Massimo Riccò - Venezia

Ομορφιά συλλεκτών, συλλογικότητα από το στούντιο του καλλιτέχνη.

Έργο μοναδικό, απευθείας από το στούντιο του καλλιτέχνη.
Διαστάσεις 50x50 εκ. φάρδος 2 εκ., φιλοτεχνημένο σε καμβά 100% βαμβάκι, στερεωμένο σε καλαίσιο από πεύκο υψηλής ποιότητας, ολοκληρωμένα κατασκευασμένο στην Ιταλία.
Έργο συνοδευόμενο από Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας που φ signing απευθείας από τον καλλιτέχνη, με κεντρική ραφή, τελική προστατευτική μπογιά, έτοιμο προς ανάρτηση.

Massimo Riccò γεννήθηκε στο Μόντενα το 1961, όπου ζει και εργάζεται σήμερα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 εισέρχεται στον χώρο της τέχνης, σχεδιάζει με μολύβια, κάρβουνο και μελάνες, αλλά γρήγορα μεταβαίνει στο χρώμα με τεχνικές πάσας λάμψης ελαιοχρώματος και ακρυλικά.
Μετά από μια αρχική προσέγγιση τοπίου ιμπρεσιονιστικού χαρακτήρα, κατά βάση ρεαλιστικού, τα χρόνια συστηματικά οδήγησαν σε μια συνεχή εξέλιξη προς την αποσάθρωση της μορφής, αναθέτοντας στο χρώμα τον ρόλο να προσδώσει στην ίωση δύναμη και δυναμισμό.
Η διαρκής αναζήτηση σύνθεσης θεμάτων ποικίλης φύσης και η μελέτη διαφόρων υλικών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να γίνει το καλλιτεχνικό γλωσσικό ύφος πιο αποτελεσματικό.
Από χρόνια ασχολείται, εκτός από την καλλιτεχνική παραγωγή, και με τη διδασκαλία της ζωγραφικής, προσπαθώντας να ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα και την προσωπική ερμηνεία, μια συνεχώς προτεινόμενη πρόκληση, σε αρμονία με το τι αποτελεί την όρασή του για την τέχνη.
Εκτός από τα αμέτρητα μουσεία, εκθέσεις και βραβεύσεις, μπορεί να περιλαμβάνει ένα υψηλό αριθμό βραβείων σε εθνικό επίπεδο.

Ιστός: www.massimoricco.eu
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: massimo.ric61@gmail.com

Μερικά από τα πολυάριθμα κείμενα κριτικών από ειδικούς τέχνης:

«Μέτριο μέγεθος και αναλογία καθοδηγούν τα έργα του Riccò, ο οποίος, χωρίς ποτέ να ξεχάσει τη σχολαστική μελέτη του ρυθμού συνθέσεως, επιτρέπει στο βλέμμα του κάθε θεατή να παρατηρεί χρωματικούς διαστήματα με έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο. Οι δυνατότητες των χρωμάτων, για τα οποία ο καλλιτέχνης επιδεικνύει απόλυτη γνώση, διευθύνουν έναν ρυθμό που εναλλάσσει ισορροπία και αντίθεση, μοιράζοντας τη φύση του φωτός, στατικό και ταυτόχρονα ζωντανό…
Ο θεατής γίνεται έτσι μάρτυρας μιας διεργασίας, μιας αλχημείας που μετατρέπει σε αφαιρετικές επιφάνειες την πραγματικότητα που οι «έργα» φέρουν ίχνη, τώρα πιο, τώρα λιγότερο γενναιόδωρα.
Η πάθος της στιγμής, αυτής της συνάντησης ανάμεσα στην καρδιά και την πραγματικότητα, αποκαλύπτεται γενναιόδωρα από έναν καλλιτέχνη που δεν εξοικονομεί τον παρατηρητή του από όσα συνέβησαν: η ποιητικότητα του Massimo Riccò αποκαλύπτει την ωριμότητα και τη συνειδητοποίηση αυτών που έχει να διηγηθεί και δεν μπορεί παρά να βασιστεί στην καμβά.
(Margherita Fraccon – Εκπαιδευτικός μουσειολογίας, ειδικός στη σύγχρονη τέχνη)»

«Ανάμεσα στη φύση και τη φαντασία, την πραγματικότητα και την αφαίρεση του πραγματικού, ρέει η λαμπρή ζωγραφική του Massimo Riccò. Αισθήσεις παλιρροούν στο στιγμιότυπό τους και πολύτιμες στιγμές συγχωνεύονται στο χρώμα και στο φως, σε μια ζωγραφική συνάφεια με την εξπρεσιονιστική τέχνη, με έντονο συναισθηματικό δυναμισμό, όπου το πάθος ρέει στο χρωματισμό που προχωρά σε άμεση μανιέρα εκφραστική… (Carla d’Aquino Mineo)»

«Ο Riccò εισάγει στα έργα του ένα χρώμα ικανό να υποδεχτεί μικρομεταβολές, δύσκολες συνθέσεις. Αυτό αποδεικνύει πώς έχει επιτύχει, στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας, τον έλεγχο και την αυτοπεποίθηση των δικών του εκφραστικών μέσων.
Η εξαιρετική ευαισθησία του Riccò αποκαλύπτεται από τα θέματα που προτιμά ο καλλιτέχνης, κάνοντάς τα να συμμείξουν με μια πραγματικότητα όπου πάντα υπάρχουν ποιότητες και τονισμοί, και αυτό αποδεικνύει ότι από την αρχή υπήρχε εγκράτεια και σοβαρότητα προθέσεων, ο τελικός σκοπός…»

«Μπορεί ακόμα να μιλά κανείς για φανταστικά οράματα, ή σε ορισμένες στιγμές της ημέρας το περιβάλλον γύρω από τον άνθρωπο είναι πραγματικά φανταστικό όπως στους πίνακες του Δασκάλου Riccò;
Η απάντηση βρίσκεται στην αυθεντικότητα και στο άλμα ποιότητας που τον κατατάσσει ανάμεσα σε προσωπικότητες που αξίζουν την προσοχή ακριβώς για την ικανότητα να εξυψώνουν την ψυχή που υπερβαίνει την επιφάνεια των πραγμάτων»

«Ο Riccò αγαπά τη ζωγραφική και ζωγραφίζει με μεγάλη πάθος, γι’ αυτό διηγείται όσα βλέπουν τα μάτια του και η ποιητική του φύση του suggersa.
Ζωγραφίζει πίνακες που θαυμάζονται με χαρά, καθώς φανερώνεται η γεύση του ωραίου, η βεβαιότητα στη δόση φωτός και σκιάς, που δεν είναι τίποτε άλλο από «συναισθήματα» της στιγμής, εκφρασμένα με μεγάλη προσωπική χαρακτηριστικότητα τόσο αποτελεσματική, μαζί με τον πλούτο της ψυχής του, όχι αποκομμένη από φαντασία υπερβολική, μα περιορισμένη στα όρια της καλής γεύσης.
Θα ακουστεί για εκείνον.
(i κριτικοί του καλλιτεχνικού εργαστηρίου MC – Ίδρυμα Livio Collina)»

«Η ζωγραφική του Massimo Riccò emerges ως μια ελαφριά αρμονία που πλησιάζει αργά, περνώντας από τις αποχρώσεις του σε πιο συνεκτικά στοιχεία, φτάνοντας διαρκώς πιο κοντά σε εμάς και μπερδεύοντας αρχικά τον θεατή. Έτσι η εικόνα, στην άμεση ανάγνωση σχεδόν αφαιρετική, αποκτά φιγουραριστή υπόσταση, επεκτείνοντας συνεχώς και δίνοντας στην εικόνα απεικονισμένη όλη της τη ζωγραφική πραγματικότητα.
Δύο πραγματικότητες επικαλύπτονται χωρίς να εξαφανίζονται, συνενώνονται σε μια γgrafική και χρωματική συμβιοτική ύπαρξη. Από δυνατούς χρωματισμούς στο πρώτο επίπεδο προχωρούμε σταδιακά σε μια καλά ορισμένη μορφή, ψυχή της εικόνας και πλούσια σε γλυκύτητα. Θέματα μεθυσμένα, αλλά καλά καθορισμένα, φαινομενικά ασαφή, αλλά παραγωγικά, αναγκαία για την ισορροπία του καμβά.
Όμορφοι ορίζοντες εμφανίζονται σαν να προέρχονται από αιθέρα ακόμα αβέβαιο, μα χτίζεται αργά με δύναμη και ασφάλεια.
Η χρωματικότητα είναι δυνατή και καλά κατανεμημένη. Φώτα και σκιασμένες ζώνες οικοδομούν όγκο και αποστάσεις, που οι προοπτικές εναρμονίζουν. Οι επαναληπτικοί οικύρια είναι από διαφορετικές εποχές και τα τοπία εκφράζουν ευρείες περιοχές. Όλα αυτά ξεπετιούνται από μια λεπτή χρωματική ομίχλη, που χτίζει ένα ατέλειωτο ανάσα… (Enrico Miglioli)

Ανάληψη των μέσων της ζωγραφικής, των τεχνικών της, των μαγνητισμών της, και ύστερα ανάμειξη όλων σε μια εξαιρετικά πρωτότυπη και υποβλητική θέαση.
Ο Massimo Riccò καταφέρνει ακόμη να εντυπωσιάζει με μια σχεδιαστική χροιά που φαινόταν να είχε πει τα πάντα, να είχε εκφράσει τα πάντα, εκτός από αυτή τη διακριτική ζωγραφική, που αμφισβητεί την όραση σε διαφορετικά και επικαλύπτοντα επίπεδα, σε πινελιές χρώματος μαργαριταριών… (Silvia Arfelli)