Massimo Riccò - Fiori

#collectorscorner

Όπερα μοναδική, κατευθείαν από το στούντιο του καλλιτέχνη.
Διαστάσεις 40x40 εκ. με πάχος 2 εκ., φτιαγμένη σε καμβά από 100% βαμβάκι, χωρίς κορνίζα.
Έργο συνοδευόμενο από Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας το οποίο υπογράφει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, με κεντρική προσάρτηση, τελική προστατευτική επίστρωση βερνίκι, έτοιμο για κρέμασμα.

Μάσσιμο Ρίκο (Massimo Riccò) γεννήθηκε στο Μόντενα το 1961, όπου σήμερα ζει και εργάζεται. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 εισέρχεται στον κόσμο της τέχνης, σχέδιο με μολύβια, κάρβουνo και σαγγινές, αλλά γρήγορα περνάει στο χρώμα με τεχνικές λαδιού και ακρυλικά.
Μετά από μια πρώτη ρεαλιστική/ιμπρεσιονιστική προσέγγιση τοπίου, κυρίως προσωπογραφικού χαρακτήρα, τα χρόνια που ακολούθησαν οδήγησαν σε μια σταθερή εξέλιξη προς την αποδόμηση του σχήματος, ανάθεσε στο χρώμα το ρόλο της δύναμης και της δυναμικότητας της μορφής.
Η καλλιτεχνική έρευνα παραμένει ενοποιητική αναζητώντας θεματικές ποικίλου χαρακτήρα και μελέτη διαφόρων υλικών για να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα της γλώσσας της τέχνης.
Από χρόνια, ασχολείται όχι μόνο με τη δημιουργία αλλά και με τη διδασκαλία της ζωγραφικής, προσπαθώντας να διεγείρει τη δημιουργικότητα και την προσωπική ερμηνεία, μια συνεχή πρόκληση σε συντονισμό με αυτό που αποτελεί τη θεώρησή του για την τέχνη.
Πέρα από αμέτρητες εκθέσεις, εκθέσεις και διακρίσεις, μπορεί να περιλαμβάνει έναν υψηλό αριθμό βραβείων σε εθνικό επίπεδο.

Ιστός: www.massimoricco.eu
Email: massimo.ric61@gmail.com

Μερικοί από τους πολυάριθμους κριτικούς κειμένου από ειδικούς της τέχνης:

Μετρικές και αναλογίες καθορίζουν τα έργα του Ρίκο, ο οποίος, χωρίς ποτέ να προδώσει τη σχολαστική μελέτη των ρυθμών σύνθεσης, επιτρέπει στο βλέμμα του θεατή διαστήματα χρώματος με έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο. Οι δυνατότητες των χρωμάτων, τα οποία ο καλλιτέχνης δείχνει ότι κατέχει απολύτως, διοργανώνουν έναν ρυθμό που εναλλάσσει ισορροπία και αντίθεση, μοιράζοντας τη φύση του φωτός, στατικό και ζωντανό ταυτόχρονα…
Ο θεατής γίνεται μάρτυρας μιας διαδικασίας, μιας αλχημείας που μετατρέπει σε αφηρημένες επιχρωματώσεις την πραγματικότητα την οποία τα έργα φέρουν ίχνη, τώρα πιο, τώρα λιγότερο γενναιόδωρα.
Το πάθος της στιγμής, αυτής της συνάντησης ανάμεσα στην καρδιά και την πραγματικότητα, αποκαλύπτεται γενναιόδωρα από έναν καλλιτέχνη που δεν εξοικονομεί από τον θεατή του όσα συνέβησαν: η ποιητικότητα του Massimo Riccò αποκαλύπτει την ωριμότητα και τη συνείδηση αυτού που έχει κάτι να πει και δεν μπορεί παρά να εμπιστευθεί τον καμβά.
(Margherita Fraccon – Εκπαιδευτικός Μουσείου, ειδικός της σύγχρονης τέχνης)

Μεταξύ φύσης και φαντασίας, πραγματικότητας και αποστασιοποίησης του πραγματικού, ρέει η υπέροχη ζωγραφική του Massimo Riccò. Αισθήσεις παγωμένες στη χρονική της στιγμή, πολύτιμες στιγμές συγχωνεύονται με το χρώμα και το φως σε μια ζωγραφική συνδεδεμένη με την εξπρεσιονιστική τέχνη, στον συναισθηματικό της δυναμισμό, όπου το πάθος ρέει στο χρωματικό σχεδιασμό που εξελίσσεται προς μια άμεση γινόμενη χειρονομία ζωγραφικής… (Carla d’Aquino Mineo)

Ο Riccò εισάγει στα έργα του ένα χρώμα ικανό να αγκαλιάζει ελάχιστες παραλλαγές, δύσκολες συνθέσεις. Αυτό αποδεικνύει ότι κατά τη μακρά πορεία του καλλιτεχνικά, έχει επιτύχει αυθεντικότητα και ασφάλεια μέσα στα μέσα έκφρασης του.
Η εκλεκτή ευαισθησία του Riccò αποκαλύπτεται από τα ίδια τα θέματα που προτιμά ο καλλιτέχνης, καθιστώντας τα συμμέτοχα σε μια πραγματικότητα όπου πάντα υπάρχουν ποιότητες και τονότητα, και αυτό αποδεικνύει ότι από την αρχή υπάρχει σοβαρότητα και συνειδητότητα προθέσεων, ο τελικός σκοπός…

Μπορεί ακόμη κανείς να μιλήσει για φανταστικά οράματα, ή σε ορισμένες στιγμές της ημέρας αυτό που περιβάλλει τον άνθρωπο είναι πραγματικά φανταστικό, όπως σε πίνακες του Δασκάλου Riccò;
Η απάντηση βρίσκεται στην αρχοντιά και στην άλμα ποιότητας που κατατάσσει τον Καλλιτέχνη ανάμεσα στις προσωπικότητες που αξίζουν την προσοχή ακριβώς για την ικανότητα να εξυψώσουν την ψυχή που υπερβαίνει την επιφάνεια των πραγμάτων.

Ο Riccò αγαπά τη ζωγραφική και ζωγραφίζει με μεγάλη παθιασμό, γι’ αυτό περιγράφει ό,τι βλέπουν τα μάτια του και η ποιητική του φύση του υποδεικνύει.
Ζωγραφίζει πίνακες που θαυμάζονται με μεγάλο απόλαυση, γιατί φαίνεται εμφανές το γούστο για το ωραίο, η ασφάλεια στη δόση του φωτός και της σκιάς, που είναι κάτι περισσότερο από συναισθήματα της στιγμής, εκφρασμένα με μεγάλη προσωπική ιδιότητα και απολύτως αποδοτικά, σε συνάρτηση με τον πλούτο της ψυχής του, όχι αποκομμένος από φαντασία υπερβολική, αλλά περιορισμένος στα όρια του καλού γούστου.
Για αυτόν θα ακούγεται λόγος.
(οι κριτικοί του στούντιο τέχνης MC – Ίδρυμα Livio Collina)

Η ζωγραφική του Massimo Riccò ξετυλίγεται ως μια ελαφριά αρμονία που προχωρά αργά, περνώντας από τις αποχρώσεις του σε σαφήτερα στοιχεία, πάντα πιο κοντά σε εμάς και μπερδεύοντας αρχικά τον θεατή. Έτσι η εικόνα, στην άμεση ανάγνωση σχεδόν αφαιρετική, αποκτά χαρακτηριστικά ρεαλιστικά, διευρύνοντας όλο και περισσότερο και δίνοντας στην εικόνα που απεικονίζεται ολόκληρη τη δική της ζωγραφική πραγματικότητα.
Δύο πραγματικότητες επικαλύπτονται χωρίς να εξαφανίζονται, συγχωνεύονται σε μια γραφική και χρωματική συμμετρία. Από δυνατά χρώματα στο προσκήνιο προχωράμε αργά σε μια καλά ορισμένη ρεαλιστική πραγματικότητα, ψύχοντας την ουσία της εικόνας, πλοηγώντας την σε μια γλυκιά πνοή. Θέματα θολά, αλλά καλά συγκεκριμένα, εικόνες φαινομενικά ασαφείς, αλλά δομημένες, απαραίτητες για την ισορροπία του καμβά.
Υπέροχες εικόνες φαίνονται σαν να προέρχονται από μια αβέβαιη αιθέρα, αλλά χτίζονται αργά με δύναμη και ασφάλεια.
Η χρωματικότητα είναι δυνατή και καλά κατανεμημένη. Οι φως and σκιά δημιουργούν όγκους και αποστάσεις, τις οποίες οι προοπτικές εξισορροπούν. Τα κτίρια που απεικονίζονται ανήκουν σε διαφορετικές εποχές και τα τοπία εκφράζουν ευρείες περιοχές. Όλα προέρχονται από μια διάφανη χρωματική ομίχλη, που χτίζει ένα τεράστιο ανάσα… (Enrico Miglioli)

Ναρκώνει κανείς τα μέσα της ζωγραφικής, τις τεχνικές της, τις πλανήσεις της, και έπειτα να ανακατέψει τα πάντα σε μια πολύ πρωτότυπη και εντυπωσιακή οπτική.
Ο Massimo Riccò καταφέρνει ακόμη να εντυπωσιάσει με έναν γραφικό τόνο που μέχρι πρόσφατα φαινόταν ότι είχε τα πάντα πει, όλα είχε εκφράσει, εκτός από αυτή τη λεπτεπίλεπτη ζωγραφική, που προ(σ)καλεί την όραση σε επίπεδα διαφορετικά και επικαλύπτονται, σε πινελιές χρώματος μαεστρικά στοχοθετημένες… (Silvia Arfelli)