενα το 1961, όπου ζει και εργάζεται σήμερα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 εισέρχεται στον κόσμο της τέχνης, σχεδιάζει με μολύβια, κάρβουνες και φοιτές, αλλά σύντομα περνάει στο χρώμα μέσω τεχνικών ακρυλικού και ελαιοχρώματος.
Μετά από μια πρώτη επαφή με θεματική τοπίου ιμπρεσιονιστική και χαρακτήρα κυρίως εικονιστικό, με τα χρόνια επικρατεί μια σταθερή εξέλιξη προς τη ρήξη του σχήματος, αναθέτοντας στο χρώμα το ρόλο να δώσει στην καινότητα της έργου δύναμη και δυναμισμό.
Η αναζήτηση συνθέσεως θεμάτων ποικίλης φύσης παραμένει σταθερή, όπως και η μελέτη των διαφόρων υλικών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αποδώσουν αποτελεσματικά τη γλώσσα της τέχνης.
Αρτιπρό του χρόνου έχει ασχοληθεί, εκτός από την παραγωγή τέχνης, και με τη διδασκαλία της ζωγραφικής, προσπαθώντας να εμπνεύσει δημιουργικότητα και προσωπική ερμηνεία, μια πρόκληση συνεχώς προτεινόμενη, σε αρμονία με αυτήν που αποτελεί τη δική του αντίληψη της τέχνης.
Πέρα από αμέτρητες εκθέσεις, παρουσιάσεις και διακρίσεις, μπορεί να μετρήσει έναν υψηλό αριθμό βραβείων σε εθνικό επίπεδο.

Ιστότοπος: www.massimoricco.eu
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: massimo.ric61@gmail.com

Μερικά από τα πολυάριθμα κριτικά κείμενα από ειδικούς της τέχνης:

Το μέτρημα και η αναλογία ορίζουν τα έργα του Ρικάγ, ο οποίος, χωρίς ποτέ να ξεχνά τον προσεκτικό του μελέτη των ρυθμών σύνθεσης, παραχωρεί στο μάτι του θεατή διαστήματα χρώματος με έντονη συναισθηματική επίδραση. Οι δυνατότητες των χρωμάτων, τα οποία ο καλλιτέχνης παρουσιάζει με απόλυτη γνώση, ορχηστρώνουν έναν ρυθμό που εναλλάσσει ισορροπία και αντίθεση, μοιράζοντας τη φύση του φωτός, στατικό και ταυτοχρόνως ζωντανό...
Ο θεατής γίνεται έτσι μάρτυρας μιας διαδικασίας, ενός αλχημικού μετασχηματισμού που μετατρέπει σε αφηρημένες επιφάνειες την πραγματικότητα, την οποία τα έργα φέρουν ίχνη, σήμερα γενναιότερα, σήμερα λιγότερο γενναιόψυχα.
Το πάθος της στιγμής, της συνάντησης ανάμεσα στην καρδιά και την πραγματικότητα, αποκαλύπτεται γενναιόδωρα από έναν καλλιτέχνη που δεν εξοικονομεί τον παρατηρητή του από όσα συνέβησαν: η ποίηση του Massimo Riccò αποκαλύπτει ωριμότητα και συνειδητοποίηση εκείνων που έχουν κάτι να αφηγηθούν και δεν μπορούν παρά να εμπιστευθούν τον καμβά.
(Margherita Fraccon – Εκπαιδευτικός αρχαιοτήτων, εμπειρογνώμονας σύγχρονης τέχνης)

Μεταξύ φύσης και φαντασίας, πραγματικότητας και απόδοσης του πραγματικού, ρέει η υπέροχη ζωγραφική του Massimo Riccò. Αισθήσεις παγιδευμένες στη στιγμή της καλότητας και πολύτιμες στιγμές υφθούν στο χρώμα και το φως σε μια ζωγραφική συνδεδεμένη με την εξπρεσιονιστική τέχνη, με ένταση συναισθηματικότητας, όπου ρέει το πάθος στο χρωματισμό που εξελίσσεται σε άμεση κινησιολογία της ζωγραφικής… (Carla d’Aquino Mineo)

Ο Ρικό εισάγει στα έργα του χρώμα ικανό να αποδεχθεί ελάχιστες παραλλαγές, δύσκολες συνδυάσεις. Αυτό αποδεικνύει πως αυτός έχει φτάσει, κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας, κυριαρχία και σιγουριά στα μέσα της έκφρασής του.
Η εξαιρετική ευαισθησία του Ρικό αποκαλύπτεται από τα ίδια τα θέματα που προτιμά ο καλλιτέχνης, καθιστώντας τα συμμετέχοντα σε μια πραγματικότητα όπου πάντοτε υπάρχουν ποιότητες και τονισμοί, και αυτό για να αποδείξει πως από την αρχή υπήρχε μετρική και σοβαρότητα προθέσεων, ο τελικός σκοπός…

Μπορεί ακόμη να γίνει λόγος για εξωπραγματικές οράσεις, ή σε ορισμένες στιγμές της ημέρας αυτό που περιβάλλει τον άνθρωπο είναι πραγματικά φανταστικό όπως στους πίνακες του Δασκάλου Ρικό;
Η απάντηση βρίσκεται στην αυθεντικότητα και στην άλμα ποιότητας που τον κατατάσσει ανάμεσα σε προσωπικότητες που αξίζει προσοχή ακριβώς για την ικανότητα να εξυψώνουν την ψυχή που βρίσκεται πέρα από την όραση των πραγμάτων

Ο Ρικό αγαπά τη ζωγραφική και ζωγραφίζεται με μεγάλη πάθος, γι’ αυτό αφηγείται ό,τι οι ματιές του βλέπουν και η ποιητική του φύση του υποδεικνύει.
Ζωγραφίζει πίνακες που θαυμάζονται με μεγάλη ικανοποίηση, διότι φαίνεται εμφανής η γεύση της ομορφιάς, η ασφάλεια στην ορθολογική δόση φωτός και σκιάς, που είναι τίποτε άλλο από «συναισθήματα» της στιγμής, εκφρασμένα με ισχυρό προσωπικό στιλ, ταυτόχρονα με τον πλούτο της ψυχής του, χωρίς να αποχωρίζεται από φαντασία γεμάτη, αλλά περιορισμένη στα όρια του καλόγου.
Θα ακουστεί για εκείνον.
(κριτικοί του στούντιο τέχνης MC – Ίδρυμα Livio Collina)

Η ζωγραφική του Massimo Riccò ξεχωρίζει ως μια ελαφριά αρμονία που πλησιάζει αργά, μεταβαίνοντας από τις αποχρώσεις του σε πιο συνοπτικά στοιχεία, πάντα πιο κοντινά σε εμάς, και μπερδεύει αρχικά τον θεατή. Έτσι η εικόνα, στην άμεση ανάγνωση σχεδόν αφαιρετική, αποκτά φιγούρα, μεγαλώνει διαρκώς, και δίνει στο απεικονισμένο thiếto ολόκληρη την πραγματικότητα της ζωγραφικής του.
Δύο πραγματικότητες επικαλύπτονται χωρίς να εξοντώνονται, συγχωνεύονται σε μια γραφική και χρωματική σίμβωση. Αρχικά με έντονα χρώματα μπροστά μας, περνάμε αργά σε μια καλά ορισμένη εικονική πραγματικότητα, ψυχή της εικόνας και πλούσια σε γλυκύτητα. Θέματα με ασημί, αλλά καθορισμένα, εικόνες φαινομενικά ασαφείς, αλλά δομημένες, αναγκαίες για την ισορροπία του καμβά.
Υπέροχες σκηνές εμφανίζονται σαν να προέρχονται από αιθήριο ακόμη αβέβαιο, αλλά που οικοδομείται αργά με δύναμη και αυτοπεποίθηση.
Η χρωματικότητα είναι ισχυρή και καλά κατανεμημένη. Φωτισμοί και ζώνες σκιάς οικοδομούν όγκους και αποστάσεις, οι οποίοι οι προοπτικές αρμονιοποιούν. Τα κτίρια που απεικονίζονται ανέρχονται σε διαφορετικές εποχές και οι τοπία εκφράζουν ευρείες περιοχές. Τα πάντα αναδύονται από μια λεπτή χρωματική ομίχλη, που οικοδομεί ένα απέραντο ανάσα… (Enrico Miglioli)

Να κατέχει κανείς τα μέσα της ζωγραφικής, τις τεχνικές της, τις σαγήνες της, και στη συνέχεια να τα αναμίξει όλα σε μια οραματικά πρωτότυπη και εμπνευσμένη θέα.
Ο Massimo Riccò συνεχίζει να εντυπωσιάζει με ένα χαρακτηριστικό μεταφορικό ύφος που πια φαινόταν ότι είχε πει τα πάντα, που πια φαινόταν ότι είχε εκφράσει τα πάντα, εκτός από αυτήν τη διακριτική ζωγραφική, που αμφισβητεί τη θέαση σε διάφορα επίπεδα και επικαλυπτόμενα, σε πινελιές χρώματος μαεστρικά στοχευμένες… (Silvia Arfelli)