Mauro Falcioni (1978) - Vicolo cuoio 14f10

Προσφέρουμε χωρίς τιμή εκκίνησης. Αποστολή συνδυασμένη· Αν αγοράσεις περισσότερα έργα στην ίδια δημοπρασία, πληρώνεις μόνο μία αποστολή

Μάουρο Φαλτσιόλι (1978 - Ιταλία)
Έργο μοναδικό του 2024
Τεχνική: Ακρυλικά, υδατοχρώματα, tempera πάνω σε παχύ χαρτόνι
Έργο υπογεγραμμένο στο μπροστινό και στο πίσω μέρος
Πιστοποιητικό γνησιότητας του καλλιτέχνη
Έργο μοναδικό, Πρωτότυπο
- Επισκεφθείτε επίσης τους online πλειστηριασμούς με ελεύθερη προσφορά στο διαδίκτυο "delauretisart"

Ο Μάουρο Φαλτσιόλι γεννήθηκε στη Ματέλικα το 1978, από πάντα λάτρης των οπτικών τεχνών και της εικονογράφησης, μορφώθηκε στη γραφιστική για το διαδίκτυο χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει τη βαθιά κλήση του: το σκίτσο με το χέρι.
Οι στιλιστικοί του τόνοι: από το φάντασι μέχρι πιο εικονιστικές αποπειρές, μέχρι να βρει στο σουρεαλιστικό κλειδί τις πιο αποτελεσματικές λύσεις για να εκφράσει το βλέμμα του στον κόσμο.
Είναι κάτω από αυτό το σημάδι που ωριμάζει το ύφος του με τα χρόνια, μεταφέροντας τα ίχνη των μολυβιών από το χαρτί στον καμβά και δίνει στα έργα του μια αναγνωρίσιμη γραμματική, γεμάτη επαναλαμβανόμενες φιγούρες και σκηνές εμποτισμένες με νόημα.
Η ποιητική του: το όνειρο και η ζωντανή στιγμή παίρνουν σάρκα μέσω της μνήμης, όσο και μέσω της δημιουργικής πράξης που, μέσα από τη γλώσσα που χρησιμοποιεί, διαμορφώνει τη διαφορά ανάμεσα στο έργο και το υποκείμενο.
Τέτοιο χάσμα γίνεται τελικά η ύλη που συνιστά το ίδιο το υποκείμενο. Ο δημιουργός αποτυπώνει αυτή τη μη αναπληρώσιμη διαφορά και, ταυτόχρονα, ουσιαστικά, αξιοποιώντας ψυχoναλυτικές παραπομπές της σχολής του Τζούγκε.
Η γάτα οδηγεί, άρρηκτα συνδεδεμένη με τον άνθρωπο όπως ο χαρταετός με το παιδί, διότι διαφορετικές εικόνες του ίδιου εαυτού παραπέμπουν στην έννοια της Σκιάς, το πιο σκοτεινό μέρος μέσα μας που είμαστε αναγκασμένοι να εξημερώσουμε καθώς προσεγγίζουμε τη δύσκολη πραγματικότητα. Κάθε άλλη σχέση παρευρίσκεται ως έλλειψη ή ως υπόδειξη που αποσκοπεί να διαμορφώσει την ίδια. Κατεβαίνοντας στον εαυτό, ο συγγραφέας μας υποχρεώνει να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά-μελαγχολία ως υπαρξιακή συνθήκη του ανθρώπου, την ιδιαιτερότητά του να “πέφτει εκτός κόσμου”.