Mario Borrelli - Erotica

Ολοκληρωμένο έργο πώλησης ΧΩΡΙΣ ΣΤΗΡΙΞΗ (ΠΛΑΓΚΑ).
Αποσταλμένο με τη μέγιστη επαγγελματικότητα.

Η Χάρη του Έρωτα του Μαριό Μπορέλι
“Τώρα, θα συμφωνήσεις ότι προτιμάς το απαλό αντί για το σκληρό, και αυτό αποτελεί απόδειξη της φύσης του Έρωτα.” Πλάτωνας, Συμπόσιο, 195d-e

Ο νεαρός ζωγράφος Μαρίο Μπορέλι, στον οποίο η κριτική αποδίδει τον χαρακτηρισμό του τελευταίου Ρομαντικού, τοποθετεί στο κέντρο της καλλιτεχνικής του εμπειρίας το σώμα. Παραμένοντας σε συνέχεια με τη θεωρία του κλασικού, που ύψωνε τον άνθρωπο ως μέτρον πάντων, ο ζωγράφος αφηγείται τον εαυτό του στην πρώτη ατομική του έκθεση μέσα από μια σειρά εικονικών καμβάδων, όπου ο άνθρωπος, το ανθρώπινο σώμα, είναι το μέτρον πάντων. Ένα είδος που σήμερα υφίσταται υποτίμηση λόγω μόδας, μα έχει βαθιές ρίζες και κατοικεί σε κάθε ψυχή, ακόμη κι αν κρύβεται με τη μορφή εικόνας, όπως διδάσκουν άλλωστε τα αρχέτυπα. Η απεικόνιση του γυμνού σώματος έχει αρχές αρχαιότατες — θα μπορούσε να ειπωθεί ότι πρωτογεννιέται το σώμα και έπειτα το πρόσωπο, πριν το τοπίο, πριν τη νεκρή φύση, ακόμη πριν τη γραφή, αρκεί να σκεφτούμε τη Βενερία της Wienekendorf που φυλάσσεται στη Βιέννη και όλες τις προϊστορικές θεές. Το ερωτικό σώμα που διηγείται ο Μαρίο Μπορέλι μέσα από τα έργα του δεν είναι ένα σώμα “γυμνισμένο”, “τέλειο”, “γυμνωμένο”. Για να κατανοηθεί καλύτερα αυτή η οπτική χρειάζεται να σταθεί κανείς σε μια μικρή και ευφυή διόραση του Kenneth Clark, βρετανός ιστορικός της τέχνης της δεκαετίας του ’50. Ο Clark εισάγει μια διάκριση που θ’ αποδειχθεί πολύ δημοφιλής στην αγγλική γλώσσα. להיות γυμνός, naked, σημαίνει να είσαι χωρίς ρούχα, και ταυτόχρονα να υποδηλώνει αυτή τη ντροπή που σχεδόν όλους μας, σε αυτή τη συνθήκη, μας καταλαμβάνει. Η λέξη nude, γυμνός, αντίθετα, δεν ενέχει αυτή τη δυσαρέσκεια και χρησιμοποιείται στην τέχνη. Είναι ένα σώμα διαμορφωμένο εκ νέου, οπότε αρμονικό, ανθίζον και με αυτοπεποίθηση. Είναι σαν η γυμνότητα να ήταν μια μορφή ενδεδυμάτων. Αλλά ποια ενδεδυμένα; Ο δικός μας ζωγράφος-ραφής ντύνει τα σώματα του Έρωτα, καλώντας το επιθυμητικό της ζωής μέσω ιερών επιφάνασεων της σάρκας, έτσι το γυμνό σώμα γλιστρά έξω από το επακόλουθο για να υψωθεί σε ιδέα, σε ένωση ιερού και κοσμικού αγάπης. Ο Freedberg γράφει ότι οι εικόνες λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ώστε να εξάψουν την επιθυμία· κι είναι μέσα από τα μάτια, που η ματιά στα έργα του Μαρίο Μπορέλι μεταφέρει άλλες αισθήσεις μέχρι τη μυστική Θεώρηση της εικόνας. Είναι το κρέας που γίνεται ιερό, είναι προσευχή επί γης που αναζωογονεί το πνεύμα στις εικόνες, διεγερμένο από τη δυναμική του διονυσιακού· είναι εξέγερση και επανάσταση του ενστίκτου, που με τη σειρά του μεταμορφώνεται σε συναίσθημα. Γι’ αυτό ο μυστικισμός του κρέατος που προκύπτει από την ερωτική αφήγηση του ζωγράφου είναι ισχυρός, συγκινητικός, και ωθεί να διερευνηθεί τι κρύβεται, τι εσωτερικεύεται, σχεδόν ντρέπεται από συνήθεια, συμβατικότητα, ηθικολογική φαντασία. Ποτέ δεν πρέπει να λησμονείται, φαίνεται να υπαινίχεται ο καλλιτέχνης, ότι ο πειρασμός των μορφών είναι ιερός όπως ιεροί είναι οι ζωγραφισμένοι σώματα που κλυδωνίζονται από τον Έρωτα. Γυμνά σώματα, καλυμμένα, μισοκρυμμένα, συνδέουν σεξουαλικά τον θεατή μέσω ενός ιδιαίτερου στοιχείου: ένα χέρι, μια πτυχή, μια τρίχα μαλλιών κ.λπ... Διαφαίνεται μια μεταμόρφωση: ο Έρως γίνεται μυστήριο και ο ιερός μηχανισμός εμφανίζεται σε όλη τη γυμνή του δύναμη, και είναι εκεί όπου διακρίνεται η απόλυτη αλήθεια της ύπαρξης. Γυμνά σώματα, καλυμμένα, μισοκρυμμένα, συνδέουν σεξουαλικά τον θεατή μέσω ενός ιδιαίτερου στοιχείου: ένα χέρι, μια πτυχτή, μια τρίχα μαλλιών κ.λπ... Διαφαίνεται μια μεταμόρφωση: ο Έρως γίνεται μυστήριο και ο ιερός μηχανισμός εμφανίζεται σε όλη τη γυμνή του δύναμη, και είναι εκεί όπου διακρίνεται η απόλυτη αλήθεια της ύπαρξης. Εκρήγνυται ο ζωηρός παλμός, ίσως παίρνοντας διαφορετικές μορφές την ομορφιά της αλήθειας, επιβάλει τη διαφάνεια του Έρωτα που δεν ντρέπεται να φανερωθεί, γιατί είναι μέτρον πάντων. Στη γυμνότητα που απεικονίζει ο Μαρίο Μπορέλι διακρίνεται η αλήθεια, αυτή που οι λατίνοι, όχι τυχαία, εξέφραζαν ότι συμπίπτει με τη γυμνότητα καλή, απαλλαγμένη από το flagitium, είναι η γυμνή αλήθεια του Κλιμτ, η αληθινή, αγνή αλήθεια που δεν φοβάται να φανερωθεί. Οι φυσιολατρικές εικόνες διηγούνται την ιστορία τους σε έναν χώρο-μη χώρο μεταστοιχείωσης, μακριά από σαφείς χωροχρονικές συνδέσεις και μέσα σε ορίζοντες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ηρωικοί: η σχέση ανάμεσα στους χώρους και στις φιγούρες είναι στον ζωγράφο ιδεώδης ανάγκη ανάκλησης και δεν περιορίζει την υποβλητική βύθιση, αντιθέτως την ενισχύει σε έναν μη τόπο που παραγάγει αποξένωση. Εκρήγνυται ο ζωηρός παλμός, ίσως παίρνοντας διαφορετικές μορφές την ομορφιά της αλήθειας, επιβάλει τη διαφάνεια του Έρωτα που δεν ντρέπεται να φανερωθεί γιατί είναι μέτρον πάντων. Στη γυμνότητα που απεικονίζει ο Μαρίο Μπορέλι διακρίνεται η αλήθεια, αυτή που οι λατίνοι, όχι τυχαία, εξέφραζαν ότι συμπίπτει με τη γυμνότητα καλή, απαλλαγμένη από το flagitium, είναι η γυμνή αλήθεια του Κλιμτ, η αλήθεια γυμνή και αγνή, που δεν φοβάται να φανερωθεί. Οι φυσιολατρικές εικόνες διηγούνται την ιστορία τους σε έναν χώρο-μη χώρο μεταστοιχείωσης, μακριά από σαφείς χωροχρονικές συνδέσεις και μέσα σε ορίζοντες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ηρωικοί: η σχέση ανάμεσα στους χώρους και τις φιγούρες είναι ιδεώδες για τον ζωγράφο ένα αίτημα ανάκλησης και δεν περιορίζει την υποβλητική βύθιση, αντιθέτως την ενισχύει σε έναν μη τόπο που παράγει αλλοτρίωση. Τέλος, ο καλλιτέχνης προτιμά τον γυναικείο γυμνό με ήπια σχήματα, όχι λόγω φύλου, αλλά επειδή σε αυτές τις απαλότητες βρίσκεται ο νικηφόρος έρως, τονίζει μια ερωτική νίκη, που μεταφράζεται σε απτή μορφή αυτής της δημιουργικής δύναμης που αγωνίζεται αιώνια ενάντια στον Θάνατο, τον αντίπαλό της, φορέα καταστροφής. Τέλος, ο καλλιτέχνης προτιμά τον γυναικείο γυμνό με ήπια σχήματα, όχι λόγω μόδας, αλλά γιατί σε αυτές τις απαλότητες κατοικεί ο έρως που νικά, δίνει έμφαση σε μια ερωτική νίκη, που μεταφράζεται σε απτή μορφή αυτής της δημιουργικής δύναμης που αγωνίζεται αιώνια ενάντια στον Θάνατο. Όμως η ένταση ανάμεσα στον Έρωτα και τον Θάνατο διηγείται με αδιανόητη τρυφερότητα. Και ίσως, σε εκείνη την έξαστη στιγμή όπου οι φιγούρες έχουν κρυσταλλώσει, να αποτελεί τον πνευματικό τόπο όπου ο καλλιτέχνης καταφέρνει απροσδόκητα να μιλήσει για τον ίδιο, τη τέχνη του και τη ζωγραφική του σαν προσευχή και ποίηση.

Της Νταϊνέλα Μαρρά